Tijdens de Gentse Feesten zal Urban niet enkel de cultuur met de spreekwoordelijke K eren, ook datgene waar de Feesten écht om draaien zal aan bod komen: totale zelfdestructie aan de hand van bier, drugs, sigaretten en Irish Coffees, resulterend in immer een afbrokkelende grammatica! Hiervoor schakelen wij tien dagen lang onze eigen meedogenloze Feestreporter in: Oscar Gonzo. Gewapend met de wetenschap dat 'gezondheid' een relatief begrip is zal Oscar voor ons proberen door te dringen tot het hart van de feesten. Met gevaar voor eigen leven en welzijn zal Oscar zich tien dagen lang blootstellen aan alles wat het feestplezier ten goede komt. Rode draad door Oscar's Odyssee is de ieder jaar weerkerende vraag 'hoe kan ik aan zoveel mogelijk gratis drank geraken?' Omdat wij deze kennis graag willen delen met onze lezers zal Oscar elke dag - proberen - zijn schetsmatige herinneringen van de vorige dag neer te schrijven en on line te gooien.

Dag 0: vrijdag 13 juli
Eerste inspectie van de feesten, beetje een bevreemdend zicht, alles staat klaar, alleen de dichte drommen mensen ontbreken nog. Hier en daar wordt al stevig gedronken, vooral - en niet zo verwonderlijk - rond de Vlasmarkt, in de Charlatan stond de dansvloer al vol en werd naar verluidt rond 2 uur de eerste dronkelap al naar buiten gedragen. Vroeg begonnen…
Al bij al vroeg naar huis gegaan, mijn humeur was te slecht, net als het weer. Wat dat laatste betreft is er weinig beterschap op komst, in tegendeel, maar zodra het humeur weer goed zit, kan het niet meer stuk wat mij betreft.

Aangezien er op zo'n eerste dag weinig spectaculairs te vertellen valt is het misschien een goed moment om even uit te weiden over de man die het concept 'Feesten' heeft uitgevonden, namelijk die goeie Griek van een Dionysus. Zoals zoveel mensen heb ik ook het boek 'Geschiedenis der Westerse filosofie' van Bertrand Russell in mijn kast staan, een zware turf van 750 bladzijden die zowat iedereen heeft, maar die door slechts weinigen tot het einde wordt uitgelezen wegens te complex (een beetje zoals Ulysses van Joyce, een boek waarvan ik vermoed dat meer mensen zeggen dat het het grootste boek is van de 20° eeuw dan dat er mensen zijn die het ook effectief gelezen hebben). Soit, ik heb op een jaar tijd een 40tal pagina's gelezen, meer moest ik eigenlijk niet weten. Ik heb redelijk wat opgestoken over het ontstaan van de Griekse beschaving, maar vooral de lullige details blijven mij bij. Wist je dat Pythagoras, de grondlegger van de moderne wiskunde, eigenlijk een regelrechte gek was? Hij heeft ooit zijn eigen religie opgericht, met daaraan verbonden een lange reeks onbreekbare dogma's. Zo was het zijn volgelingen ten strengste verboden om bonen te eten, op hoofdwegen te lopen, brood te breken of iets oprapen wat gevallen is, echt waar! Zoiets zegt veel over de wiskunde me dunkt.
Nog een zeer inspirerend stuk was dat over de Griekse god Dionysus, oftewel Bacchus, de god van de wijn en de dronkenschap, een soort reactie op de regulerende, toekomstgerichte godsdiensten die toen opkwamen. Een - heerlijk correct - citaat, iets wat elke rechtgeaarde feestganger moet memoriseren:
"…de zorg voor de toekomst kan gemakkelijk leiden tot het verlies van enkele van de beste dingen die het leven te bieden heeft. De vereerder van Dionysus komt in verzet tegen dit zorgen voor de toekomst. In de roes, fysiek of geestelijk, ontdekt hij weer de intensiteit van het gevoel, die door het vooruitzien was vernietigd; hij ervaart de wereld weer als vol verrukking en schoonheid, en zijn verbeelding wordt plots verlost uit de gevangenis van de alledaagse beslommeringen….Tal van de grootste prestaties der mensheid zijn het resultaat geweest van dit proces van geestelijke intoxicatie, dit opzij dringen van de voorzichtigheid door de hartstocht."

Zo, en nu nog in de praktijk omzetten.

Dag 1: zaterdag 14 juli
Verdomd als de Feesten niet begonnen zijn! En in stijl: zonet wakker geworden in de zetel op Flippe's kot, het was halfvier 's middags. Ik schat dat we zo'n drie uur daarvoor met veel moeite naar huis zijn gesukkeld, wat voor mij en Freaky Punk niet helemaal van de eerste keer gelukt is. Nu zit ik rustig thuis, Rukke Doemp is ook net wakker, Freaky is nog steeds niet terug. Het is zes uur 's avonds.

Terwijl ik superstraffe koffie drink (die verbazend veel naar whiskey smaakt) en een sigaret rook (die me bijna over m'n nek doet gaan) probeer ik me te herinneren hoe de vorige nacht is verlopen. Goed, dat weet ik nog, zeer goed zelfs.
Pff…het verstand draait toch nog maar op halve snelheid denk ik. Om toch een iet of wat gestructureerd artikel op tijd te kunnen afleveren probeer ik me te redden met de vier Journalistieke W's:
WIE: aanvankelijke enkel Freaky Punk, Rukke Doemp en ik, later ook nog Sativo en Iso, Flippe en zowat iedereen die ik ken in Gent.
WAT: de Gentse Feesten zeker.
WANNEER: van 2 tot 12 denk ik.
WAAR: wel, eerst zijn we nogal lang blijven plakken op Flippe's kot aangezien er net een berg nieuwe wiet was toegekomen en omdat overmatig wietgebruik niet synoniem staat met het nemen van veel initiatief. Tegen 2 uur dan toch op de Vlasmarkt gearriveerd, waar ik het gevoel had na een lange reis weer thuis te komen. Toch eerst nog een groot deel van de nacht doorgebracht op het Baudeloplein van Starbot, als gekken staan dansen op de goeie drum & bass-sets van Ground Kontrol en Mentor. Toen het daar zo'n beetje afgelopen was terug afgezakt naar die goeie ouwe Vlasmarkt. Geen beter uur om daar toe te komen dan als het licht begint te worden. Daar ging het er bij momenten zeer euforisch aan toe, de dj van dienst draaide de meest voorspelbare platen maar dat kon ons natuurlijk niets schelen, zolang hij ze maar draaide. Een tijdlang stond er een camionet geparkeerd tussen de dansende mensen, uiteraard kropen verschillende feesters erop om van daar hun kunstjes te tonen. Van die camionet zag ik op een gegeven moment de eveneens bezopen Urbanfotograaf naar beneden donderen, zonder veel erg gelukkig, alleen een natte broek. Naast onophoudelijk dansen hebben we ons ook weer met veel passie gestort op die andere typische Vlasmarkt-bezigheid: zatte praat verkopen met talloze bekende en onbekende mensen, helaas is daar ook maar weinig van blijven hangen in mijn geheugen.
Rond acht uur 's morgens hield DJ Koentje het voor bekeken op de Vlasmarkt. Maar geen nood, meteen werd er een groots drumstel opgesteld en stond de helft van het plein te dansen op monotone drumritmes. Enfin, na een goed uur begon dat toch wat te vervelen, de meeste vrienden waren al naar huis of niet meer in staat om te spreken of vielen gewoon omver, dus probeerden we ook maar eens bedwaarts te keren. Dat heeft dan ook nog eens drie uur geduurd, vraag me niet hoe we die gevuld hebben. Ik weet nog dat we een goeie kom tomatensoep gedronken hebben op Sint-Jacobs en dat Freaky voor 50 frank een plaat van Suske en Wiske heeft gekocht. De laatste stop voor het licht bij mij helemaal uitging was een bankje in de buurt van de Kouter. Daar hebben Freaky, Flippe en ik nog een half uur gelegen, met een dikke joint tussen de lippen, obsceniteiten roepen naar de talloze - nuchtere - passanten en vooral vies bekeken worden door bekakte madammen. Freaky werd nog even in verlegenheid gebracht toen zijn oom voorbijfietste en hem in die niet al te flatterende toestand zag. Daarna met zeer veel moeite tot op Flippe's kot geraakt, in de zetel gevallen en na één nummer van de Suske en Wiske-plaat al weggezakt in een zeer korte maar niettemin verfrissende slaap.
WAAROM: wie zal het zeggen. Maar als eenmaal de mist rond mijn hoofd en de misselijkheid in mijn maag zijn verdwenen vertrek ik weer naar de Feesten. De volgende keer hou ik het toch iets rustiger denk ik.

Dag 2: zondag 15 juli
"Vanavond ga ik het eens rustig aan doen" is één van de meest gehoorde uitspraken op de Gentse Feesten, samen met "ik ga gewoon eens gaan zien, optredentje meepikken, paar pintjes en dan naar huis". Ook ik heb het geprobeerd gisteren, maar voor ik het wist was het weer licht buiten en stond ik weer tussen al het zot volk op de Vlasmarkt.
Toch erin geslaagd om één optreden te gaan bekijken, dat van de Portables, de Brugse supergroep rond Wio, in de Baudelo. Het optreden had een zeer hoog "onderonsje"-gehalte, het leek wel alsof het voltallige publiek bevriend was met de muzikanten. Op een gegeven moment stonden er twee Urban-leden op het podium gitaar te spelen. Misschien wel een goed promo-idee: een Urbanband, de Ketnetband kan maar beter ander werk gaan zoeken. Die eerste uren terug op de Feesten, na amper twee uur slapen, gingen toch wat moeizaam voorbij, de pinten smaakten vreselijk en mijn spieren deden op een gegeven moment zo'n pijn dat ik mijn pint bijna niet meer kon vasthouden. Eten gingen ook al niet zo vlot, een paar boterham met smeerbaar beleg kon ik nog wel aan, maar die gore hamburger was er toch even te veel aan voor mijn zwaar geteisterde maag. Uiteindelijk, tegen drie uur 's nachts, toch nog bij een vriendin op kot een heerlijke omelet gegeten, wat mijn ingewanden gunstig stemde.

Vervolgens wat rustig entertainment gaan opzoeken, Bal Populair in het Baudelopark, waar de onovertroffen Disco Reco voor simpel vertier zorgde. Wie eens goed wil lachen op de feesten zit hier goed. Het hele gedoe heeft iets van een 'Chirofuif meets huwelijksfeest', kindmeisjes van 12 die op een neer staan te springen op Bob Marley, samen met de ladderzatte veertigers die op hun onnavolgbaar houterige stijl iets proberen te doen wat op dansen zou moeten lijken. Op een gegeven moment draaiden ze de Doe Maar-klassieker 'Nederwiet', wat uiteraard door iedereen meegebruld werd, terwijl een groot deel van die mensen waarschijnlijk nog denkt dat je wiet met een bankbiljetje door je neus moet jagen. Om hen duidelijk te maken hoe het wel moet hebben Flippe en ik dan maar een fikse demonstratie gegeven. Daarna had ik het daar toch zo'n beetje allemaal gezien op de Bal Populair, zeker toen ze fuckin' Radiohead begonnen te draaien, 'Creep' natuurlijk, wat meteen bewijst dat de mensen op de dansvloer geen gebrek hebben aan zelfkennis.

Ik had al de hele avond grote bochten zitten maken rond de Vlasmarkt, om toch maar niet te zwaar door te zakken, maar tegen vier uur zat er echt niets anders meer op. Op het plein was het eigenlijk heel erg rustig, veel dezelfde gezichten als die loodzware nacht ervoor, maar voor velen begonnen de feesten nu al zwaar te wegen. Hier en daar kon je de eerste slachtoffers al volledig uitgeteld op de grond zien liggen.
Om toch een beetje gezelligheid mee te maken maar eens vanachter in de Charlatan gaan kijken, de enige plek waar het het hele jaar door Gentse Feesten zijn. Tot mijn zeer grote verbazing ben ik daar in een zaaltje terechtgekomen waarvan ik niet eens wist dat het bestond. En daar was dan ook nog eens een supercoole, supersexy fuif aan de gang. Er kon amper 100 man binnen, de mensen - voornamelijk behoorlijk mooie vrouwen - stonden zo'n beetje allemaal tegen elkaar aan te dansen op de zeer soulvolle muziek ("schurken" heet dat in het feestjargon). Maar het meest fantastische aan die fuif vond ik toch het dj-team: twee spetterend mooie brunettes in strakke zwarte topjes, met een duidelijk omlijnde taakverdeling, de ene draaide platen, de andere tongen. Zelden zo aandachtig zitten opletten hoe je platen moet mixen.
Op de Vlasmarkt daarna nog eens staan gieren van het lachen met een gast die een joint was verloren in zijn haar, hij had ze achter zijn oren gestoken, maar het daarna vergeten, uiteindelijk hebben ze met twee man tussen zijn dikke rasta's achter die joint zitten zoeken. Tegen dan was het weer zeven uur 's morgens. Al mijn geld opgedronken. Al mijn vrienden uit het oog verloren. Een mooi moment om mijn schup af te kuisen. Onderweg naar huis toevallig mijn fiets tegengekomen, die stond daar blijkbaar al een paar dagen. Met een platte achterband daverde ik verder naar huis, bedwaarts, een nieuwe kater tegemoet.

Dag 3: maandag 16 juli
Oeioeioei…ik ga toch wat vaart moeten minderen, anders haal ik het einde van de Feesten niet. Na drie nachten zwaar doorzakken begint het systeem stilaan slijtage te vertonen: zeer onrustige ingewanden, een continu wazig hoofd, blaren op mijn voeten en het bescheiden begin van een bierbuik. Wie op dit punt gearriveerd is, dat van de permanente kater, heeft nog maar twee opties: de Feesten ontvluchten en in een blokhut in het Zwarte Woud gaan zitten, of gewoon door blijven gaan op hetzelfde tempo en dan krankzinnigheid riskeren.

Ik was nochtans goed begonnen gisteren, rustig wat kuieren, van het ene gezelschap naar het andere, pintjes drinken op kosten van Starbot. Een beetje staan heupwiegen op het zeer aanstekelijke concert van Wawadadakakawakkapla. Of zoiets. Een Urban-collega omschreef het schitterende optreden treffend als "in een grote arena staan terwijl een enorme stier op je af komt gestormd, je neemt de stier bij de horens en hakt in één keer zijn kop eraf, waarna een prachtige Spaanse vrouw je komt vervoegen en op elegante wijze die kanjers van stierekloten opeet. Daarna volgt er uiteraard een wilde vrijpartij, in het midden van de arena, boven op de stier". Originele verslaggeving. Jaja, Urban drinkt tegenwoordig gratis op de Feesten, en dat zullen ze geweten hebben. Ik besloot er een thema van te maken voor die dag, zo weinig mogelijk geld opdoen. Rond middernacht even binnengewandeld in de Cocteau, waar mensen van Acec een fuif gaven. Daar vroegen ze dan 280 frank voor, een schandaal, dus ben ik maar langs de achterdeur binnengewandeld, waar een kennis de vestiaire deed. Binnen was het oersaai, kutmuziek en dito volk. Meteen weer vertrokken, met een fris flesje - gratis - bier uit de frigo (waarmee ik mezelf iets later lichtjes verwonde door te proberen met mijn hand het kroonkurkje er af te slaan). Dan maar terug naar de Baudelo, waar tegen dan alweer een gevaarlijk gezellige, housy fuif aan de gang was. Er was terug veel volk op de been, velen hadden blijkbaar een snipperdag genomen om zich nu weer in volle vaart te smijten. En ik moet zeggen, ik begon er ook weer door te komen. De eerste pinten brachten nog een gemene chemische reactie teweeg in mijn maag, maar dat bleef niet duren.
En toen, tegen 2 uur 's nachts kreeg ik telefoon van Flippe. Hij was net opgestaan. Hij was de dag ervoor wat blijven plakken op de Feesten en pas om acht uur 's avonds gaan slapen. Hij zag het wel zitten om naar 10 Days te gaan in de Vooruit, voor knalharde drum & bass. Dus ik naar daar, zonder te betalen natuurlijk, dankzij de oudste guestlist-truk uit de boeken, Flippe stond op de lijst, ik niet, dus: "hoe? Ik had toch voor twee personen gevraagd?" De mensen aan de kassa deden er niet moeilijk over en gaven mij dan ook maar een stempel. Binnen was het snikheet en behoorlijk druk. De concertzaal stond al wild te jumpen op de ongelofelijk vette platen van Goldie, die gast met zijn gebit uit wat hopelijk roestvrij staal is. En het moet gezegd: het feest in de Vooruit was één van de beste die ik dit jaar heb mogen meemaken, en dat wil verdorie wel wat zeggen! Ik had nauwelijks nog energie over maar toch heb ik daar van 3 tot 7 uur als een totaal losgeslagen beest staan dansen, tussen honderden euforisch schreeuwende mensen. Dankzij een vage connectie achter de bar ook daar enkele keren aan gratis bier geraakt. Na de fantastische set van Goldie gaven ze ons daar geen seconde rust, in tegendeel, opperhakker Andy C gooide er meteen z'n zwaarste platen tegenaan, terwijl Goldie op een paar meter van mij aan de toog hing, die gast kan anders ook wel een serieus stuk zuipen. Tegen zeven uur ging ik bijna tegen de grond van uitputting, maar Andy bleef maar vette platen draaien en het nog steeds zeer uitbundig en massaal aanwezige publiek kreeg er ook geen genoeg van. Enfin, tegen halfacht was het daar toch zowat gedaan, en zonder nog goed te beseffen waar ik mee bezig was, waren we weer op weg naar die verdomde Vlasmarkt, waar iedereen tegen die tijd al knettergek was. Slecht idee achterafgezien, maar ja, wat doe je eraan? Er scheen een lekker zonnetje op ons hoofd, het werd steeds moeilijker om nog aan bier te geraken en iedereen die in mijn buurt stond leek een diepgaand gesprek te willen beginnen. Gek hoe ik ondertussen al de helft van de koppen op de Vlasmarkt begin te herkennen, ook zo van die hard core-feesters die evengoed binnen een paar dagen met een levercrisis in hun bed kunnen liggen. Of met het speen, of een maagzweer, of een delirium…keuze genoeg. Maar dat zijn de risico's van het vak. Toen ik daar zo rond 11 uur 's morgens stond te wankelen op de nog steeds gezellig drukke Vlasmarkt moest ik denken aan die geschifte begrafenis van Herman Brood, hoe ze op het nieuws vertelden dat "de crematie uitdraaide op een groot feest", fans die flessen whiskey leeggoten over de lijkwagen (een cadilac uiteraard), zo hoort het. Het begrafenisfeest was helemaal compleet geweest als ze ook Herman's asse hadden uitgedeeld aan het publiek, dat moet verdomd straffe speed zijn. Mij mogen ze na mijn dood opbaren op de Vlasmarkt, benieuwd hoe lang dat nog zal duren. Aan dit tempo niet lang meer denk ik. Ik denk dat ik maar eens een blokhut in het Zwarte Woud ga zoeken.

Dag 4: dinsdag 17 juli
Ook Oscar Gonzo's kunnen wel eens feestmoe worden. Daarom gisteren eens niet te zwaar doorgezakt, kwestie van krachten te sparen voor als de strijd nog heviger zal gevoerd worden.

Ondanks het feit dat ik het de vorige nacht weer tot 11 uur 's morgens had getrokken liep ik nog geen acht uur later weer rond op de feesten, maar deze keer wel iets minder uitbundig. Met drie andere slaapkoppen van Urban een gratis maaltijd gaan nuttigen in het restaurant voor medewerkers, "een simpele doch voedzame maaltijd" zoals de grote heer Bommel wel eens pleegt te zeggen. Aangezien we toen toch al op de feesten waren had het niet veel zin om nog naar huis te gaan. Met ons vieren sleepten we ons door de massa, als soldaten die net een mosterdgasaanval achter de rug hebben en elkaar moeten vasthouden om vooruit te geraken. Ik was voortdurend aan het zeggen dat ik binnen dit en een paar uur écht naar huis ging gaan, gewoon eens komen zien, pintje drinken en wegwezen voor het gezellig begint te worden, en boven alles, NIET op de Vlasmarkt belanden.
En plots stonden we wéér op het plein van Starbot. We waren daar nog geen volle minuut of iemand duwde een bruine envelop in onze handen, '120 drankbonnen' stond erop geschreven. Ik moest wel even slikken en uiteraard flitste heel even de gedachte door mijn hoofd om het op een lopen te zetten. Maar de blaren op mijn voeten dachten daar anders over.

Het bier smaakte mij absoluut niet dus zat er niets anders op dan om het eens met sterke drank te proberen, gratis cocktails, why not? En wat dacht je? Ik begon er weer door te komen. Twee rum-cola's, een glas wijn en een Irish Coffee later stond ik weer met veel overgave bier te hijsen, te dansen en ongelofelijk veel uit mijn nek te lullen tegen iedereen die in mijn buurt kwam, ongetwijfeld volslagen onzin.

Tegen drie uur werd het echt gevaarlijk, ik was weer in zeer gezellig gezelschap beland, onder meer mijn goeie vriendin Su, en ook nog Johan van het platenlabel Kraak. Het 'besteltempo' lag mij daar toch wel wat te hoog, ik denk dat ze mij om de vijf minuten vroegen of ik een pint wou hebben. Ik kreeg trouwens ook nog bier van een mij totaal onbekende vent, in ruil voor twee trekjes van mijn joint. Hij heeft er inderdaad twee keer aan getrokken en is meteen daarna weggestoven, ongetwijfeld om eens stevig te gaan kotsen (ik had hem misschien wat te zwaar gerold, en hij had zeker al te veel gedronken).
Kortom, het begon er op te lijken dat ik zo weer tot 's morgens kon doorgaan, maar dat zou één keer teveel geweest zijn. Ik heb dan maar al mijn moed verzameld en ben om halfvier naar huis vertrokken, met een grote bocht rond de Vlasmarkt, waar als vanouds weer een heel plein erin stond te vliegen.

Al bij al een succesvolle avond: op tijd in mijn bed en slechts 200 frank armer. Ik denk dat ik nog één dagje ga chillen (het spreekwoordelijke 'eens gaan zien - pintje drinken - wegwezen'), om er dan donderdag - mijn verjaardag nota bene - met hernieuwde krachten knalhard tegenaan te gaan en zo door tot de laatste en meest brutale nacht, tot de laatste man, "just another freak, in the Freak Kingdom!" En daarna word ik straight edger. Wie volgt?

Dag 5: woensdag 18 juli
Jezus, wat een leven. Gisteren - geheel tegen mijn goeie voornemens in - weer tot 7 uur 's morgens staan shacken op de Vlasmarkt, bij momenten zelfs in de stromende regen, en nu weer druk in de weer om mijn kot klaar te krijgen voor de grote bestorming, in mijn nog steeds erg natte kleren.
Zonet voor 2000 frank drank gaan kopen in den Aldi, een spotprijs voor een winkelkar gevuld met 50 pintjes, flessen whiskey, Vodka, Gin, rode en witte wijn en toebehoren. Ik moet er voorlopig nog niet aan denken om daar ook maar één slok van te drinken, maar het zal niet anders kunnen, als hier straks godweethoeveel mensen toestuiken op mijn kot voor wat een rustige 'drink' moet worden ter gelegenheid van mijn verjaring. Na de vorige nacht heb ik echt geen flauw benul meer hoeveel mensen ik uitgenodigd heb, wat gezien de beperkte plaats op mijn kot wel eens een probleem zou kunnen zijn.
Het was dan ook één van de meest sociale avonden op de Feesten tot nu toe. Vooral op de weer zeer geslaagde Starbotfuif kon ik de gesprekken bij momenten nauwelijks bijhouden. Vele oude vrienden doken na lange tijd weer op, veel bijpraten en -drinken. In mijn notitieboekje staan verschillende telefoonnummers, helaas zonder de namen er bij. Ik herinner mij nu plots ook dat ik iemand beloofd heb om op zijn fuif platen te komen draaien in november. Kan ik dat wel?
En het moet gezegd, de Urban Kru stond ook bijzonder scherp de vorige nacht, en het is ondertussen duidelijk: wie voor Urban wil schrijven moet stevig kunnen drinken en immer bereid om de hele nacht uit te gaan. Big up en respect to the Urban Kru!

Rond 5 uur 's nachts één van dé euforie-hoogtepunten van de Gentse Feesten meegemaakt: de golden oldie 'Spastic' van Plastikman (oftewel 'de trommeltjes'), alle aanwezigen stonden met de armen in de lucht en de keelgaten volledig open in de regen uit hun dak te gaan, er stonden mensen op de bar en het podium te dansen, complete gekte! En ja, toen het na dat nummer zo'n beetje gedaan was op Starbot en ik er weer helemaal 110% fit stond te wezen, kon ik toch niet naar huis gaan. Toch besloten Flippe en ik om het maar zo te laten en onze krachten te sparen voor de volgende dag, de Dag.
Maar helaas, het begon echt zwaar te gieten, nét toen we de Vlasmarkt passeerden, dus we moesten wel gaan schuilen in de Charlatan. Niets aan te doen. Weer of geen weer, op de Vlasmarkt werd er zwaar gefeest, de mensen leken nog eens extra opgezweept te worden door de verfrissende regen. Iemand was op het vreemde idee gekomen om een klein boompje te installeren in het midden van het plein, wat ook weer mooie beelden opleverde van dolgedraaide feesters die probeerden het ding te beklimmen en erin te dansen. De muziek was weer niet echt subtiel te noemen, veel Madonna en Wacko Jacko, maar dat maakt eigenlijk allemaal niet zoveel uit, als je op dat uur nog op de feesten rondsukkelt kan je alleen nog maar dansen, drinken en incoherent zeveren. Ze zouden er de vijfde symfonie van Mahler kunnen draaien en nog zou iedereen uit z'n dak gaan!

Enfin, net toen ik begon te vermoeden dat ik daar nooit meer zou weggeraken begon het zo hard te regenen dat ik dreigde te ontnuchteren. Ik heb de Flippe meegesleurd, want die stond weer te socializen met zeer zwaar volk, en we zijn naar huis vertrokken. Maar we moesten toch nog even de ondertussen traditionele halte houden aan de bankjes bij de Kouter, voor een voor de rest volstrekt zinloze joint, even onderbroken om een passerende flikkencombi toe te juichen, wat de eveneens voorbijwandelende 'fotograaf van de Vlasmarkt' wel kon appreciëren. Je ziet hem daar altijd rond 8 uur 's morgens toekomen, een ideaal moment om die bende gekken, die daar dan nog staan, te vereeuwigen. Ik hoop van harte dat hij zijn toestel niet heeft bovengehaald toen we daar uitgeteld op de kletsnatte bankjes, 'blowin' in the rain'.

P.S.: Wat het volgende Oscar Gonzo-verslag betreft, ik weet niet of ik deze keer de deadline ga halen. Ik heb zo het voorgevoel dat er een zware avond zit aan te komen…

Dag 6: donderdag 19 juli
Het zal een kortje worden vandaag. De voorspelde uitspatting is relatief binnen de perken gebleven, om negen uur lag ik 'al' in mijn bed, tot zes uur 's avonds blijven liggen, en toch heb ik het gevoel dat ik de marathon gelopen heb met combat shoes aan. Denk niet dat ik vandaag nog tot veel in staat ben, een fikse brok spacecake achteroverslaan, en doorgieten met whiskey. Straks eens 'gaan zien' op de Feesten, pintje drinken, wat rondwandelen, even afzakken naar Starbot, en dan naar huis…jaja.

De Vlasmarkt hebben we niet tezien gekregen gisteren, en dat is misschien maar best, gezien het pokkeweer van de vorige nacht. Misschien waren we gewoon te vroeg begonnen met te veel te drinken. Eigenlijk is een verjaardagsfeestje knal tijdens de Gentse Feesten niet zo'n goeie combinatie, veel te veel verschillende cocktails gedronken en te veel gesmoord. Als er plots een indrukwekkende drankkast op je kot staat dan kan je daar toch niet afblijven?
Het feestje zelf was best geslaagd, een ideale opkomst, mijn kot zat nét vol en angst dat de drank zou opgeraken is er nooit geweest. Integendeel, ondanks mijn mededeling 'bloemen noch kransen' op de uitnodiging bleek toch iedereen de moeite te hebben gedaan om iets te kopen, bijna allen onder het o zo ware gezegde 'met een goei fles kan je niets verkeerd doen'. Een vriendin wou eens origineel uit de hoek komen en gaf mij een kanjer van een space cake cadeau, héél lekker spul, ik heb een stuk bij de versnaperingen gezet en op het einde van de avond was er al de helft afgeknabbeld. Helaas kon die vriendin er zelf niet bij zijn, omdat ze iets te enthousiast van de cake geproefd had, en bijgevolg niet meer wist waar ze stond. Hoe dan ook: bedankt! Ik kijk er al naar uit om eens om zes uur 's morgens op de Vlasmarkt een stevige brok in mijn kas te slaan om te zien wat er gebeurt.
En natuurlijk een welgemeende 'Wooohooo!' en 'yeeeeeeees' aan iedereen die zo vriendelijk was om af te komen: Freaky Punk, Rukke Doemp, Sativo, Tom en Anne, Su, Sally, Fred en Eva, Flippe en An, Bert, Floris, Bart en Marianne. Volgend jaar huur ik de Vlasmarkt af voor een avond.

Rond twee uur bleef er nog een klein groepje over, waarmee we naar de Vooruit trokken, om nog eens stevig te gaan dansen op vette drum & bass. Dat viel aanvankelijk niet echt mee, zeker niet als je al een reeks Gin-tonics, een paar glazen wijn, enkele pintjes, space cake, gewone wiet, een snelle sessie Vodka-red bulls en 5 uur uptempo socializen achter de kiezen hebt. Bovendien zijn we daar in de Vooruit in een onvoorstelbare sauna beland, na nog geen half uur stond het zweet al in mijn schoenen. J Majik en Adam F stonden achter de draaitafels en bakten er naar mijn beschonken mening weinig van, op mixniveau dan toch. Iedereen kan een volle zaal aan het dansen krijgen met de allerbekendste drum & bass-classics, en als een dj om de twee platen een rewind inlast is ook meteen duidelijk dat hij niet kan mixen. John B daarentegen…hoho, wat een set, niks van die militant dreunende drum & bass, wel lekker zwoele, housy ritmes, prachtige mixes én een dj die ten minste toont dat hij plezier beleefd aan zijn vak, door continu te glimlachen en op het einde van de set zijn grote appreciatie voor het weer erg uitbundige publiek kenbaar te maken door de micro. Het laatste uur in de Vooruit was voor onze goeie vriend Brekbit, nog zo iemand die duidelijk staat te genieten tijdens het draaien.
Vier uur hard dansen en liters zweet later was mijn kous echt af, zelfs de whiskey die we bij hadden werkte niet meer. Nog even gaan opdrogen op Flippe's kot, een seconde overwogen om naar de Vlasmarkt te gaan, maar het laatste stukje van mijn verstand dat na zes dagen zuipen restte heeft mij naar huis gestuurd. Het weekend staat voor de deur. Het weekend? Het is verdorie precies al zes dagen zaterdag! Nog vier zaterdagen en er begint een maand vol maandagen. Ik moet er niet aan denken. De grote leegte. Dat wordt aftellen naar de Patersholfeesten.

Dag 7: vrijdag 20 juli
Zware nacht geweest, ik weet het, ik val in herhaling… Maar wat kan je anders over de Feesten schrijven dan dat je weer een hele nacht pinten hebt staan drinken? Gisteren heb ik toch gekozen voor een andere aanpak, een nachtje flippen op space cake, een aanrader. Ik kwam daar toe met een grote blok cake in mijn zakken, mijn bedoeling was om er de hele nacht van te eten en op die manier er een rustig avondje van te maken. Maar dat is uiteraard weer anders uitgedraaid. Na nog geen uur op Starbot had ik al mijn cake al uitgedeeld aan vrienden en stond ik weer met twee pinten tegelijk in mijn handen. Het duurde zeker tot drie uur eer ik snel genoeg was om zelf mijn geld eens boven te halen om te trakteren. Iedereen was weer op post en had er zin in, ook ik stond weer fenomenaal scherp, dat alles dankzij een relatief goeie nachtrust en een supergezonde wokmaaltijd met zowat alle groenten van de regenboog, met liefde bereid door superkok Freaky.
Op het podium van Starbot stonden drie Duitse watjes superlullige muziek te spelen, ze heetten Moonbuggy, of Moonboogy. Werkelijk niemand in het publiek was aan het opletten, iedereen keek een andere kant uit terwijl die drie gasten uit de bol stonden te gaan op hun prettig gestoorde muziek, die zij alleen begrepen waarschijnlijk. Later op de avond draaide Andrea Parker, De Mooiste DJ van het Westelijk halfrond, lekkere elektroplaatjes en begonnen we met z'n allen weer te dansen, de cake maakte mij verrassend actief. Een uur nadat ik alle cake had uitgedeeld begon mij vanalles op te vallen aan mijn vrienden, de ene stond met een smile tot achter zijn oren tegen een paal te leunen, twee gingen volledig uit hun dak op muziek die ze eigenlijk niet goed vonden, en anderen stonden met Chinezenoogjes lange en zeer bizarre discussies te voeren. Eén iemand beweerde er helemaal niets van te voelen, maar hij begon toch wel hele rare dingen te zeggen, en op het einde van de avond was hij plots verdwenen. Eerst waren we ervan overtuigd dat hij op de wc in slaap was gesukkeld, dus ging iemand eens stevig op alle deuren trappen. Uiteindelijk dook hij een uur later weer op, nog steeds zo weg als een huis, op de Vlasmarkt natuurlijk. Daar was heel veel volk, maar zeer weinig sfeer. Ik vraag mij dan ook af wat we daar nog drie uur lang hebben staan doen, naast Irish Coffees drinken en zo lang staan lachen dat we vergaten waarover we lachten, naast ons was een ladderzatte vrouw constant omver aan het vallen, zo sleurde ze ook een deel van een tent mee tegen de grond, er hingen weer mensen in de boom en op de zeilen, vanuit een raam op het eerste verdiep begon iemand emmers water leeg te gieten over comateus gezopen feesters, ik werd constant aangeklampt door vage bekende gezichten die ik nooit volledig kon plaatsen, maar er toch een half uur tegen staan lullen in een soort Neanderthalertaal en er zelf niets meer van begrijpen en dan maar wat meer dansen of eens in de Charlatan gaan zien waar die maffe mulatte van Ketnet strontzat stond te wezen en ik plots weer een hoop vrienden tegenkwam die net als ik helemaal niet meer uit hun woorden geraakten, daarna nog maar een Irish Coffee gaan drinken waar ik toch ondertussen heel erg zat van aan het worden was - ik begon te vermoeden dat ik niet meer thuis ging geraken - en dan weer de hele gang tegengekomen, Freaky en Sativo, de Rukke met een grote gele sticker op zijn borst met daarop de Vlasmarktslogan 'ALLES GEVEN!', Flippe stond overal met iedereen te praten en dan...gelukkig...nam iemand het initiatief om naar huis te gaan, acht uur bleek opeens een schoon uur om de plaat te poetsen dus sukkelden we door de straten, en voor de rest weet ik enkel nog dat ik een uur later op een kussen op de grond van Flippe's kot ben in slaap gevallen, met drie glazen in mijn zakken... Wowow…waar is de zinsconstructie naartoe? Gisteren op de Vlasmarkt vergeten zeker.

Dag 8 : zaterdag 21 juli
Er zijn twee dagen tijdens de Gentse Feesten die ik meestal op voorhand niet zie zitten. Ik ga dan toch, "eens gaan zien" als het ware, en na een half uur wil ik al naar huis omdat het overal veel te druk is, de mensen vierhoog op elkaar gestapeld liggen en er daardoor wat agressie in de lucht hangt. Die twee dagen zijn de nationale feestdag en de laatste zaterdag. Gisteren vielen die twee dus samen en heb ik zeker tot 4 uur lopen balen, steeds tegen iedereen zeggend dat ik onmiddellijk terug naar huis ging gaan om eindelijk nog eens deftig te slapen en dan klaar te staan voor de laatste twee zware dagen. Trouwe lezers kunnen al raden dat het niet helemaal zo gelopen is.
Eigenlijk liepen we al sinds acht uur 's avonds rond op de feesten, ben met zes vrienden nog eens gratis gaan eten in het speciale Gentse Feesten-restaurant, een goe stuk gebraad. Daarna geprobeerd een pint te drinken in het Baudelopark maar die beviel mij zo slecht dat ik meteen de terugtocht inzette. Rond elf uur eens lekker burgerlijk naar het vuurwerk gaan kijken, voor zover dat mogelijk was, het Sint-Pietersplein zelf stond al lang vol en binnen de kortste keren ook alle zijstraten. Op een gegeven moment zaten we zo geplet tussen het volk dat geen van ons nog voor- of achteruit kon, en toch slaagde Flippe erin om, praktisch boven iemands hoofd, een straffe joint te rollen, waarna ik het niet eens meer vreemd vond dat mijn voeten de grond niet raakten. Na enkele minuten zwaar gedrum, ontstoken doordat er een knal hoorbaar was, begonnen naast mij meteen twee vrouwen flauw te vallen, zonder mogelijkheid om hen snel uit de massa te evacueren. Ik voorzag een 'Return van het Heyseldrama' en maakte me uit de voeten. Maar het mag gezegd, het weinige vuurwerk dat ik heb gezien was verdomd spetterend. Dan maar met Freaky, Rukke en Flippe op kot gaan zitten, proberen om erdoor te komen, middels space cake en Vodka-red bulls. Maar veel hielp het niet, we zagen het echt niet zitten, één dag feesten teveel. Tegen beter weten in toch maar rond twee uur naar ginder vertrokken, halverwege nog twee verkwikkende pinten gedronken op het terras van het legendarisch volkse café De Marimain. Tegen dat we eindelijk rond drie uur op de Feesten arriveerden konden we geen kant meer uit, de Vlasmarkt was een ondoordringbaar kluwen van mensen, Flippe verloren we al na vijf minuten voor de rest van de avond, en onze vaste honk bij Starbot zat zo vol dat je al lang moest wachten om binnen te geraken, net als ons plan B, de boot bij Baudelo, waar we graag nog eens een stukje Brekbit wilden meepikken. Er zat niets anders op dan wat in het park te gaan zitten wachten tot er terug plaats was bij Starbot. Dat duurde toch nog tot na vier uur, toen ik bijna 100% zeker was dat ik naar huis ging gaan. Meteen daarna verloor ik Freaky en Rukke uit het oog, en toen begon het weer gevaarlijk uit te lopen. Ik wisselde constant van gezelschap en liet me zelfs weer meesleuren naar de Vlasmarkt waar ik meteen een Mojito in mijn handen geduwd kreeg, een Rum-cocktail waar ik echt scheef van begon te gaan, de druppel zoals dat noemt. Ik stond daar met mijn broer, Roggo Gonzo, een ancien in het Feestvak, met minstens 10 jaar ervaring op de Vlasmarkt. Gelukkig stelde hij plots voor om naar huis te rijden en mij mee te nemen. "Eindelijk!" dacht ik, "iemand met gezond verstand om mij uit dit hellegat te sleuren want op eigen krachten geraak ik nooit meer weg".
Maar wat dacht je? Ik was nog geen tien meter verder op het plein of ik botste op Freaky Punk, Rukke Doemp en nog een handvol kennissen. Ze waren ook allemaal al een paar uur aan het overwegen om naar huis te gaan, en het duurde zeker nog drie "allerallerallerlaatste pintjes" eer dat ook lukte. Maar toch weer niet voor we nog onze vast jointstop op de bankjes bij de Kouter hielden, badend in een lekker zonnetje. Daar passeerden ook twee lachende rasta's op een hilarische tandem, waarschijnlijk gestolen, de ene was een joint aan het roken, de andere dronk van een fles wijn, geen van beiden hield een stuur vast. We hebben ze nog twee keer zien passeren op de terugweg. Haa..met de feesten regeren de zotten de straten!

Soit, om halfnegen eindelijk in mijn bed geraakt en er de volgende 9 uur niet meer uitgekomen. Mijn kot begint er ondertussen onbewoonbaar uit te zien, overal eten, kleren, flessen, brokken space cake op de grond, een afwas waar minstens een halve dag werk aan is, en erger nog, twee wasbakken vol douchewater dat maar niet wil wegstromen. Hopeloos. Dus trokken Freaky, Rukke en ik meteen naar het kot van Sativo om nu, voor de verandering, eens zijn frigo te plunderen, zijn drank op te zuipen en vooral om zijn douche te gebruiken.

Na enkele moeilijke dagen van sluimerende Feestmoeheid en het gevoel stilaan gek te worden begint het tij te keren. We staan weer allemaal scherp, klaar voor de laatste twee etappes van onze eigen decatlon.

Dag 9: zondag 22 juli
Vandaag beperk ik me tot één anekdote van op de Feesten, maar wel eentje die meer zegt over de echte Gentse Feesten spirit dan al hetgeen ik hier al heb proberen uitleggen.
Het leek een avond die gedoemd was om erg letterlijk in het water te vallen. Het was niet aan het regenen, het was aan het zeiken. Al schuilend en af en toe dansend hebben we het toch tot 5 uur volgehouden op het Baudeloplein, in het gezelschap van alle vertrouwde gezichten. Een goed optreden gezien van één of andere Kroatische Mogwai-coverband. Toen iedereen vriendelijk verzocht werd om het pand te verlaten was het onvoorstelbaar hard aan het gieten. We probeerden nog met een sprint tot op de Vlasmarkt te geraken maar we geraakten niet verder dan een grote witte partytent vlak naast de uitgang van Baudelo. Daar stond een tiental mensen steen en been te klagen dat het zo'n rotweer was, dat ze zoveel goesting hadden om in het midden van de Vlasmarkt verder te dansen maar dat je met zo'n weer niets kon aanvangen.
Dus, wat is de meest logische volgende stap voor een handvol die hard feesters? Wel, gewoon met zes man de palen van de tent opheffen en dan doodleuk met tent en al tot in het midden van de Vlasmarkt wandelen en daar een groot feest bouwen, lekker droog. En zo geschiedde.
Dat beeld zal ik nooit vergeten, hoe we roepend en zingend die grote witte partytent over het rond punt van Sint Jacobs sleepten, eerst met een tiental mensen, maar toen we aankwamen op de Vlasmarkt al snel met een honderdtal dolenthousiastelingen, aangemoedigd door de vele mensen die langs de kant stonden te schuilen. Ik heb echt de hele tijd in een deuk gelegen van het lachen, wat niet meevalt als je zo'n tent aan het dragen bent. De partytent is nog een paar keer van plaats verwisseld, zigzaggend over het plein, eerst naar de bar, dan naar de Charlatan en tenslotte tot vlak voor de discobar. Ik denk dat ik met praktisch iedereen die onder die tent stond heb staan zeveren. Ik heb zelfs al afgesproken met iemand op de Anti-Alles Top van 19 oktober in Gent, hij wou mij helpen met mijn dronkemansdroom om ooit eens een kanjer van een baksteen door de voorruit van een flikkencombi te keilen. Ik heb hem mijn laatste brok space cake gegeven, zelf was ik al knettergek genoeg.
Daarna toch nog even gaan opwarmen in de Charlatan, waar beter dan op die supersexy schurkfuif in het achterste zaaltje, met opnieuw die twee killer beauties achter de draaitafel. Het flirtgehalte in dat kleine propvolle zaaltje lag erg hoog had ik de indruk, maar dat kan ook aan mijn zeer beschonken toestand gelegen hebben.
Toen we een uurtje later, zo rond zeven uur, terug buiten kwamen bleek er plots nog een partytent op het plein te staan, waar die vandaan kwam is mij een raadsel. Onder die tweede tent stond nu een rockbandje erg opzwepende muziek te spelen, tot groot jolijt van nog een vijftigtal schuilers. En ondertussen bleef het maar regenen, ik begon het stilaan beu te worden. Rond acht uur trokken Freaky en ik richting huis, de enige overblijvers van wat eens een grote groep Feesters was, zelfs Flippe was er niet bij vandaag, die had het de vorige keer weer tot acht uur 's avonds getrokken en was bijgevolg geradbraakt.
Onderweg toch nog een paar keer moeten gaan schuilen, eerst in een broodjeszaak die net openging, voor een paar verse koeken en een tas koffie, later ook nog eens in een ander winkeltje waar we eieren en spek kochten voor het ontbijt, 'de belangrijkste maaltijd van de dag'.

Het begint nu weer stilletjes avond te worden, buiten is het eindelijk nog eens aangenaam vertoeven. Voor morgen worden er middagtemperaturen voorspeld tot 26 graden. Oh boy, dat wordt gevaarlijk. Aangezien ik woensdag weer moet gaan werken lijkt het mij beter om gewoon helemaal door te gaan tot dinsdagavond en dan te gaan slapen. Ik zal niet de enige zijn. Of daar ooit nog een verslag van zal verschijnen kan ik bij deze nog niet met alle zekerheid bevestigen. Ik zal al blij zijn als er na die tien knalharde dagen nog iets van mij gaat overblijven.

Dag 10: maandag 23 juli
Damn...die laatste dag. Het was me wat. Geen verslag kunnen schrijven binnen de eerste week na de feesten, en daarna niet meer in staat om me er nog iets van te herinneren, alleen enkele flitsen van Totale Gekte op de Flashmarkt, die honderden roodaangeslagen koppen in de brandende zon, bij 30°. Toevallig stootte ik enkele dagen terug op de enige overgebleven notitie over die nacht, een onsamenhangende brij van woorden, op een verscheurd papier dat al een half jaar achter mijn bureau lag. Samen met enkele erg compromiterende foto's is dit het enige bewijs van een nacht die je in principe niet zou mogen vergeten...een reconstructie.

"...amai...die wacko gast die zo rond de middag als een losgeslagen gek heen en weer over het plein stormde, panisch in z'n handen klappend, tot bloedenstoe, en maar roepen van "YEP YEP! TZEN DE LESTEU! YEPYEP!", wat een paniekgolf veroorzaakte onder de aanwezigen - the last men standing - en bijgevolg een laatste wanhopige bestorming van de laatste open bar, die het bijna begaf onder de drukte...
...Jezus...ik zie weer dat groepje punkers en krakers in een cirkel op de grond zitten, manisch kloppend op bekertjes, doosjes en blikjes, denkende dat ze de beste ritmesectie ter wereld vormen. Mijn god...één van die gasten heeft uren geleden een potje vanillepudding over zijn kop gegoten, en zit zo dus al uren in de bakkende zon. De pap is al lang als een harde korst aan zijn gezicht gekoekt...morgen zullen ze zijn hoofdkussen operatief moeten verwijderen...
Zo moest het dus eindigen: met 200 gekken op een plein, om 2 uur 's middags, met 30° op onzen bol, schuppezot, uitgedroogd, en nergens nog een druppel bier te scoren. "OK", dacht ik, in zoverre ik nog kon denken, "nu kan ik naar huis, het vet is van de soep!", maar neen...vijf uur eerder was ik al eens met de Flo vertrokken van de Flashmarkt, we hadden grootste plannen: langs mijn kot passeren om een rugzak vol bier te halen en dan richting Blaarmeerse voor een verfrissende duik in het water, en daar dan slapen tot de zon ondergaat. Vol goede moed vertrokken we...honderd meter verder vroeg ik, "zeg Flo, hoe gaan we eigenlijk naar ginder?", hij wist het niet, ik ook niet, geen auto, te zat om nog al die kilometers te voet af te leggen en andere mij nu totaal onbekende redenen dwongen ons terug naar de Vlasmarkt...
Het loopt uit de hand. De mannen van Ivago zijn daar, onder politiebegeleiding, er wordt gevloekt, mensen gooien zich voor de vuilkar om ze tegen te houden (of om er ingesmeten te worden), een kraker slaat een Ivagoman op z'n bek omdat ie z'n trommeltje wou weggooien...iemand wordt gearresteerd...een korte vechtpartij bovenop een vijf meter hoge stelling...bijna dondert een meisje naar beneden...slechte vibes. Er wordt een nieuw initiatief gelanceerd: terrasjes doen in de stad, of zoals het toen klonk: "Eiaplakkesnapintenraskesintstad!", "YEAH!", wordt er geroepen. Yeah indeed. Flippe en ik (shit, waar kwam die weer vandaan?) volgen de meute maar verliezen ze halverwege...we belanden in de Veldstraat. SOLDEN! We wandelen één of andere kledingzaak binnen en vallen bijna over alle rekken, passen de meest gruwelijke hemden...gelukkig niets gekocht, en de vriendelijke meneer kon ons verder ook niet helpen...met Flippe naar 't Kruidvat, voor reisbenodigdheden (jawel, Flippe moest de dag erna, woensdagochtend dus, om 6 uur op een vliegtuig richting Spanje zitten en had nog niets voorbereid, hij zou tot dan niet meer slapen). Ik moest iets hebben voor in de douche: "Ja-euh...aweleuh..a zo'nnnn...dingske vooreuh...gewetweleuh, spons!".
Het einde: een bekakt terrasje, tussen de toeristen, alletwee met de slappe lach, stinkend naar alles wat vies is, zo zot als een achterdeur...gaan lopen uit gêne. Om vier uur 's middags thuisgekomen...joint gerold...één keer getrokken en achterovergevallen...voor twee dagen geslapen.
Amai, 't zijn goei feesten geweest.

Oscar Gonzo over en out…"