"I believe that the use of noise to make music will continue and increase until we reach a music produced through the aid of electrical instruments which will make available for musical purposes any and all sounds that can be heard. Photoelectric, film, and mechanical mediums for the synthetic production of music."
John Cage, Silence, 1937

De composities van Greg Malcolm en Chad Mossholder, aka Twine zijn typische producten van het digitale tijdperk. Beiden werken als geluidsingenieurs in verschillende delen van de V.S., maar bouwen hun muziek stap voor stap op via de wonderen van het Internet. Klanken en samples worden op die manier uitgewisseld en samengesteld tot ongewone structuren, die ondanks hun hoge graad van abstractie toch altijd fel naar de keel grijpen.
Het vorig jaar verschenen Circulation (op het Zweedse Komplott ) was naar onze bescheiden mening een klein klankarchitecturaal meesterwerkje en ook hun concert op het laatste (K-raa-K)3 festival maakte een imponerende indruk, zodat de verwachtingen voor hun nieuw werk behoorlijk hooggespannen waren. Voor de nabije toekomst staat er nog heel wat op stapel: over enkele maanden verschijnt nieuw werk op Hefty en Fält en hun muziek zal ook te horen zijn bij verschillende installaties, o.a. op het Sonic Process project in Barcelona en Parijs. Voorlopig zijn we echter wel eventjes zoet met het op Bip-Hop verschenen Recorder, opnieuw een uitdagende en inventieve zoektocht naar nieuwe klankstructuren. De muziek van Twine is in hoge mate geïnspireerd door de ideeën van John Cage en Stockhausen, ontstaat door deconstructie en decontextualisering van geluid en ontwikkelt zich in een digitaal gegenereerd netwerk van communicerende ruimtes. De bevrijde klanken zoeken elk hun plaatsje binnen de chaos, nieuwsgierig en rusteloos. In 'None Some Silver' wordt een lethargische gitaarrif bestookt met een spervuur van noise-uitbarstingen, waar langzaam een inktzwarte waas van ruis doorsijpelt. 'Cign' drijft op paniekerige en echoënde beats, terwijl ergens ver weg in de duisternis een cello treurt . In 'Fine Music' wordt je verder weggezogen in een donker en zompig moeras waar allerlei ongrijpbare geluiden en stemmen de spanning opdrijven. Het zijn klankruimtes vol met schimmen, die vanuit de ondergrond overal en nergens oprijzen, veranderen van vorm en kleur en hardnekkige twijfels oproepen: niets is wat het lijkt. Zoals in 'Player Piano', waar een mijmerende pianomelodie spoorloos verdwijnt tussen lagen flotterende distortion en gefragmenteerde stemgeluiden, om even later onverhoeds te weergalmen temidden van een onderwaterorkest.
De muziek van twine is voor een groot deel gebaseerd op at random ontwikkelde geluidsorganismen: abstracte noise, fragmentaire melodieën, gealiëneerd geluid krijgen binnen hun composities eigen, nieuwe betekenissen, die een ontstellend emotionele impact hebben… bevreemdende emoties die schipperen tussen melancholie, angst en vertwijfeling. "I know I should be sad, and I am, part of me is, but its like ... its like I'm having the most beautiful dream and the most terrible nightmare all at once" weerklinkt het ergens in 'There is No One Else'. Een sample uit Twin Peaks, die hier perfect de sfeer aangeeft.
ENGLISH VERSION
(binnenkort interview)

Haunt Me… van Tim Hecker is officieel reeds enkel maanden verschenen in Europa, maar door allerlei distributieproblemen is er nu pas een exemplaar in onze cd-player terechtgekomen - en daar zijn we vooralsnog verdomd blij mee. Hecker, geboren en getogen in Montreal, bracht onder het pseudoniem Jetone reeds werk uit gerenommeerde labels als Force inc., Fatcat. en Tigerbeat6 waarop hij vooral experimenteerde met minimale technoritmes en warmklinkende texturen en melodieën. Op zijn eerste plaat onder zijn eigen naam zijn die techno en elektro-referenties volledig weggevallen maar heeft hij zijn klankpalet nog meer uitgediept. Het resultaat is wat te vergelijken met het fantastische Endless Summer van Fennesz , en dat wil heel wat zeggen. Ook Hecker maakt het grootste deel van zijn basismateriaal op gitaar en keyboards, om die later te manipuleren met allerlei soft- en hardware. Hij put daaruit een klankspectrum dat gevarieerd genoeg is om de spanning voortdurend op een hoog peil te houden. De cd beslaat 20 tracks, die naadloos in elkaar overgaan. Op stukken als 'Arctic Lover's Track' of 'Ghost writing' weerklinken broze en etherische gitaarklanken, die ook wel doen denken aan het beste werk van Rafael Toral: bezwerende soundscapes waar je zo floue beelden van desolate landschappen kunt bij voorstellen. De muziek ademt volop ruimte: niet zozeer de minutieuze details zijn belangrijk, maar de uitgestrekte en repetitieve geluidspatronen, die een sfeer van melancholie en introspectie teweegbrengen. Andere momenten, zoals 'The work of Art in The Age of Cultural Overproduction' brengen dan weer de donkere drones van Gas (aka Wolfgang Voight, Mike Inc) in herinnering. Het is een al even hypnotische als verwarrende opdoffer, waarin de onrust middels ruwe feedback haast ondraaglijk opgedreven wordt. 'October' brengt daarna de rust terug, met een harmonie van soezende keyboardmelodieën die even later het gezelschap krijgen van spokende stemmen en trieste tonen. Het afsluitende 'Night Flight to your Heart' is een aangrijpende waaier van verschillende broze gitaarlijnen, die doorweven worden met minimale beats, zoals Ry Cooder bijvoorbeeld ook deed op de soundtrack van The End of Violence. En daarna de stilte, de eenzaamheid, de rest van de nacht.
Haunt Me is een verslavend stukje muziek, dat zowel tragiek als hoop uitstraalt. Wat ons betreft een kleine sensatie die beslist een betere Europese verdeling verdient. U kunt 'm natuurlijk ook bestellen via hausmusik .

Twine, recorder, Bip-Hop
www.twinesound.com

Tim Hecker, Haunt Me, Haunt Me Do it Again, alien8

Ook genoten van:
Cinematic Orchestra (Everyday, perfect opgebouwde jazz-odes)
Múm (Finally we are no-one Ijslandse pracht, mooie luisterliedjes, binnenkort interview)
El-P (Fantastic Damage, Hip-Hop innovator)
Tom Waits (Aaaar)
Hans Appleqvist (Tonefilm, binnenkort interview)
David Grubbs (Rickets & Scurvy, binnenkort interview)