Koen Augustijnen is geen nieuwkomer binnen de hedendaagse danswereld. Zo scoorde hij met Plage Tattoo / Circumstances, een dans- en muziekproject dat hij samen met enkele leden van Zita Swoon maakte, hoge artistieke toppen. Voor Just Another Landscape for Some Juke-box money ging hij rond de tafel zitten met twee acteurs en drie dansers en praatte hij met hen over herinneringen, foto's en muziekfragmenten waar zij in moeilijke tijden troost uit putten. Een tweede uitgangspunt voor deze voorstelling werd De Geverfde Vogel, de roman van Jerzy Kozinski, waarin onder meer de plaats van het individu in de groep centraal staat. Al dit materiaal fungeerde als uitgangspunt voor de voorstelling die Augustijnen onder de vleugels van Les Ballets C. de la B. mocht maken.

In een desolaat décor, zoals er vandaag wel meer te zien zijn op een scène, zoeken vijf jonge dansers een plaats in de hun toegewezen ruimte. Ze trekken aan, ze stoten af en druipen vervolgens opnieuw af. Ze lijken elkaar en het publiek te willen imponeren maar geen van hen lijkt daar in te slagen. Tot daadwerkelijke menselijkheid komen ze niet. Van onderlinge verhoudingen is er al evenmin sprake. Een van de vijf jongeren doet een schuchtere aanzet tot het beginnen van een dans, een ander aarzelt en volgt. Truth or dare: wie niet mee wil, druipt af. Jammer genoeg wordt in dit spel van aantrekken en afstoten nooit tot het uiterste gegaan. Koen Augustijnen en zijn dansers blijven aan de oppervlakte. Tot een daadwerkelijke ontmoeting komen ze niet.
Het lijkt wel of Augustijnen niet goed weet welke richting hij uit wil. Nu eens lijkt hij een verhaal te willen vertellen en trekt hij de narratieve kaart, dan weer staat het puur vormelijke centraal. Het resultaat is een amorfe brij waar de toeschouwer maar geen vat op krijgt. Augustijnen doet een schuchtere poging tot dramaturgie, maar slaagt er niet in deze te laten versmelten met de bewegingstaal van zijn dansers. Van een organische symbiose is er vooralsnog geen sprake.
De voorstelling is een amalgaan van referenties aan de volledige hedendaagse dansgeschiedenis. Maar daar waar Lynda Gaudreau in haar Documents boeiend choreografisch onderzoek presenteert, blijft deze voorstelling steken in een oppervlakkige maniërisme en geforceerde modegevoeligheid. Just another landscape is een hippe voorstelling en daar wringt het schoentje. Een gemiste kans.



Een andere mening over dit stuk vind je hier