De regels zijn eenvoudig, van alle overbodigheid ontdaan: er is een parcours, er zijn de geprepareerde moto’s en hun menners, en er is als het ware een doel: “om het eerst enige rondjes rijden”. Of hoe sport en spel soms bedrieglijk eenvoudig kunnen zijn. Populaire sporten zijn steeds redelijk eenvoudig, maar daarom echter niet minder religieus en/of esthetisch. Benzine en verbrand rubber. Voor onze ogen flitsten schreeuwende (viercilinders) en bulderende (tweecilinders) motoren. Beeld u het vrooooaaaaaar in waarmee menig vehikel doorheen stripverhalen raast. Het publiek had zich, zoals altijd bij evenementen als deze, geïncarneerd in een zootje allegaar. Mensen zijn mooi.
Er speelde zich een performance af met 15 000 man, onvoorbereid. Wij acteerden als publiek, een niet onbelangrijke rol. De piloten vervulden een hoofdrol en reden het geheel aan één. Ze manoeuvreerden zich als een leidmotief doorheen het stuk.
Snel rijden houdt risico’s in, vooral wanneer bochten worden ingestuurd. Enkele crashten, niets ernstigs. Prachtig was het. Krakende kuipen, vonkend ijzer. Het waren de essentiële, spectaculaire details in een monumentaal geheel. Ze zorgden voor contrast, het noodzakelijk beetje tragiek en dreiging. De inkomstprijs bedroeg iets van een dertien euro, voor een deelname aan een zinnenprikkelende performance (gehoor, zicht, reuk, tast) een meer dan redelijke prijs. Geld is belangrijk.
Alleen heb ik nu het idee –of is het eerder een gevoel?- dat het gebeuren lelijker wordt wanneer ik het de term kunst opkleef. Misschien is dit wel een nevenwerking van het werk zelf en misschien hoort het er gewoon bij. Misschien ook niet. Maar kunst was het, of niet? Natuurlijk ligt het aan mijzelf. Iemand anders vindt er niets aan. Dat is dan waarschijnlijk ook weer eigen aan kunst, en eigen aan alles. Hoe banaal kunst soms kan zijn; een contradictio in terminis klapt de deur dicht.

Nu ik eraan denk: we hebben stukken van de races vastgelegd op 8 mm. Misschien moeten we die beelden ooit eens projecteren op een gepaste plaats (misschien wel in het havengebied waar de straatraces plaatsvonden). Een brok nostalgie, versterkt door het 8 mm- beeldkarakter. Ook dat moge wel eens kunst zijn.

Straks ga ik de tentoonstelling over de Vlaamse Primitieven bezoeken, die loopt in het Groeningemuseum in Brugge. De inkomprijs bedraagt tien euro. Als het niet giet, ga ik met de moto.