Net als Cannibal Ox staat APC voor een vernieuwende tendens. Alleen gaat APC hier verder in, véél verder. De traditionele opstelling, dj en mc's, werd achterwege gelaten. Centraal op het podium schaarden de vier leden zich rond een sobere opstelling van synths en een enkele laptop. Het overgrote deel van de tracks werd live gebracht, wat muziek dan ook altijd dat beetje extra geeft. Er ontstaat ruimte voor improvisatie. Niet dat dit bij anderen nooit aanwezig is. Het beperkt zich echter meestal tot het verbale. APC zocht zich musicerend een weg en dit resulteerde in een enorm afwisellende set, waarin het tempo sterk varieerde. Earl Blaize, de 'beats-leverancier', stond hier zelden alleen voor. Op enkele momenten na stond het viertal samen rond de tafel. Dit alleen al bewijst dat zij de concurrentie een stap voor zijn. Het betekende echter niet dat hun sound overladen werd, nee, ze muntten uit in soberheid. Dit werd heel duidelijk in de vele instrumentale tracks.

Het werd bewust nooit een 'greatest hits' show. Het gros van de tracks (65%?) kwam niet van hun twee lp's, 'Tragic Epilogue' en 'Arrythmeia'. APC braakt nummers, en zou dan ook in staat zijn twee maand na de release van 'Arrythmeia' op Warp een volwaardige opvolger samen te boksen. En de lyrics? Tja, ze komen duidelijk uit de New Yorkse poetry scene. Tekstueel blinken ze dan ook uit, zonder zich een aggresieve toon aan te meten, of voluit anderen te gaan bekritiseren. Dat hoeft ook helemaal niet, al doende bewijzen ze dit des te meer. Bovendien zijn ze allen begiftigd met karakteristieke stemmen, die wonderwel op elkaar afgestemd zijn. Ellenlange solo's, afgewisseld met betoverende combinaties zorgden samen met het schitterend afgestemde geluid voor een bezwerende ervaring. Dit werd dan ook nog versterkt door de strakke uitgebalanceerde set waar de enkele gekende tracks afgewisseld werden met veel improvisatie en instrumentale tracks, met zoals al geduid een brede waaier aan tempo-wisselingen. Dit alles vergleed af en toe in a capella-tracks waar hun verbale goochelarij alle eer kreeg. Op zo'n momenten werden de andere ingrediënten zelden gemist. Zowel de puur instrumentale als 'a capella' tracks waren af, beter nog: klonken af. Ik kan me moeilijk inbeelden dat een track, eens 'gemaakt' door APC, stolt in een vast stramien. Daarvoor is dit viertal te creatief.

Muzikaal gezien was de doortocht van APC dan ook een voltreffer. En hun présence? Zelden zoveel gelachen tijdens een hiphop-concert. Hun weirde beats lenen zich dan ook niet tot de o zo populaire headnod. Nee, de mannen toonden zich meester in dansjes die ikzelf alleen in mijn kamer, met gesloten deur, met veel plezier inzet.

APC minisite
WARP records