Marcel Pagnol was niet alleen toneelschrijver, maar was ook actief als romancier, filmmaker en essayist. In het echte leven was hij leraar Engels. Zijn eerste stukken getuigden dan ook van een storende didactische invalshoek en hadden vaak te lijden onder uitgesproken zwart-wittegenstellingen. Zijn trilogie Marius, Fanny, César was echter zonder meer een schot in de roos en raakte meteen duizenden Franse kijkers in het hart. 'Le Nord' kreeg de kans een blik te werpen in de zieleroerselen van de Zuidelijke landgenoten en leefde mee met de liefdesperikelen van Fanny, die eeuwig blijft twijfelen aan haar ware geliefde, met de kopzorgen van César, die zijn zoon overbeschermt, en bovenal met de dromen van Marius, een jonge kerel die er maar niet in slaagt zijn drang om te vertrekken te bedwingen. Het is dat verlangen dat doorheen de volledige trilogie als een donderwolk boven de prille liefde van Marius en Fanny zweeft. Het echte hoofdpersonage is echter de haven van Marseille. Toeschouwers voelen en proeven de zeebries en het ruwe havenleven. Wie Pagnol zegt, zegt immers Marseille.

De Onderneming, een jong gezelschap uit Hoboken dat zich onder meer tot doel stelt klassiekers uit de toneelliteratuur nieuw leven in te blazen, bracht vorig jaar reeds het eerste deel van de trilogie op locatie. Dit jaar kozen zij ervoor de drie delen te spelen en trokken zij opnieuw de Gentse haven in. Wie de moeite nam de Port Arthurlaan op zijn stadsplan te zoeken, werd rijkelijk beloond. Marius, Fanny en César stond voor vijf uren theater van de bovenste plank en voor vijf uren puur spelplezier. Daarenboven werd niet alleen aan de bovenkamer van de toeschouwer gedacht, maar ook de rammelende maag werd beloond voor de fikse rit richting haven. Tijdens de pauze kon er gezellig gekeuveld worden over de prijs van de vis, de kwaliteit van de zeilen en bovenal over 'l'amour' en dit alles vergezeld van geroosterde sardienen en een goed glas rosé.

Met een minimun aan middelen genereerden de acteurs van De Onderneming een maximum aan effect. Met behulp van een paar stoelen, een tweetal tafels, een deur en wat attributen riepen zij de volledige havensfeer op magistrale wijze op. Niks effectbejag, niks gezochte ingrepen. De hele voorstelling werd geschraagd door het talent van een stel acteurs dat de sterren van de hemel speelde. Vooral Kris Van Trier schitterde in de huid van César. Met een hyperkinetische mimiek en een grenzeloos enthousiasme hield hij het publiek voortdurend in zijn ban. Ook Waas Gramser kweet zich met brio van haar taak. Voortdurend heen en weer geslingerd tussen haar brandende passie voor Marius en haar berekende liefde voor de welstellende zeilenmaker Panisse gaf zij gestalte aan een frêle, romantische Fanny die menig schippershart sneller liet slaan. Frank Dierens, die de rol van Marius vertolkte, acteerde verdienstelijk, maar liet af en toe een steek vallen. Hij bleek het minst goed met de vrijheid inherent aan de werkmethode van de Onderneming te kunnen omgaan. Bovenstaande opmerking is echter zonder meer muggezifterij: Marius, Fanny en César is een grandioze voorstelling waarvan het universele thema elke toeschouwer, hoe kritisch ook, zal beroeren. Eén opmerking echter nog die ondergetekende van het hart moet: in de vis zaten te veel graten.