Piet troont me mee naar de videoinstallatie in het midden van de ruime woonkamer van zijn Kortrijkse woning. Met een mengeling van verbazing en verwondering kijken we naar de audiovisuele neerslag van het optreden van zijn band Ozark Henry op de laatste editie van het Werchter-festival waar hij door een Vlaamse kwaliteitskrant als beste Belgische act verkozen werd. Als de eerste tonen van de onweerstaanbare single ‘Rescue Me’ weerklinken, gaat het dolenthousiaste jonge publiek meteen volledig uit de bol. Het zijn indrukwekkende beelden die blijven beklijven. “Het is bijna onvoorstelbaar hoe de tent uit zijn voegen barstte”, zucht Goddaer. “Ik stond versteld! De mensen stonden aan te schuiven tot buiten de tent. Het is echt wel een boom-jaar voor mij. Binnenkort krijg ik mijn eerste gouden plak. Het zal me wel wat doen als ik die voor het eerst in mijn handen houd. Werchter was een zeer aparte ervaring. Op Dranouter zijn we op zaterdagavond de headliner op het groot podium. Ik vind dat super! Ik ben trouwens zeer tevreden dat ik daar gewoon mijn eigen ding mag doen.”
Op het tweedaagse Beachfestival in Oostende ontmoette Piet op zondagavond zijn ‘held’ en grote voorbeeld David Bowie. De grote Bowie was niet weinig gul met lovende woorden toen Ozark Henry in ’96 een eerste cd op de wereld losliet. “Ik was wel benieuwd om te zien of alle verhalen klopten”, stelt Piet Goddaer. “Het gerucht deed de ronde dat hij mijn eerste cd erg goed vond. Op den duur vraag je je af die verhalen gefundeerd zijn. Het wordt een mythe die een eigen leven leidt. Maar ik heb hem ontmoet en hij begon er spontaan zelf over. Hij vertelde me dat hij al mijn albums in zijn bezit had. Hij vroeg me of we ooit al eens samengewerkt hadden. Ik zei hem dat ik dat wel zou zien zitten. Het deed me plezier dat hij me na al die jaren nog kende! Zijn optreden op Beach vond ik trouwens zeer sterk. Zijn backing band is gewoon subliem! Ik kijk ook op naar John Zorn (New Yorkse avantgarde jazzmuzikant, pw) al vond ik zijn laatste optreden niet echt goed. Ik had de indruk dat hij gewoon poen aan het scheppen is. David Sylvian is ook één van mijn grote voorbeelden. Het lijkt alsof hij op dit moment niks uitvoert maar misschien werkt hij op dit moment gewoon in alle stilte en op zijn eigen tempo aan een nieuw project.”

GROEIPIJNEN
Dat het succes enerzijds voorspelbaar was maar toch niet zomaar kwam, toont het volgende verhaal. Goddaer is de zoon van de Kortrijkse componist Norbert Goddaer, die jarenlang de gerenommeerde Kortrijk Jazz Band dirigeerde. Broer Jan oogst, zij het op een veel bescheidener niveau, veel lof met projecten als A Word Antidote en Trancejazztical. Hij werkte eveneens mee aan de recentste cd van Ozark Henry. In een ver verleden maakten de Goddaers samen de lokale podia onveilig met projecten als Heather O’Rourke en Word. “Mijn vader liet me naar de muziekschool gaan toen ik pas zes was”, herinnert Piet zich. “Toen ik zestien was, kocht hij me een eerste elektrische gitaar. Jan kreeg een basgitaar. Zo doken we samen de podia op. Een vriend van mijn broer verzorgde de zang. Toen hij het liet afweten, sprong ik voor hem in. Op mijn achttiende kocht ik mijn eerste synthesizer. Later een viersporenrecorder… Zo rolde ik de muziekwereld binnen. De invloed van mijn vader was niet zo immens! Hij is een klassiek geschoold componist die les gaf aan de muziekacademie. Die klassieke wereld kun je niet vergelijken met de wereld waarin ik verzeild raakte.”
Als begenadigde muzikanten sloegen Jan en Piet samen een andere weg in. Geen brassbands maar wel rock met een vleugje acidjazz, funk en hiphop. Hun eerste project Heather O’Rourke kwam zo’n tien jaar geleden tot stand. “We traden hooguit zes of zeven keer op in het lokale circuit”, grijnst Piet. “In onze zoektocht naar optredens liepen we af en toe goed met onze kop tegen de muur. ’t Was niet makkelijk maar als je terugblikt, merk je dat we wel interessante dingen deden. Het gebeurde allemaal met de nodige groeipijnen. De demo, die we opnamen, vond ik zo slecht dat ik zelf mijn eigen nummers ineenknutselde op vier- en achtsporenrecorders. Zoals elk beginnend groepje speelden we covers van andere groepen. Maar die waren zo slecht gespeeld dat het ons inspireerde om onze eigen nummers te maken. Soms was dat pure heavy metal. Soms bijna ambient-achtige dingen. Jan was een grote acidjazz-fanaat. We luisterden samen naar Sisters of Mercy of Siouxie and the Banshees,… Maar voor zover ik weet, zijn die invloeden niet in de muziek geslopen.”
Piet trok ooit een tijd naar Gent om er Germaanse talen te studeren. Studies die hij voortijdig afbrak om zich volledig op de muziek te richten. In het roemruchte Word dweilden de broers Goddaer een paar jaar het lokale circuit af. Gesmaakte optredens in het Kortrijkse clubcircuit tilden de groep onmiddellijk boven het gros van de bandjes die toen in de streek actief waren. “Word was oorspronkelijk het project van mijn broer”, zegt Piet. “Hij schreef de nummers die ik dan verder uitwerkte. Word sloeg onmiddellijk in. We speelden onder meer in het voorprogramma van redelijk bekende groepen als Consolidated, The Goats en Soul Coughing. Achteraf gezien was dat niet eens zo mis. Het liep dus wel goed. We speelden op Marktrock, de Gentse Feesten,… De muziek was vrij direct en funky. Word heeft ongeveer anderhalf jaar bestaan. Maar er kwam geen platendeal die interessant genoeg was. Ik kreeg wel een voorstel voor mijn soloproject Ozark Henry. Met de demo van Ozark op zak raakte ik wel aan een goed platencontract. Maar er werd exclusiviteit gevraagd. Ik heb me toen als frontman uit Word teruggetrokken wat meteen het einde betekende van de groep. Een onbehaaglijk moment maar ik vond mijn project dermate belangrijk dat ik ervoor wilde gaan. Mijn broer startte nadien verschillende projecten op. We werken nog steeds regelmatig samen.”

ZOEKEN NAAR OZARK
De eerste officiële opname van Ozark Henry kwam terecht op een Debuutrock-cd en werd grijsgedraaid in het lokale circuit van jeugdclubs. Ozark Henry gaf onmiddellijk blijk van een geheel eigen stijl met hikkende melodieën, hyperactieve ritmes en de herkenbare stem van Piet. Niet lang daarna kreeg hij een contract aangeboden bij de Brusselse platenfirma Double T, een onderafdeling van Sony. “Dat was puur toeval”, herinnert Piet zich. “Er waren enkele mensen van kleinere platenfirma’s die de demo gehoord hadden. Ze probeerden financiële steun te verwerven voor het project. Uiteindelijk besliste Double T, die de demo in handen kreeg, om de cd zelf uit te brengen. Zo klim je nogal vlug op de ladder. Double T was in eerste instantie een goede keuze omdat ik er de volledige vrijheid kreeg. Speciaal voor Ozark Henry werd het sublabel Method opgericht omdat ik niet in één korf verzeild wou raken met de andere bands van het label. De eerste single ‘Dogs and Dogmen’ was een blitzstart. Het nummer werd grijsgedraaid op Studio Brussel! Maar toen werd alles plots blanco. Van die eerste cd werden uiteindelijk maar 700 exemplaren verkocht. De meeste mensen weten niet eens dat die cd bestaat.”
Ozark Henry kende een moeilijke start. Het was in die periode hengelen naar optredens en naar erkenning. I’m seeking something that has already found me heette de eersteling voluit. De kritieken waren bijzonder lovend voor Goddaer en zijn toenmalige kompaan Filip Tanghe maar door een slechte verdeling moest je behoorlijk zoeken om het album in de handel te vinden. De hoge verwachtingen werden (nog) niet ingelost! Goddaer kreeg echter wel een compliment van niemand minder dan David Bowie. In Frankrijk werd hij 'le jeune Bowie flamand’ genoemd. “Iedereen denkt dan dat je gelanceerd bent maar in feite gebeurt er niks”, smaalt Piet. “Ik twijfelde nooit aan mezelf. Ik weet wat ik kan en wat ik niet kan. Ik vind het eerste album nog steeds goed maar ik werd omringd door de verkeerde mensen. Door het uitblijven van succes had ik wel vlug door dat er zo veel meer factoren meespelen om van een album een succes te maken. De ‘tweede’ cd (die nooit uitgebracht werd, pw) heb ik dan ook doelbewust zelf weggegooid. De plaat was immers al een jaar oud! Plots kreeg ik een klein beetje succes in Frankrijk met de eerste cd. Ik kreeg wat optredens... De plaat begon daar te lopen. Het was dus niet het juiste moment om een nieuw album uit te brengen.”
I’m seeking… was niet meteen het feestelijke begin dat men zich voorstelt bij een succesvolle muziekcarrière. Maar Piet werkte naarstig verder aan een nieuw album. This Last Warm Solitude moest en zou zijn revanche worden. De cd kwam uit in ’98 en kreeg opnieuw veel lovende kritieken. Het liep echter nog steeds niet vlot. Ondanks het bescheiden radiohitje ‘Ocean’ tikte Ozark Henry nog steeds niet aan bij het ruime publiek. “De tweede cd verkocht wat beter maar leed onder het gebrek aan management en de slechte aanpak van mijn toenmalige label”, stelt Piet. “Daar zijn wel een aantal misstappen gebeurd. De tweede cd had voor mij moeten doen wat uiteindelijk pas met de derde gebeurd is. Maar achteraf gezien was het zelfs beter zo. De groep rond me was er gewoon nog niet klaar voor. Op een bepaald moment moest ik ervoor kiezen om met professionele muzikanten te werken om een stap vooruit te kunnen zetten. Toen we op festivals begonnen te spelen, bereikten we een bepaalde grens. We merkten dat het vierkant draaide. Het ging ook vrij slecht met Double T. Ik voelde dat vrij vroeg aan en zegde mijn contract op in plaats van samen met de firma over de kop te gaan.”

GERED DOOR DE RADIO
Met een perfect gevoel voor timing werd dit jaar dan de nieuwe cd Birthmarks op de wereld losgelaten. De eerste single ‘Rescue Me’ sloeg wekenlang een gat in de Afrekening van Studio Brussel en werd zelfs opgepikt door Radio 2. De nieuwe single ‘Word Up’ doet het zowaar nog beter met videorotatie op de jongerenmuziekzenders TMF en JimTV. Piet Goddaer komt over als een zelfverzekerde muzikant die vrij nauwkeurig weet waar hij naartoe wil en die zijn zaken goed voor elkaar heeft. Het vergde echter wat tijd en drie platen om zich te omringen met een goed management én met de juiste muzikanten. Op zijn derde album wordt hij begeleid door het kruim van de Kortrijkse muziekscène: Dick Descamps, Rik Debruyn, Stef Catteeuw, Frank en Didier Deruytter… Klassebakken, noemt hij ze zelf. “Na de tweede plaat vroegen veel meer mensen me voor arrangementen, remixen, productiewerk en het componeren van nummers”, zegt Piet. “Ik liep weg bij het zinkend schip Double T en lastte een periode in om me te bezinnen. Met Frank Deruytter en Stephan Galland maakte ik een freejazzplaat die bij Sony uitkwam onder de naam Sunzoo Manley. Zo ben ik bij Sony terechtgekomen. De Alveringemse meubeldesigner Dirk Wynants was één van die mensen die Ozark Henry en Sunzoo Manley volop steunde. Ik mocht de muziek verzorgen voor zijn stand op de designbeurs Interieur. Ik merkte plots dat ik fulltime kon bezig zijn met muziek zonder dat er commercieel succes aan te pas moest komen. Dat was een luxepositie! Ik wil immers alleen maar platen uitbrengen waar ik volledig achter sta. Ik heb tot nu toe geen enkele toegeving moeten doen. In ’98 ben ik gestopt met mijn job als geluidstechnicus bij Theater Antigone. Ik kan nu goed leven van de muziek… De derde cd kwam uit zonder misplaatste hype. Mijn management zorgde er gewoon voor dat ik op het juiste moment op de juiste plaats was. Ik werd goed begeleid. Ik geloof nog altijd dat de weg die ik bewandeld heb de juiste is. Voor België is mijn verwezenlijking intussen volledig. Dat betekent niet dat ik euforisch word of pretentieus rondloop. Ik weet waar ik vandaan kom. Het is meer de voldoening van een marathon te lopen. Opluchting en dankbaarheid ook voor de erkenning. De recensies in Holland zijn niet te doen. Superlatieven tot en met! De voorbestellingen voor de cd beginnen te lopen. Mijn ambitie is om overal in Europa goed van de grond te komen. Zo kan ik de toekomst van mijn project verzekeren zelfs wanneer het wat minder loopt in België. Ik heb een soundtrack gemaakt voor de nieuwe VRT-detectiveserie Sedes & Belli, die op zondagavond uitgezonden wordt. Ik heb een Kurt Weill-opdracht gekregen van Sony Classics met een Oostenrijkse operazangeres. Ik heb klassieke muziek geschreven voor een project waar ook Gavin Bryars (belangrijke hedendaagse componist, pw) aan meewerkt.”

Officiële website.