En dan is het nu zover: na de single 'Pilot', een lekker wegdeinende discopop-tune die wereldwijd werd opgepikt door collegeradio's, ligt nu ook Neon Golden, hun vijfde langspeler, in de winkelrekken. Door een gelukkig toeval belandde een promo-exemplaar reeds eind vorig jaar in onze Cd-speler en lijkt daar sindsdien gewoon vastgeroest. Het lange wachten, na het ook al fantastische Shrink (1998) is beslist de moeite waard geweest: dit is een meesterwerk dat de perfecte incarnatie vormt van popmuziek anno 2002.
De vier Duitse jongens van the Notwist hebben hun roots in de hardcore en Amerikaanse indie-rock van begin de jaren negentig, maar haalden gaandeweg steeds meer invloeden uit jazz, klassiek en elektronica. Vooral de inlijving van Martin Gretschman, aka Console zorgde voor een grote kentering: zijn inventieve samples en beats werden minutieus geïntregeerd in hun popcomposities, wat leidde tot een compleet origineel geluid. The Notwist tekende onlangs bij het City Slang-label, wat hen een grotere faam zou moeten opleveren. Afgaande op de hitlijstnoteringen en uitverkochte concerten lijkt dit alvast te lukken en dat is meer dan verdiend.
De opnames van Neon Golden namen anderhalf jaar in beslag en dat hoor je: alle geluidjes, alle noten zijn zorgvuldig afgewogen en vormen samen een veelkleurig en gebalanceerd muziekpalet. Opener 'One Step Inside doesn't Mean You Understand' bloeit voorzichtig open tot een veelgelaagd mini-epos, omzwachteld met strijkers en blazers. Het titelnummer begint als een grofkorrelige elegie, met een bluesy banjoriedel, diepe bassen en een fluisterende Marcus Acher, maar wordt stilaan opgedreven tot een hypnotische drone. 'Pick Up The Phone' en 'Solitaire' zijn dan weer Gretschman-composities, die onder de klauwende beats een wereld van bevreemdende klanken en rijkgeschakeerde melodieën herbergen. Opvallend zijn ook de soms drastische wijzigingen die de songs tijdens het opnameproces hebben ondergaan: in 'Off The Rail', in zijn naakte versie een melancholische ballad, weerklinken een strijkerkwartet en gedeconstrueerde melodielijnen, 'This Room' wordt nu aangedreven door Drum 'n' Bass beats. Maar bovenal hoor je op Neon Golden, onder de detailleuze orkestraties en de elektronische texturen, superieure popsongs, wat het meest duidelijk naar voren komt in het ontroerende 'Consequence', waarin Acher zijn liefdescontemplatie besluit met de regels "Leave me paralyzed, love/ Leave me hypnotized, love".
De muziek van the Notwist verenigt uiteenlopende emotionele en muzikale dimensies, van gemuteerde grooves tot introspectieve schoonheid en omvat een onpeilbaar klankspectrum dat na ontelbare beluisteringen gewoon blijft boeien. Dat maakt The Notwist naar ons gevoel een van de meest relevante popgroepen van de laatste jaren, wat ook duidelijk wordt uit de output van hun talloze zijprojecten zoals Tied en Tickled Trio, Lali Puna en Village of Savoonga. Hun symbiotische werkwijze en zoektocht naar nieuwe geluiden zijn uniek in Europa en daarbuiten en dat heeft met Neon Golden alvast een werkelijk verslavend en tijdloos werkstuk opgeleverd. Ontdek en koester.

Het ligt misschien aan ons, maar het lijkt al een tijdje geleden dat we nog iets leuks gehoord hebben van onze noorderburen. Krezip, Kane en Anouk bezorgen ons alleen maar hoofdpijn en buikkrampen en van de gitaarpop van bijvoorbeeld Johan en Daryll-Ann krijgen we het noch warm, noch koud. Maar nu zien we toch weer een lichtje in het duister: de Amsterdamse groep Zoppo zorgt met hun derde langspeler, Les Aumonts, voor een geweldige revanche, die de recente uitlatingen van het Belgische poplegioen doet verbleken in het niets. Ironisch genoeg heette hun vorig werkje Belgian Style Pop, wat enkele luie recensenten inspireerde tot vergelijkingen met dEUS. Nee, de link is elders te vinden: het platenlabel Ubik bijvoorbeeld, dat ooit een track van Zoppo op hun compilatie zette, naast werk van onder andere Benjamin Franklin en Wio. Of Framboos, een gelegenheidsproject van Jurgen De Blonde (Köhn) en Wio, met wie ze ooit een split-single deelden. Met al deze groepen heeft Zoppo een lo-fi mentaliteit gemeen en een referentiekader waarin vooral de Amerikaanse indie-muziek van de jaren 1980-'90 naar voren komt. Veel van de songs op Belgian Style Pop neigen naar vroege Sebadoh, Yo La Tengo en Smog, met een gelijkaardige sfeer van nonchalante melancholie en intimiteit. Voor les Aumonts zijn ze voor het eerst in een professionele studio gedoken en dat komt hun muziek alleen maar ten goede: hun groepsgeluid werd nog meer uitgediept en klinkt gevarieerder en speelser dan ooit. Het instrumentale titelnummer doet ons, vooral qua sfeer onwillekeurig denken aan Rosegarden van de Portables: melodieuze pracht en ingehouden spanning. 'Zoppo is Finished' is een prachtige torchsong die subtiel ingevuld wordt met viool en samples. Al even mooi is 'The Sky is Full of it', opgebouwd rond een hypnotisch riff die zich met een schurende noisemuur en een jazzy trompet op de achtergrond ontplooit tot een verpletterende brok muziek. Op andere momenten komen ze steviger uit de hoek en brengen ze de grillige structuren en weerbarstige noise van Unwound (het stomende 'Starlight Starbright') en Sonic Youth ('To keep us Occupied') in herinnering. Niet alles op deze plaat klinkt ons even overtuigend in de oren, maar we horen wel een getalenteerde en moedige band die stilaan tot volle wasdom aan het uitgroeien is. Binnenkort in Belgische zalen, mogen we hopen.

The Notwist, Neon Golden, City Slang/Labels.
www.notwist.com

Zoppo, Les Aumonts, The Drowning Man/Transformed Dreams.
www.zoppo.demon.nl

Ook genoten van brokjes en beetjes van:
- Vladislav Delay (Naima, mooie live-opnames met spoken-word interventies)
- Cornelius (Point, best wel aanstekelijke, speelse popplaat van de Japanse Beck)
- Sunroof! (Bliss, bij momente boeiende, mistige soundscapes) …
- Set Fire To Woods (Signs Reign Rebuilder, Godspeed-sound-alike met iets meer fantasie, maar minder punch)

Binnenkort verwachtend: The Boards of Canada, Earl Zinger,Köhn, DNTEL …