PIMMON, Secret Sleeping Birds(Sirr/Import)
De mediaschuwe Australische elektronicafreak Paul Gough aka Pimmon heeft in enkele jaren tijd een merkwaardig traject afgelegd met een spoor van releases op de meest verscheiden undergroundlabels. Na albums op het Japanse Meme en op het Ierse Fällt (Assembler) verscheen in ‘99 zelfs een full length cd op het Gentse (K-RAA-K)3. Het bescheiden meesterwerkje ‘Kinetica’ bevatte spannende, organische elektronica die tegelijk dromerig en tegendraads klonk. Pimmon had zich intussen een uitstekende reputatie opgebouwd en bevond zich in het selecte gezelschap van Fennesz, Kim Cascone, Kid606 en een rist andere elektronicapioniers. Voor zijn nieuwe album leidt het spoor ons dit keer naar Portugal, een land dat niet echt bekend staat om zijn bruisende elektronicascene maar waar in de marge blijkbaar toch een en ander gebeurt. Je moet er natuurlijk oog en oor voor hebben. Zo is er het merkwaardige maar onopvallende sirr.ecords dat zich via een uitgekiende releasepolitiek in zeer korte tijd een onverwoestbare reputatie opbouwde in de avantgardewereld. Het op sirr uitgebrachte Secret Sleeping Birds is het compleetste album van Pimmon tot nu toe. De songs zitten verpakt in een bedrieglijk naïef met kindertekeningen versierd hoesje en dragen vreemdsoortige titels die allemaal refereren naar de vogelwereld. Met onze gevederde vrienden heeft dit nochtans weinig van doen! Het album opent met ‘Want to Fly Away’ dat lijkt alsof je naar een manke kortegolfzender luistert terwijl het buiten erg hard waait. ‘Bird Cage Circus’ wiegt je in slaap met een monotoon walsje om je dan hard wakker te schudden met een tropisch onweer. ‘Feather Prophet’ zit vol belachtige tonen en bizarre, schrapende geluiden. ‘Amarelo pálido, quase branco’ toont ons een atypische Pimmon die in een weemoedige bui in de weer is met slepende vioolsamples en langgerekte sinustonen. Het gorgelende en knisperende ‘Voice of Sleeping Bird’ deed ons dan weer meermaals denken aan de tapemanipulaties van een Crank of een Fennesz. Op ‘By 5’s (for 27)’ leende Gough bronmateriaal van zijn maat Kim Cascone. Op de tweede helft van het album wordt het pas echt interessant. Het intrigerende ‘Signal Is Red’ leidt ons in in een wereld waar onaffe melodieën in de clinch gaan met hevig knetterende soundscapes. Pimmon slaagt er in om zijn palet uit te breiden in het broeierige ‘Peck Spectre’ en het met een elegisch koor van synthsounds opgebouwde ‘Sleeping Bird’s Dream’. Op ‘Cakewalking’ en ‘Slidenacht’ laat hij nog eens zijn scherpe snaveltje zien. De tracks bestaan louter uit schilfers opeengestapelde en schurende sounds. Secret Sleeping Birds is een album dat onze bewondering opwekt omdat het schijnbaar moeiteloos een organisch natuurgevoel met elektronica weet te verzoenen. Pimmon slaagt er net als Fennesz in om tegelijk warm en experimenteel te klinken. Hij troont ons mee naar een wereld waar de natuur zowel buitenissig wreed als buitengewoon lieflijk kan zijn. Laat ‘Secret Sleeping Birds’ dit keer zeker geen geheim blijven!
www.sirr-ecords.com

ANNA PLANETA/ULTRA-RED, Split 12"(Fat Cat/Lowlands)
Voor het Anna Planeta-project maakte Phil Todd (Ashtray Navigations, Vibracathedral Orchestra) gedurende twee jaar met een DAT-recorder gewapend veldopnames in een verlaten katholieke school in midden-Engeland (dichtbij de Britse toeristenval Alton Towers). De bouwval trok uitsluitend nog jonge lijmsnuivers en vandalen aan terwijl een gigantisch beeld van de maagd Maria over hen waakte. Intussen werd de verlaten school volledig gesloopt zodat het geplande vervolg op dit project uitbleef. De neerslag van het elektroakoestisch experiment verscheen ruim twee jaar geleden in eigen beheer op Todd’s eigen label Betley Welcomes Careful Drivers maar krijgt nu eindelijk een verdiende tweede en officiële release op het Londense Fat Cat. Anna Planeta is een erg bizar artefact dat ons zelfs na twee en een half jaar blijft verbazen en waarin de ruïne feitelijk de hoofdrol krijgt toebedeeld. Piepende vleermuizen, schurende deuren, krakende vloeren, verre radio’s, holle echo’s en spookachtige wind die door gebarsten ruiten blaast, geven woordenloos commentaar op de vervallen staat van de eens zo gegeerde schoolinfrastructuur. Elektriciteit kwam er nauwelijks aan te pas tijdens de opnames. Er werd alleen met apparatuur op batterijen gewerkt. Overdubs of effecten werden ook niet gebruikt. Alles werd puur aan de tape toevertrouwd zoals het zich aanbood. Het resultaat klinkt tegelijk triest, melancholisch, meeslepend en verveelt geen seconde. Op de ommezijde deelt het avantgardecollectief Ultra-Red twee beenharde mokerslagen uit met donderende audiomanipulaties van de straatprotesten tegen het IMF en de Wereldbank. Een onwaarschijnlijk goed idee om Anna Planeta en Ultra-Red samen op een schijfje te plaatsen! Dit is tegelijk de beste en meest homogene plaat in de biezondere reeks split 12”’s die Fat Cat in lange tijd uitbracht.(

VARIOUS, 001-007 Sampler (C74)
TETSU INOUE & CARL STONE, Pict.soul (C74)
Het kwaliteitslabel Cycling 74 uit San Francisco werd in '97 door David Zicarrelli opgericht om interactieve muzieksoftware ter beschikking te stellen aan artiesten die compositie- of plug-in software, voornamelijk Max/MSP, gebruiken voor hun muziek of hun kunst. Alle genres kunnen daarbij aan bod komen: zowel elektroakoestiek als pure elektronica. Nobele onbekenden en min of meer bekende componisten vonden intussen al hun stek op c74. De interessante 001-007 sampler biedt een dwarsdoorsnede van de zeven releases die het label tot nu toe op zijn actief heeft. Freight Elevator Quartet brengt een soort krachtige, orkestrale suite voor laptop geplukt van het album Fix It In Post. Het ons totaal onbekende interface mengt computerelektronica met akoestische instrumenten op het intrigerende 'sedan'. Het langgerekte elektroakoestische 'Picnic Site' van Amnon Wolman daarentegen golft en balanceert constant op de rand van de stilte. Hedendaagse componisten William Kleinsasser en Leslie Stuck bieden ons dan weer een inzage in de toekomst van het label met uittreksels van binnenkort te verschijnen albums. Uitschieters op de compilatie zijn elektronicapioniers Kim Cascone, (een fragment uit het wonderlijke Dust Theories), Carl Stone en Tetsu Inoue.
Een  samenwerking tussen Stone en Inoue, die recentelijk de Powerbook omarmden als volwaardig instrument, zat er al jaren aan te komen aangezien beiden bijna in één adem vernoemd worden. Stone is al ruim twintig jaar een voorloper in het elektronische en ambientgebeuren en is hier nog het meest bekend om zijn ecologisch verantwoorde releases op het ter ziele gegane Em:t. De in New York residerende Japanse ambientcomponist Inoue werkte naast tal van soloprojecten de voorbije jaren samen met Pete Namlook, Jonah Sharp en Uwe Schmidt. Beiden leerden elkaar kennen in San Francisco toen Inoue daar een tijd resideerde. Een echte fysieke studiosamenwerking werd het echter niet. pict.soul kwam tot stand door een uitwisseling van muziekbestanden via mail met het overwicht op Inoue's composities. Alleen '(.ram' en '?.digit' werden integraal door Stone gecomponeerd. Het met Japanse haiku's opgesmukte pict.soul is een verzorgde en geslaagde combinatie van Inoue's spookachtige en hoekige soundscapes met Stone's grofkorrelige laptopambient. Maar het is zeker geen makkelijk te beluisteren album geworden. Het laat zich het best genieten door middel van een koptelefoon... En pas na herhaalde beluisteringen raak je echt betoverd door die vreemde klanken en valt het je op hoe detaillistisch en hoe ragfijn deze weerbarstige computermuziek zich voortbeweegt. Als twee giganten van de ambient en de post-ambient samenkomen op een interessant, nieuw label dan verdient dat zeker wat meer aandacht.
MP3's en Info