Onze Madman heeft een behoorlijke muzikale bagage op zak, hij was eerst gek op de electro-hiphop van Grandmaster Flash en Mantronix. Later leerde hij fusion jazz appreciëren, Marvin Gaye en soul. Hijzelf brak uiteindelijk door met drum’n’bass, maar dan wel van het gesophisticeerde soort dat meer doet dan danig dreunen. Zijn hiphopalbum is alvast een revelatie, een visitekaartje en staalkaart van zijn productionele vaardigheden, waarin alle voornoemde invloeden opborrelen.
Het album begint met een zeer bombastische intro, dankzij een symfonisch koor dat doorheen het hele album af en toe voltallig de koppen op zal steken. Deze intro gaat naadloos over in 'Smash Sumthin', de Redman track die veel promotie en een schreeuwerige video kreeg. Ik kruip nog steeds in de gordijnen, wanneer de smaakloze clip sporadisch eens op M*T*V verschijnt. Ik heb hem tot nog toe nog nooit kunnen en willen uitkijken. Het nummer zelf pompt gelijk de beesten dankzij een gemutileerde sample van ‘O Verona’ uit de Baz Luhrmann- film Romeo Juliet. « Hardcore ruff shit » scandeert Redman en hij roept ook iedereen op « to blow your motherf*cking horns ».
Vervolgens declameert M.O.P. over een aan Dr.Dre verwante beat met dramatische strijkers ontelbaar vaak het woord b*tch, alleen maakt Adam F het geheel hier nog wat opgefokter dan de dokter normaal voorschrijft. Lil Mo laat hij knipogen naar Timbaland, two step en Missy Elliott in een Dest*ny’s Ch*ld/ M*steeq nummer met acid-kantjes. Geen wonder dat nadat Basement Jaxx '4mypeople' onder handen namen, ook onze man met Miss E de studio in duikelde. Hij gaat ook ver met LL cool J die het niet mis te verstaan over zichzelf als heeft « The Greatest of all Time », op een beat die verdacht veel gelijkt De La Soul en Busta Rhymes’ I C Y’ALL.
Beenieman laat de Neptunes weten dat Adam ook ragganummers aan kan, en De La Soul bouwt een feestje met een old skool flavour op een booty shaking backingtrack. Het wordt allemaal nog even erg mellow samen met Guru en Carl Thomas, en na 41 minuten weerklinkt « Time’s up all you s*ckers » en dan weet iedereen hoe laat het is.

Alle cliché’s van hip-hop ceedees zijn op dit schijfje te vinden, zoals: obligate en totaal overbodige interludes, het typische hanige gedrag van de rappers en een vitale dosis aggressiviteit. Het resultaat is een ideale introductie tot hiphop, waarop toonaangevende Amerikaanse platenlabels zoals Tommy Boy, Def Jam en Rawkus vertegenwoordigd zijn. Da Man Adam belandde dan ook reeds onder de naald van deejay-legendes als Funk Master Flex en Arthur Baker. Toch heb ik het gevoel dat het genre hier soms overstegen wordt, en het plaatje ook een eigen karakter heeft, hoewel deze Britse bleekscheet ogenschijnlijk braafjes alle truuks uit het hiphophandboek toepast en daardoor een zeer Amerikaanse plaat maakt. Adam F balanceert zelfs op het randje van overgeproduced, een kenmerk dat ook zijn drum'n’bass album in zich droeg, waardoor je over dit plaatje alleen in paradoxen kan spreken : De hectische chaos is uiterst gepolijst, maar blijft een ruw en geloofwaardig karakter behouden. Een radicale, maar tegelijke brave schijf, die rot commerciëel en dansbaar is, maar dan wel in de huiskamer want het is voorlopig nog net te extreem voor het grote publiek.