URBANMAG: mbrnjft is zeker geen conventioneel album. Ik had het er in het begin best moeilijk mee. Pas toen ik de tracks op verschillende ogenblikken één na één herbeluisterde, viel het me op hoe goed elk nummer in elkaar steekt!
Daiphlux: (instemmend) “Kan ik me wel inbeelden! Maar daar trek ik me niks van aan. Ik ben constant bezig met mijn muziek. Het ‘algemene oor’ heeft het moeilijk met muziekgenres die niet voor de hand liggen. Jazz bijvoorbeeld…”
URBANMAG: Jazz?
“Duke Ellington, John Coltrane, Charlie Parker, stokoude dingen… Echte helden heb ik niet. Die mensen doen gewoon waar ze goed in zijn. Ik luister ook nooit naar nieuwe dingen. Wel naar een Iannis Xenakis bijvoorbeeld. Maar geen nieuwe klanken. Ik hou wel van het geluid van saxofoons!”
URBANMAG: Toch scheert op je album zowaar een thema van de vleermuis Jean-Michel Jarre voorbij. Heb je dat melodietje er bewust ingestoken?
(weifelend) “Jean-Michel Jarre? Dat is toch die gast die constant met synths in de weer is? Daar ben ik me niet van bewust. Maar het kan dus wel. Er zullen, denk ik, wel allerhande referenties opduiken in mijn muziek. Hoorde je bijvoorbeeld op het album dat ik nogal onder de invloed sta van de new beat?”
URBANMAG: Neen, maar ik hoorde wel wat Low Res en Phthalocyanine in het eerste nummer ‘Am Car Flat Cruisin’. Snoeihard maar op het einde van datzelfde nummer komt dan plots een kleffe melodie om het hoekje piepen? Dat alles in nauwelijks drie minuten tijd.
“Die vergelijking met Low Res is louter gebaseerd op toeval. Tommy maakte er me attent op dat er gelijkenissen zijn met wat die gast doet. Mijn nummers zijn ook collages. Ze vormen geen geheel. Ik breng onderbrekingen en veranderingen aan. Ik laat mijn nummers eerst wat liggen om ze te laten rijpen. Later maak ik ze dan af. Als ik een nummer componeer, bevind ik me in een roes die pas afgelopen is wanneer het nummer afgewerkt is. Ik componeer melodietjes op de piano en plak ze over elkaar tot ze helemaal door elkaar lopen. Maar het basisidee is dus de piano. Nadien komen er allerhande andere zaken bij.”
URBANMAG: Je staat erom bekend dat je niet veel naar buiten komt. Hoe ben je dan met Tommy van Aim Records in contact gekomen?
“Ik bracht ooit wat dingen uit op het Gentse Toothpick/Toothache label (de voorganger van (K-RAA-K)3, pw). Tommy kreeg een tape in handen en hij was geďnteresseerd om mijn dingen uit te brengen. Ik maakte toen meer een collage van geluidsfragmenten. Er zat ook wat musique concrčte tussen die ik digitaal bewerkte.”
URBANMAG: Je woont en werkt dus geďsoleerd in die verre uithoek Oostende maar op de cd staat wel een nummer dat ‘Am Car Flat Cruisin’ heet en dat onbeschaamd lonkt naar de Amerikaanse breakbeat-scčne.
(peinzend) “Ik zit in mijn eigen wereld. Een introspectieve wereld… Soms maak ik lichamelijke verplaatsingen maar mijn geest reist verder dan mijn lichaam. Ik was nog nooit in Amerika. Toen ik het nummer componeerde, maakte ik veel geestelijke reizen. Meestal zijn mijn nummers situatieschetsen. Ik schilder ook veel. Als ik schilder, is dat voor mij een verrijzenis. Met muziek maken heb ik dat ook. Da’s voor mij ook een verrijzenis. Ik kan daar weinig uitleg over geven. Het is gewoon zo. Ik vind het moeilijk om tegelijk te schilderen en muziek te maken. Het is een andere wereld. Maar mijn geest verandert voortdurend. Ik gooi veel weg omdat ik er niet meer achter sta. Een cd releasen is niet zo belangrijk voor mij. Ik doe het zeker niet voor die paar mensen die ik bereik. Het betekent gewoon meer werk. Ik componeer een nummer op mijn eigen manier. Ik mix het zoals ik wil. Voor een cd moet ik me aanpassen. Releases zijn voor mij dus geen must…”
URBANMAG: Maar er is toch wel een enorme tegenstelling tussen de muzikant die gekant is tegen de personencultus in de muziekwereld en graag de dingen doet die hij wil doen en anderzijds niet bepaald met oude, analoge synths werkt maar met ingewikkelde voorgeprogrammeerde muziekapparatuur en met computers?
“Ik heb respect voor de mensen die heel goed muziek kunnen spelen op een viool en dergelijke. Maar we zijn 2002! Je moet de dingen gebruiken die nu in zijn. Toen ik klein was, luisterde ik naar elektronisch gegenereerde muziek en daarvoor heb je toevallig computers nodig. Het is gewoon handig! Ik heb een vriend die bij een omzettingsbedrijf werkt. Hij herprogrammeert analoge geluiden naar digitaal. Die gast zit 18 uur per dag aan zijn computerscherm gekluisterd. Bij mij gaat het hem vooral om de sfeer. Ik zoek mijn eigen weg met die machines. Maar het is toch een andere klankwereld dan die gasten die bezig zijn met hun laptops!”
URBANMAG: Je nieuwe cd verschilt nogal van je eerste ep op Aim! Vanwaar die plotse koerswijziging?
(mysterieus) “Mijn volgende cd zal weer helemaal verschillend zijn. Waarom? Ik vraag me dat soms ook af. Misschien is het een vorm van seriële schizofrenie. Ik vind het boeiend om zo te leven. Tommy heeft daar niks aan te zeggen. Dat is gewoon mijn opinie en hij kan er niks aan veranderen. Ik zou niet blijven werken in dezelfde lijn omdat hij dat verwacht. Ik heb wat ideëen die soms veranderen. Voor de rest doe ik wat denk te moeten doen. Muziek is mijn verrijzenis.”
URBANMAG: Hoe ga je om met de isolatie die je toch moet ervaren in een verloren gat als Oostende?
“Ik kies daar niet voor…” (schakelt plots over naar een plat Oostends dialect) “Ik sta gewoon elke dag op. Ik smoor er ene. Ik drink er ene. Ik speel wat op mijn synths. Ik zit daar. Ik ga eens naar buiten. Oostende is een verlaten stad in de winter. Ook in de zomer met al die toeristen die mij begapen. Ik lig wat op het strand. In de zomer kom ik wat meer mensen tegen. Als je gewoon bent van alleen te zijn, vermindert je zin om naar buiten te komen. Ik speel liever op mijn synths. Ik kan er echt niks aan doen. Als ik bezoek krijg, zit ik wat muziek te spelen. De mensen liggen of hangen dan wat rond terwijl ik speel…”
URBANMAG: Wat als er aanvragen binnenkomen om op te treden? Dan moet je toch uit je kot komen?
“Natuurlijk, waarom niet… Een optreden is voor mij precies hetzelfde als elke dag. Opstaan, eentje smoren, eentje drinken en op mijn synths spelen maar dan wel voor een publiek. Ik voel me alleen maar slecht zonder mijn instrumenten, weet je… Ik speel ook graag eens met andere muzikanten. In Oostende heb je niet zoveel mensen die met muziek bezig zijn. Ik nodig die gasten dan eens uit om eens een andere klank te krijgen. Ik heb ook wel periodes dat ik helemaal niks uitvoer en dat ik gedurende enkele weken uitgeteld lig met een blackout…”
‘'mbrnjjnftr' van Daiphlux is nu uit op Aim Records
MP3's:
18 Sun Moon Playrz
52 Orlantis