Het verhaal van deze road movie is nochtans zo oud en onverslijtbaar als Raymond Goethals zelve: Tenoch en Julio, twee tieners en boezemvrienden moeten proberen hun zomervakantie te vullen, wat extra bemoeilijkt wordt omdat hun beider liefjes naar Europa trekken voor ongetwijfeld een stevige portie buitenlandse sex. De meisjes zijn nog niet goed vertrokken of Tenoch en Julio beginnen zelf al naarstig uit te kijken naar een goeie wip. Op een poepchique trouwfeest treffen ze de 27-jarige Luisa, een Spaanse vrouw die getrouwd is met een Mexicaanse schrijver. Gedreven door wiet en boes nodigen de twee geile tieners haar uit om samen met hen op reis te gaan, naar La Boca del Cielo, een door hen ter plekke verzonnen idyllisch strand aan de andere kant van het land. Zeer tot hun eigen verbazing stemt Luisa enkele dagen later in, om dramatische redenen die ze nooit aan de jongens zal verklappen. Wat volgt is een lange, spannende, sensuele maar vooral ontnuchterende trip naar een onbestaand strand.
Nu lijkt dit verhaaltje nogal sterk op de duizenden tienersexkomedies die reeds de revue passeerden, en soms lijkt het niveau van de conversaties (met een hoog pis- en kakgehalte) daar ook op aan te sturen, maar Y tu mama tambien graaft gelukkig veel dieper. We krijgen het klassieke en voor velen herkenbare ‘twee vrienden vechten om één vrouw’ verhaaltje te zien, en de allesvernietigende gevolgen hiervan, maar de film levert ook een prachtig tijdsbeeld van hedendaags Mexico, van de armoede, zowel in de stad als wanneer we steeds dieper en dieper landinwaarts rijden. Vooral de manier waarop alles in beeld gebracht wordt is bij momenten best wel origineel te noemen. De camera lijkt in deze film een eigen leven te leiden. Een keer zitten de drie hoofdpersonages aan een tafeltje te eten en dan wandelt de camera rustig verder om eens om de hoek te piepen, waar indiaanse vrouwen staan te koken ; of als de drie in de wagen sexuele geheimen opdissen kijkt de camera even weg om naar een brutale politieaanval tegen een hoop boeren te kijken. De film zit trouwens vol met dergelijke brutale contrasten. Zo zien we in het begin de twee tieners al masturberend langs de kant van het zwembad, meteen gevolgd door een uitermate pijnlijk telefoontje tussen Luisa en haar man.
De film zit vol met dergelijke leuke vondsten, zoals ook bijvoorbeeld de verrassende voice overs: op geregelde tijdstippen valt de klank weg en begint een onbekende, droge stem dingen te vertellen die geen van de drie protagonisten ooit zou kunnen weten, zoals de achtergrond en toekomst van toevallige passanten, een beetje zoals de ‘foto’s van de toekomst’ in Lola Rennt, of hij vertelt dingen die slechts een van de drie weet maar niet durft zeggen, waardoor de kijker dus een completer beeld krijgt van het trio.
En dan is er ook nog de spontane, losse look van de film. De beelden lijken quasi achteloos geschoten te zijn, zonder al te veel oog voor het ‘artistiek verantwoorde’, wat op zich dan weer hele mooie, semi toevallige gevangen beelden oplevert. Door deze rauwe, realistische stijl heeft Y tu mama tambien dus wel veel weg van Amores Perros, in de manier waarop door het losse gebruik van de camera een enorm opwindend gevoel van het levendige Mexico wordt opgewekt.
Een ander iets wat de link met Amores Perros versterkt is de aanwezigheid van de jonge acteur Gael Garcia Bernal, die we vorig jaar al zagen als Octavio, de jongen die verliefd wordt op z’n schoonzusje en aan hondengevechten gaat doen om met het geld samen te kunnen vluchten. Hier is hij een van de twee boezemvrienden die gaandeweg volwassen worden. Ondanks al het voorgaande, de goeie vondsten, de mooie manier van filmen en dergelijke, blinkt Y tu mama tambien vooral uit door het enorm hoge peil waarop er geacteerd wordt, het trio is zo goed op elkaar ingespeeld dat het griezelig begint te worden (dat ik achteraf las dat de twee vrienden in de film in het echte leven ook al heel lang boezemvrienden zijn, was dan ook een beetje een teleurstelling). Het hoge niveau van acteren wordt geholpen doordat de film in sequentie werd gefilmd (dwz in de volgorde zoals het verhaal zich afspeelt, wat goed is voor de inleving en je de jongens zo geleidelijk aan ziet groeien in hun rol) en ook doordat de scènes doorgaans lang duren, waardoor de acteurs zich dan weer volledig kunnen geven. Absoluut hoogtepunt van deze techniek is een van de laatste scènes, als ze alledrie strontzat in een bar op strand zitten en voortdurend pijnlijke bekentenissen op elkaar afvuren. De scène heeft een ononderbroken lengte van 7 minuten en is er eentje om kippevel van te krijgen, en dat door puur, onversneden acteertalent, in deze tijden van spidermannen, star warsen en ice agen een zeer gewaardeerd pluspunt. En wie daar niet genoeg aan heeft om de film te gaan zien: er komt ook veel bloot in! En Sea, sex & sun ook!
Officiële website.