The Empty Page is SY ten voeten uit, opbouw en crescendo, het ineenhaken van vijf muzikanten en hun instrumenten, gecontroleerde noise, rustpauzes, episch gitaarwerk. Disconnection Notice, herfst in de gitaren, zich een weg voortslepend, een soort van melancholische SY-blues die zich af en toe ontspint tot een soort popsong. Kabbelende gitaarnoten in Rain On Tin, uptempo richting noise om dan weer te verstillen. In Karen Revisited zit aanvankelijk de noise goed verstopt achter een rockgordijn, daarna ligt deze er vet bovenop om te eindigen in minimale pracht. Knoppenkunstenaar O?Rourke moet wel een fan van het eerste uur geweest zijn. Radical Adults Lick Godhead Style: gitaren als helicopters om je oren en quasi onhoorbaar verrijkt met de hoorns van Jim Sauter en Don Dietrich, twee derde van Borbetomagus. Hun hoorns klinken alvast al gitaren. Plastic Sun rammelt zoals SY in de tachtiger jaren, gebalde punkrock. Voor het eerst ook Kim Gordon aan de vocalen. Sympathy for the Strawberry valt ietwat tegen. Een uitgesponnen nummer dat vooral spanning en intenviteit mist. Murray Street is gewoon een sterke plaat van een groep die het eigen geluid bij elke plaat verfijnt en versterkt.