SIGNER, Low Light Dreams (Carpark/Import)
SICA, Partially Function Stub(Neo Ouija/Lowlands)
Eenvoud en complexiteit. We hebben het hier wel voor muziekjes waar je letterlijk en figuurlijk de hand van de schepper in hoort. Het strekt het Keulense label Tomlab tot eer dat ze tegen de supergesofistikeerde tijdsgeest van laptops en muzieksoftware in durven te gaan door hebbedingetjes als de nieuwste van Casiotone for the Painfully Alone uit te brengen. CFTPA is het project van ene Owen Ashworth, een Amerikaanse muzikant die al geruime tijd zijn vrij eigenzinnige kijk laat gelden via albums met leuke titels als Pocket Symphonies for Lonesome Subway Cars en deze verlate debuut-cd Answering Machine Music. Ashworth maakt muziek met antwoordapparaten, miniatuur-keyboards, ouwe casio’s en elementaire viersporenrecorders. De tracks op Answering Machine Music zijn naïeve en innemende popsongs vermomd als boodschappen op een antwoordapparaat. Achter deze dikke laag lo-fi elektronica verschuilt zich vast en zeker een ervaren songsmid die leuke tunes als ‘Cold Shoulder’ en ‘Daina Flores you’re the one’ uit de losse pols schudt. Heerlijk verslavend plaatje!
Eenvoud en rafinesse troef ook op het debuut Low Light Dreams van de Nieuw-Zeelandse Signer aka Bevan Smith. Low Light Dreams is een samenwerking tussen Bevan’s Involve label en het New Yorkse Carpark dat een grote rol speelde in de bekendmaking van de term IDM maar tegenwoordig liever het grensgebied opzoekt tussen elektronica en akoestiek (zie recente releases van Greg Davis, Takagi Masakatsu en Ogurusu Norihide). Signer is een project dat ontstond tijdens de elektronica-boom van het midden van de jaren negentig. Smith gooide het na verloop van tijd echter over een volledig andere boeg. Computers zijn nog steeds ok maar door de integratie van echte instrumenten poogde hij zijn indie rock-verleden te verzoenen met de digitale revolutie van het laatste decennium. Low Light Dreams is een bij uitstek dromerig album dat overigens uitstekend van start gaat met het kregelige Fennesz-achtige ‘light fails me’, de diepe dub van ‘building memories without you’ en ‘grosse strasse’ en dan een eind weg zweeft in een mix van ambient en postrock à la Seefeel en Labradford. Lovenswaardig debuut. Eenvoud in de complexiteit ook bij het duo Matthew Itkin en Rami Abraham aka Sica. Maar dit keer in de negatieve zin van het woord. Onder het mom van experiment hebben deze jongens blijkbaar toevallig een batterij synths in handen gekregen. Partially Function Stub is stuntelige elektronica die niet echt overtuigend en toonvast klinkt. Het tweetal meandert en improviseert doorheen een twaalftal tracks. Als luisteraar raak je hier gauw het noorden bij kwijt. Alleen ‘18wheelerdeluxe’ en het donkere ‘dontbeveryloud’ redden even de schijn van een album dat meestal zomaar wat richtingloos om zich heen slaat.
GIDDY MOTORS, Whirled By Curses 7”
PROGRAMME Une Vie 7”(Fat Cat/Import)
Fat Cat diept nog maar eens een paar juweeltjes uit de demodoos. De ultralowbudget 7”-reeks van het Londense label biedt de kans aan vers talent om even bovengronds te komen. Drowsy, Xinlisupreme en Charlottefield zijn enkele van de nieuwe namen die opdoken op de meest recente vinylplakjes van het platenhuis en daarmee reikhalzen naar een ruimer publiek. Wie Fat Cat trouwens nog steeds associeert met elektronica zal vreemd opkijken bij het horen van de 3 nummers van Giddy Motors, het vehikel van Gaverick de Vis en Manu Ros. Whirled by Curses is een voorbode van het binnenkort te verschijnen eerste album Make It Pop en bevat pure punkenergie met invloeden uit de jazz, Captain Beefheart en The Jesus Lizard. ‘t Geeft natuurlijk te denken dat het dynamische titelnummer ons eerder deed denken aan een pas ontdekt numetal-bandje met die oereenvoudige maar zeer effectieve truuk van een startstoprefrein die momenteel alom toegepast wordt. Het manische ‘Sap Heater’ en ‘Baddie Who?’ daarentegen klinken heel wat experimenteler en tegendraadser dan deze razende blitzstart. Tweede nieuwe singeltje is van Programme, een Zuid- Frans collectief uit Toulouse dat al een tweetal albums uitbracht op het Franse label Lithium uit Marseille. De twee tracks ‘Une Vie’ en ‘N’Importe Quoi…’ werden geplukt van de recentste schijf L’Enfer Tiede van het duo dat zonder schroom in de originele taal zingt. De punkachtige muziek overstijgt echter makkelijk de taalbarrière. Programme brengt verzengende en bezwerende programmatische rock die poëzie, politiek en sociaal bewustzijn verbindt. Programme zijn geen happy summer people maar een geëngageerde troep die luidkeels ten strijde trekt tegen het onrecht in de Franse samenleving. Een revelatie en binnenkort op Dour!
HÅKAN LIDBO, 06.10.60(Mitek)
De activiteiten opsommen van producer Håkan Lidbo uit Stockholm is een bijna onmogelijke opgave. Hij mag terecht aangeduid worden als peetvader van de exploderende minimal-tech scene in Scandinavië en is één van de succesvolste Zweedse producers van het moment. Hij bracht onderhand een zestigtal releases uit (waaronder de meeste bekende Moodorama, Tech Couture en Bored With Love) op de meest verscheiden labels. Hij staat in het adresboekje genoteerd van een keur aan elektronica-artiesten waaronder Fatboy Slim, Ashley Beedle, Lisa Shaw, Si Begg, Reset, Vladislav Delay, Midfield General, Truant en werkt mee aan de op stapel staande nieuwe cd van Yello. Het is min of meer een verrassing om deze veteraan op het relatief recente Mitek-label van Mikael Stavostrand aan te treffen. Kan alleen maar betekenen dat Lidbo oog en oor heeft voor de opbloei van de Scandinavische techno waar hij voor een groot deel zelf de hand in heeft. Op 06.10.60 bevindt hij zich in het selecte gezelschap van die andere Zweedse coryfee en manusje-van-alles Andreas Tilliander die de mastering van de cd onder handen nam. Het 60 minuten durende ’06.10.60’ (is dat de geboortedatum van de heer Lidbo?) bestaat uit zes bewegingen. ’06.10.60’ komt in de eerste beweging vrij traag op gang met een clicks’n’glitches-intro. Na een tijd wordt een structuur duidelijk als Lidbo een diepe dubbeat onder de fraaie minimal techno schuift. 06.10.60 bevat fijne minimale en onderhoudende lounge funk die echter nergens het niveau van het pure luisterplezier overstijgt. Het gevoel overheerst dat Lidbo hier voor één keer moet onderdoen voor zijn leerlingen. Zie de schitterende debuut-cd van Folie van vorige maand die voor ons nog steeds de status behoudt van beste Zweedse album van 2002 en dat een stuk avontuurlijker klonk. Maar da’s natuurlijk een puur subjectieve mening. Laat de nieuwe van Lidbo op je af komen als een goed gemaakte en uitstekend geproduceerde mix van koele techno, funk en elektronica. Groovy baslijnen en inventieve ritmes doen er nog een schepje bovenop. Zeer clever!
KEVIN DRUMM, Sheer Hellish Miasma (Mego/Lowlands)
Het puin is geruimd. De lijken zijn geborgen. De vijand lijkt vernietigd. Wat blijft, is een collectieve nare herinnering aan die onwezenlijke avond waarop twee gekaapte burgervliegtuigen zich boven onze hoofden bijna geluidloos en onaanraakbaar in een orgie van smeltend staal en scheurend beton in de trotse symbolen van de neokapitalistische wereld boorden. Wat eveneens voorgoed beklijft, is de zeer merkwaardige sfeer en de tijdspanne tussen de eigenlijke aanslag en het uiteindelijke instorten van de WTC-torens. De sonische nachtmerrie van algehele paniek en op hol geslagen alarminstallaties, van knappend beton, staal en glas kende zijn gelijke niet: het leek allemaal wel oneindig te zullen duren. De helse beelden en geluiden van het New Yorkse inferno hebben zich in het onderbewuste genesteld. Sheer Hellish Miasma van Kevin Drumm, dat volgens de hoesinformatie al in 2000 en 2001 opgenomen werd, krijgt in die optiek een nieuwe en onverwachte connotatie en lijkt wel het sonische equivalent van die nietsontziende terroristische aanslag te willen worden. Drumm werkte de laatste jaren reeds samen met een keure aan artiesten in het experimentele en minimalistische veld en ontwikkelde een speciale techniek om de gitaar al liggend op tafel te bespelen. In een soort dramatische omkering wordt master of understatement Drumm op Sheer Hellish Miasma plots master of mayhem en schaart hij zich aan de zijde van sonic destroyers Pita, Merzbow, Whitehouse en V/Vm. Sheer Hellish Miasma steekt in een pikzwart hoesje met gouden letters. De korte inleiding ‘Turning Point’ begint ironisch genoeg met een geluid dat lijkt op het inschakelen van een digitale camera of een discman. Een buzz die het scheurende en dreunende 20 minuten durende ‘Hitting The Pavement’ inleidt. Dat een regelrechte vuurstorm hier de stoep raakt, wordt pas duidelijk op het middenstuk van het album. ‘The Inferno’ vangt aan met het knisperen van vlammen en daalt dan af in een danteske orkaan van piepende feedback, sinustonen, drones en onherkenbare stemmen. Wat krijg je ten slotte als de nevelen opgetrokken zijn? Stof, stof, stof en nog eens stof… ‘Cloudy’ vat de sfeer van de nadagen goed samen. De geluidsorkaan maakt plaats voor smeulende ruïnes. Sheer Hellish Miasma is de perfecte auditieve apotheose voor een van de grootste cataclysmen in de recente menselijke geschiedenis.
TETSU INOUE/STEPHEN VITIELLO/ANDREW DEUTSCH, Humming Bird Feeder, Ver 0.2(Lucky Kitchen/Lowlands)
Het Spaans-Amerikaanse undergroundlabel Lucky Kitchen kaapte zonet een onderscheiding weg op het Ars Electronica festival in Wenen dat jaarlijks de beste elektronische muzikale acts bekroont. Humming Bird Feeder is een welkome aanvulling in de groeiende reeks Sparkling Composers die stilaan de allures krijgt van een bescheiden staalkaart van originele artiesten en onverwachte samenwerkingen. ‘Humming Bird’ is het welsprekende Engelse equivalent voor de Nederlandse term ‘kolibri’. En een ‘Humming Bird Feeder’ is een buisje bevestigd aan een bloem waar de kleurrijke beestjes al hangend en vliegend hun lange snavel en tong in kunnen steken om er nectar uit op te zuigen. Drie gerenommeerde elektronica-artiesten koesterden het merkwaardige idee om daar een volledige elektroakoestische cd aan te wijden. Humming Bird Feeder doet niet alleen qua opzet, illustraties en titel wat denken aan het onlangs verschenen Secret Sleeping Birds van Pimmon. Maar die structureert, herhaalt en loopt de natuurgeluiden dan wel zo dat je er op het eind van het proces een experimenteel en volwaardig muziekstuk in herkent. Humming Bird Feeder daarentegen is pure elektroakoestiek. Vooral de combinatie van natuuropnames met moderne, digitale opnametechnieken wekt de aandacht. De nietsvermoedende buitenstaander zal bij het horen van het album nauwelijks beseffen dat het hier om authentieke buitenopnames gaat van de beweeglijkste vliegende schepsels van deze aardbol. De molenwiekende vleugels, het tikken van de snavels tegen de pvc-buisjes, het kwetteren van de vogels: het wordt allemaal verwerkt tot een onorthodoxe maar tegelijk zeer muzikale digitale veldopname waarin de opgenomen geluiden uitvergroot en als door een vergrootglas bekeken worden. De remix van geluids- en videokunstenaar Andrew Deutsch doet eerder denken aan het lawaai binnenin een houtverwerkingsfabriek dan aan een kolibrivolière. Veteraan Tetsu Inoue, digitale muziekcomponist die reeds albums releaste op Fax, Tzadik en C74, gaat het verst in de geluidsmanipulatie. Met het softwareprogramma Max/MSP creëert hij een digitale soundscape die niks meer van doen heeft met de originele opnames. Geluidskunstenaar Stephen Vitiello, die recentelijk het zeer gewaardeerde Bright and Dusty Things uitbracht, maakte de originele opnames met contactmicrofoons in de tuin van Beverly en Philip Leipold voor een installatie in de New Yorkse Diapason Gallery.
VARIOUS, Communication Problems (Vibragun/Lowlands)
Een volstrekt nieuwe naam in het elektronisch muziekgebeuren is Vibragun uit Bondi ergens in het Westen van Australië. Het label bracht tot nu toe nog maar drie releases uit. De derde release is meteen een fijne dubbelaar die het beste van de elektronische underworld van over de ganse wereld bundelt en makkelijk als uithangbord kan dienen voor het kersverse label. De deelnemende artiesten kregen hun opdracht via het internet. De sampler kreeg als algemeen thema Communication Problems. Van dat onderwerp valt op de dubbel-cd echter weinig te merken. Het dubbelpakket werd – opzettelijk? - erg duister en geheimzinnig gehouden. Uit de schaarse en onoverzichtelijke hoesnota’s konden we toch opmaken dat een twintigtal geluidsartiesten aan het album meewerkten onder hun voor insiders overigens zeer herkenbaar idioom. De eerste cd klinkt zwaarder en experimenteler dan de tweede. De Duitse geluidsartiest Thomas Köner levert een glaciale track doorspekt met vreemde stemmen. Australiër Pimmon komt vanzelfsprekend ook even om het hoekje kijken bij de buren van Vibragun. Uit het indrukwekkend lijstje pikten we voorts nog Kim Cascone, Farmers Manual, Oren Ambarchi & Martin Ng en de bevreemdende studiobabbel van Marcus Schmickler en Thomas Brinkmann. De superbe tweede cd klinkt een stuk toegankelijker en gelaagder. Hiphop en techno van de meest verscheiden artiesten versmelten tot een erg boeiend geheel. Van het lijstje deelnemers onthielden we vooral Atom TM, nog maar eens een pseudoniem van Señor Coconut aka Atom Heart. De ultravreemde hiphop van Sensational kon ons ook zeer bekoren. De korte bijdrage van de beeldenstormers Speedranch^Jansky Noise loopt naadloos over in de snoeiharde breakbeats van Quort aka Mick Harris. Te vermelden vallen nog 8bit oftewel Dj Adam Fischer en de uiterst bizarre slottrack van plunderphonics artiest John Waterman. Titeltrack is van Chopper Read & The Blue Flames die in een sinistere geluidscollage de ware bedoeling van deze compilatie blootlegt: ‘What are you going to do when you grow up? I’m gonna kill all the bad people!’