URBANMAG: Op 'De Nachten' deed je voor Studio Brussel een spoken-word performance,...
"O ja? Herinner mij er niet aan. Ik deed vroeger veel improvisatietheater, maar, ik sprak er ook net over met mijn pianist Mr. Lonely, het is grappig dat touren je scherp maakt voor bepaalde dingen en heel onscherp voor andere dingen. Maar het was dus verschrikkelijk, ik praat er liever niet over. Ik hou van het idee, maar ik wist niet dat ik het ging moeten doen tot de avond zelf."

URBANMAG: Het was dus enkel improviseren.
"Ja, maar ik geloof niet dat het erg geïnspireerd was."

URBANMAG: Wel, je deed een soort gebed. Je sprak: 'God, geef me de wijsheid om te weten wat ik op elk moment moet doen'.
"Ja, ik weet het weer. Wel, het is gewoon, ..., ik bid niet genoeg, ik drink teveel nu."

URBANMAG: Maar je bent dus wel een religieus mens?
"Wel, ... ja, ik denk van wel. Ik bedoel, (twijfelt lang)..., soms, ..., ik ben niet bang om het te zeggen omdat het niet echt rock'n'roll staat, maar ik ben soms bang om het te zeggen omdat ik geen overdreven... Wel, ik ben niet echt toegewijd momenteel. Soms ga ik doorheen fases waarin ik zeer gefocust ben en dan lees ik de Bijbel met veel aandacht. "

URBANMAG: En beïnvloeden die fases je muziek? Je hebt bijvoorbeeld een nummer dat 'Sweet Halleluja' heet.
"Ja, natuurlijk. Er zijn wel aspecten van het Christendom die helaas verloren gegaan zijn."

URBANMAG: Bedoel je dan zoiets als bepaalde waarden?
"Ja, zeker. En ik denk dat er ruimte is voor sex, lust en begeerte, en andere dingen zoals drinken in een gelovig leven. Maar nu heb ik teveel van het ene en niks van het andere. Er zijn periodes in mijn leven... Kijk, nu zijn we in de vastenperiode. Toen ik mijn eerste plaat schreef, For Him and the Girls was het ook vasten. Dan had ik geen sex, ik masturbeerde niet, at geen vlees."

URBANMAG: En heeft je dat geholpen?
"Wel, ik denk van wel. Eerlijk waar, ik denk van wel. En wel hierom denk ik dit: seksuele energie is een zeer creatieve energie. En het is goed om te focussen. En ik hou er tevens van om mijn lichaam uit te dagen. Want het lichaam is echt zwak. De geest is ook zwak, de geest is in veel opzichten zwak en dom. Het lichaam is enkel zwak, maar wel heel slim. Het weet tenminste wat het wil. De geest is enkel... ik weet niet waarom we die hebben. Ons intellect is zodanig geëvolueerd dat we kunnen liegen tegen elkaar. Maar, hoedanook, ..."

URBANMAG: Is songs schrijven ook een vorm van liegen?
"Nee. Neen, ik denk het niet. ... of, ...misschien wel. Ik denk dat we te veel gefocust zijn op 'waarheid'. Omdat er televisie, kranten en internet is. Ik denk dat we steeds meer gericht zijn op wat er echt en waar is. Maar wanneer we spreken over christendom of gelijk welke religie, dan zijn al deze zaken gebaseerd op mythologische waarheid. Waarheid die waarschijnlijk nooit echt gebeurde, begrijp je. En deze waarheden zijn voor mij veel interessanter. Ik denk dat songs schrijven veel meer over dit soort waarheden gaat. De mythologische waarheid: de waarheid die zich niet echt voordeed. "

URBANMAG: Zoals de romantische liefde?
(Heel enthousiast) "Ja! Dit zijn de dingen die meer waar zijn dan waar! Het is zeker waar dat we hier zijn en het is waar dat er zo'n dingen bestaan zoals politiek en wetenschap, maar de waarheden die er echt toe doen zijn de waarheden die onwetenschappelijk zijn. Je kunt ze niet bewijzen, denk ik. En volgens mij zijn dat de interessantste (Lacht)."

URBANMAG: Je speelt je platen haast volledig zelf in, je produceert ze zelf en je gaat op tournee met slechts één muzikant, die dan ook nog de naam Mr. Lonely draagt. Heb je het moeilijk om met anderen samen te werken?
"Nee, absoluut niet. Het komt er gewoon op neer dat ik de mogelijkheden niet heb om mensen te betalen. Ik zou op mijn platen graag samenwerken met andere mensen, maar ik kan het mij niet veroorloven. Ik hou er wel van om zelf te drummen, ik startte als drummer. Het is dus geen egoïsme of fascisme, maar gewoon een werkelijkheid. Ik hou er wel van om slechts met tweeën op tournee te gaan. Meer omdat ik me dan kan richten op het zingen en performen. Als je op festivals zoals De Nachten met een rock'n'roll-band speelt, ben je slechts een andere rock'n'roll-band. Maar als we onze rock'n'roll-show doen als een duo, ons focussend op het cabaret en het theatrale, dan valt het op. De mensen denken: 'hé, wat is dit?' Het is dan iets vreemds. 'We hadden rock'n'roll verwacht en het is iets helemaal anders, maar het is cool'."

URBANMAG: Het is absoluut cool.
"Denk je?"

URBANMAG: Aboluut, we waren zeer verrast.
"Echt?"

URBANMAG: Ja hoor, het werkte zeer goed, maar de setting was er ook naar: een zaal met stoeltjes en een publiek van meerwaardezoekers. Maar, op een zomerfestival, zou het daar ook werken?
"Ik weet het niet. Weet je, we openden voor New Order in de Olympia in Parijs en daar speelden we met de rockband, maar de twee laatste nummers deden we als duo. Ik denk eerlijk gezegd dat in grote zalen, ... in openlucht misschien niet, maar, ... We leven momenteel in een zeer luide wereld en stilte is veel meer shockerend, veel meer provocerend, dan geluid. Wanneer ik emoties kan ontlokken door te schilderen omheen de ruimte, ... Begrijp je me? Ik verbeeld muziek voor mijzelf steeds meer als beeldhouwen. Beeldhouwen is een wonderlijke kunstvorm, want het focust zich op het wegnemen, en dat is volgens mij volledig verloren gegaan in de muziek. Wanneer muzikanten en componisten muziek maken gaat het steeds over toevoegen, geluiden toevoegen, texturen toevoegen, kleur toevoegen, toevoegen, toevoegen. Maar de wereld waarin we leven is een constante geluidsbron. Voor mij is het veel interessanter om rondom de stilte heen te schilderen. En als een duo zijn we dus veel meer provocerend. "

URBANMAG: Je haalde daarnet de Olympia in Parijs aan. Ik dacht zodoende aan Jacques Brel, die hier in Brussel geboren is.
"Mmm, veel Franse sterren, blijkbaar. Johnny Halliday ook, niet?"

URBANMAG: Heeft Brel invloed gehad op je muziek?
"Neen. Het verschrikkelijke aan opgroeien in Noord-Amerika is dat de Europese cultuur en elke cultuur die verschilt van de Engelstalige ons niet bereikt. Dit maakt de Europeanen intelligenter en meer gepassioneerd. Oké, er bestaat hier ook bullshit-muziek, maar jullie hebben toch een bredere waardering en sterker gevoel voor kunst. Ik hoorde pas over Jacques Brel toen ik naar Europa kwam. Engels spreken is iets verschrikkelijks. Mijn nieuw doel is Canada interessanter maken, of tenminste meer open. We treden te vaak in het voetspoor van de Verenigde Staten. In Amerika is er geen plaats voor Jacques Brel of Johnny Halliday. Ik vind het jammer dat het zo lang duurde vooraleer ik Serge Gainsbourg ontdekte en Brel, Charles Aznavour, Erik Satie. Hier zijn ze blijkbaar alledaags. Waarom werd ik die dingen niet gegeven? Omdat de deuren van onze culturen gesloten zijn. En dan is er geen ruimte voor dergelijke diversiteit. Ik zeg niet dat ik zelf divers ben, maar ik weet dat ik niet zo gemakkelijk pas in Amerika."

URBANMAG: En daardoor zijn de Amerikaanse platenfirma's niet in je geïnteresseerd?
"Wel, veel Amerikaanse platenlabels kwamen naar mijn optredens en ze vonden het fantastisch maar ze wisten niet hoe ze het moeten verkopen. En hierdoor worden de dingen in Amerika natuurlijk steeds minder interessant."

URBANMAG: En wat gebeurt er in Canada? We weten er eigenlijk weinig van af.
"Dat is het natuurlijk net met Canada, niemand weet echt iets van ons af. Misschien is dat wel goed, want hierdoor kunnen we onder de radar door glijden. Canada heeft zijn eigen pop- en rockscene, maar sluit nauw aan bij Amerika, want zij hebben de publiciteitsmogelijkheden. Wij hebben zo van die wetten die bepalen dat 30% van de gedraaide muziek Canadees moet zijn, maar ik vind zoiets beledigend. De cultuur wordt daardoor toch niet beschermd. Het komt er op neer dat men zegt dat 70% van de muziek dan maar Amerikaans moet zijn."

URBANMAG: En het is ook betuttelend.
"Ja, inderdaad. En radioprogrammatoren houden zich daar toch niet aan. Tuurlijk niet. Televisie, film, reclame, alles is Amerikaans. We hebben dit aanvaard, zonder weerstand te bieden. Maar nu ik in Europa, in Parijs woon, begrijp ik welk een passie er kan uit gaan van het bewaren van je eigen cultuur. Het is een groot voordeel dat Fransen, Nederlanders, Vlamingen, ... hun eigen taal spreken. Met een eigen taal blijft er een bepaalde component van de cultuur bestaan die aangepast is aan die eigen taal. Maar de Canadezen die Engels spreken, zoals de meerderheid doet, hebben dit niet. Alles staat volledig open voor het Amerikaanse. Canadezen, die een passief volk zijn, ondergaan dit alles gewillig. Ik vrees dat Canada een cultuurconsument wordt in plaats van een cultuurproducent. Dat maakt me heel verdrietig. Ik ben nu veel meer gepassioneerd over de Canadese identiteit dan ik ooit zou geweest zijn. Een jaar geleden, toen ik voor het eerst naar Europa kwam ging ik zeggen, fuck Canada, want het is een stom land. Ik zag geen identiteit en wou er ook zoveel mogelijk afstand van nemen. Nu ben ik zeer geïnteresseerd in wat er gecreëerd wordt."

URBANMAG: Want nu bekijk je alles vanuit een andere invalshoek.
"Ja, nu begin ik te zien dat er heel wat interessants werd voortgebracht."

URBANMAG: Kun je ons wat namen geven die de moeite zijn om eens te checken.
"Absoluut. Er zijn er zoveel die ik zou kunnen aanbevelen. Je kent vast wel Rufus Wainwright en Nelly Furtado. Als popartieste is die laatste heel interessant."

URBANMAG: Ze maakte alleszins een fantastische plaat.
"Dat kun je wel stellen., wat ze doet is absoluut fantastisch. Alanis Morissette weet ook wel hoe een goede popplaat gemaakt wordt. Maar iets waar je misschien nog niet van gehoord hebt zijn The Reastatics. Hun leadzanger heet Martin T. Elly heeft in Canada een wonder van een soloplaat uitgebracht. Dan hebben we nog John Southward, The Deers, The Wooden Stars. Veel groepen zoals jullie die in België hebben, zoals Zita Swoon, zijn fantastisch. Ze zingen in het Engels, maar worden nooit gehoord in Amerika. Ik ken die bands nu omdat ik hier ben. Wij hebben dat soort cultartiesten ook bij ons in Canada. Ik mag van geluk spreken dat ik een publiek gevonden heb buiten Canada. Bij ons hebben we het equivalent van de Grammy Awards, de Juno Awards. Hebben jullie hier ook zoiets?"

URBANMAG: Ja, wij doopten ze Zamu Awards.
"Wel, in Canada ben ik haast een mainstreamartiest geworden. Wel op een bepaalde manier, ik heb een clip op tv, ze draaien mij op de radio, en ik werd voor die awards genomineerd. De mainstream, laat me dus een klein beetje binnen, maar niet te veel. Dat vind ik gewoon grappig. Ik zo kunnen verder gaan over Canada en onze identiteit, maar ..."

URBANMAG: En nu leef je in Parijs. Om praktische redenen?
"Ja, het is praktisch, maar ik hou ook van Parijs. Maar hoe meer ik hier leef, hoe meer ik mij realiseer dat ik mijn identiteit moet bewaren en Canadees zijn. Ik ben geen Europeaan, ik ben een bezoeker, ik hoor hier niet thuis. Ik kan op een tevreden wijze terug naar huis keren."

URBANMAG: Enkel door te reizen leer je waar je thuishoort.

"Het is gek, maar het is zo. Een jaar geleden geloofde ik dat ik in Europa thuishoorde, want hier begrijpen ze 'echte kunst'. Maar ik doe het nu goed in Canada, ik heb een rustige vorm van cultsucces in Amerika, heel rustig. Maar ik hoor dus daar, in Canada, thuis. Ik groeide op op het platteland, nabij een meer. Ik kan het niet helpen, maar ik voel me nu daar thuis. Ik heb er net iets gekocht, ... misschien praat ik er beter niet over. Ah wat, ik kocht een klein schoolgebouw. Het werd gebouwd in 1920, het bestaat uit één grote ruimte, kun je je er iets bij voorstellen? Eén grote kamer, met een openhaard. Dat zal mijn studio worden. Op het platteland dus, niet ver van de stad waar mijn grootmoeder geboren is. Maar het is nu een spookstad. Voor de depressie was het een stad die gebouwd werd voor de houthakkers, maar tijdens de depressie verliet iedereen de plaats. Maar voor mij voelt het goed om naar daar terugkeren, daar thuis te horen. Het is er goed."

URBANMAG: Het zal er goed zijn om je te focussen op je werk.
"Ja, terug naar school (lacht)."

URBANMAG: Je schreef ook een boek, zag ik op het internet. Het heet 'Hawksley burns for Isadora', maar het is uitverkocht. Kun je er iets over vertellen?
"Het is een verzameling liefdesbrieven die ik schreef naar een denkbeeldige minnares, een zeemeermin. Het verkocht goed in Canada, en ik tekende onlangs een nieuw uitgeverscontract. Het zal nu internationaal uitgebracht worden, met vertalingen. Het probleem van touren is nu wel dat ik geen tijd heb om iets nieuws te doen. Ik word er gek van. Ik ben niet goed in het schrijven onderweg. Nu ben ik gefocust op het doen van goede shows en zelfs op goede interviews, het is een creatieve gelegenheid om ...(zoekt naar woorden)."

URBANMAG: ... wat te denken over je werk, een beetje te filosoferen?
"Ja, het moet niet enkel bij blablabla blijven. Enkel wat over mijn platen zitten babbelen is toch niet interessant. Ik vind het cool om nu gewoon iets samen te doen, een gesprek te voeren. Maar er blijft dus niet veel tijd over om na te denken over een nieuwe plaat.Ik schreef For Him and the Girls, Hawksley burns for Isadora en The Delicious Wolves in hetzelfde jaar. Dat is bijna twee en een half jaar geleden nu. Ik schreef ook een kerstplaat, die ik in Parijs opnam. Dat ging heel snel. Maar als ik uiteindelijk weer tijd zal hebben voor mezelf en naar mijn schoolgebouw zal kunnen trekken en mijn studio uitbouwen zal ik mijn tijd nemen. Ik ben er al zeer opgewonden over. Misschien schrijf ik dan weer een boek, en een theaterstuk, dat zou ik ook heel graag doen. Ik heb al veel ideeën. Maar ik zal ook niet te lang wachten om terug te keren naar Europa. Je kunt je gewoon niet voorstellen hoe het is als Noordamerikaans artiest om naar hier te komen en je muziek te geven aan een publiek zoals de Fransen, de Belgen, de Nederlanders, die ... ik zing in het Engels en ik krijg meer interessante interviews en reacties over mijn werk van de Fransen, de Vlamingen en de Nederlanders dan van de Engelsen of de Canadezen, van de mensen die Engels spreken. Hoe valt zoiets nu te verklaren? Het verwondert mij werkelijk. Hier is er meer aandacht voor het werk dan in mijn eigen land. Ik weet echt niet waarom."

URBANMAG: Staan wij meer open voor de dingen?
"Ja, Halleluja! Oh nee... we worden verondersteld geen Halleluja te zeggen tijdens de vasten. Shhht."

URBANMAG: ???
"Ik ben niet Katholiek, maar in die religie is het verboden om Halleluja te zeggen tijdens de vasten. Het is een te eervol woord. Sorry."

URBANMAG: Ok, we zullen het proberen te onthouden. (Algemene hilariteit).

URBANMAG: (Last night we were) the Delicious Wolves, het is een intrigerende titel voor een plaat. Waar komt dat vandaan?
"Wel, ik hou ervan om van alles wat ik doe een beetje kunst in te stoppen. Of het nu om mijn biografie gaat, of gelijk wat, ik hou ervan om iets te maken dat goed is. En ik wou dat de titel van die plaat sterk de nadruk legt op seks, op het dierlijke, het lichaam en de begeerte. In tegenstelling met de eerste plaat For Him and the Girls die was bedoeld voor Hem, voor God en voor de vrouwen. Voor hen schreef ik de plaat. Ik wou er iets heel spiritueels van maken. Voor mijn tweede plaat, wou ik dat ze over ballen hebben ging, over het lef."

URBANMAG: Ja, ze klinkt ook gespierder.
"Het gaat over zich goed voelen over seks. Delicious Wolves is dan ook een woordspel. Het idee dat wolven, die jagers zijn, heerlijk zijn, beschreven worden als prooi. Het is vooral een seksueel iets. Grrrr! Aauwoo! (beeld je iets in dat op ingehouden wolvengehuil lijkt en bedenk dat we in de lobby van een sjiek hotel zitten)."

URBANMAG: Hawksley, we zien uit naar je optreden van vanavond.
"Mooi. Ik ga nu naar mijn kamer, gaan douchen en me klaar maken voor de show. Jullie blijven dus, tof."

URBANMAG: Vergeet je tanden niet te poetsen!

For Him and the Girls en (Last night we were) the Delicious Wolves zijn uit op Isadora en worden verdeeld door Bang!.

www.hawksleyworkman.com.

Foto's: Pedro Bruneel