URBANMAG: Op de 7" Boy on Boy (1999), een splitrelease die je deelde met Pisstank, noteerde je in de credits "No thanks to the fake mothafuckas". Wie zijn de fake mothafuckas?
"God, het gaat om zoveel mensen, en ze zitten overal, maar in de muziekindustrie loopt het gewoon de spuigaten uit. Ik deed de release samen met Pisstank, die een goede vriend van me is, gewoon als een daad van rebellie, onder het motto 'alles kan', zonder er mij iets van aan te trekken of anderen er mee verveeld zaten. We maakten die goedkope, soms walgelijke dingen, en brachten die gewoon uit op 7inch, om die kerels gewoon 'ns flink te kakken te zetten. De fucking muziekindustrie en die walgelijke mensen die zogenaamd ontzag hebben voor wat je doet, geven mij een slecht gevoel, maar op deze manier kan ik er gewoon beter mee omgaan. Over die vele 'fake mothafuckas' in de muziekindustrie gaat het dus. "

URBANMAG: Fennesz vertelde ons onlangs in een interview dat zijn grootste uitdaging het maken is van de perfecte popsong. Wat is jouw grootste uitdaging, muzikaal gesproken?
(Snuift heel diep). "Het maken van 'één' popsong. Het hoeft niet perfect te zijn. Gelijk wat voor één. Ik bedoel, het is eigenlijk vreemd, ik sample zoveel en werk veel met heel populaire popdingen, maar op mijn eentje voel ik mij te veel geneigd om dingen te doen die ik eerder artistiek noem, zonder pretentieus te willen klinken. Ik wil de dingen iets meer verknoeien dan de popformule toelaat. Mijn grootste invloeden zijn de popinnovatoren zoals Timbaland en Arthur Baker die popmuziek maken, maar de dingen ook een beetje verneuken. Mijn invloeden zijn vooral te situeren binnen de popmuziek, acts zoals the Neptunes, Wu Tang Clan, Britney Spears, ... Maar het is niet iets dat ik mijzelf binnenkort zie doen."

URBANMAG: Waarom niet?
"Omdat ik gewoon te druk bezig ben met wat ik nu doe. Ik moet eerst oud en lui worden. Maar Christian Fennesz... Wel, ik had het er recent eigenlijk over met hem, over het artistiek bezig zijn. Artiesten zijn in de grond niks anders dan onbevredigde zielen. Want als je bevredigd bent, waarom kunst maken in plaats van gewoon lol te trappen? Kunst is niet altijd het plezantste dat er is. Ik bedoel, je moet een doel stellen die je eigenlijk nooit kan bereiken. Fennesz kan een perfecte popsong maken, als hij een achtergrondkoortje heeft, een leuk orgeltje, een goede drummer. Op Endless Summer hoor je niet de perfecte popsong, maar je herkent er wel zijn visie in over popmuziek. Je hoort hem geen popsong opbouwen, maar moest hij dat als doel stellen, met de middelen die hij gebruikt en de manier waarop hij songs schrijft, dan zou hij dat kunnen. Ik werk niet naar 'de perfectie' toe zoals het woord in de pop gebruikt wordt. Ik nagel mij niet vast op het 3-minuten-meesterwerk, je weet wel, het radiovriendelijke 'All you need is love'. Het is wel grappig, ik zou het graag doen, maar mijn queeste gaat eerder om mezelf uit te dagen. Ik vertrek van de popmuziek en probeer mijn ding eraan te onttrekken. Fennesz vertrekt vanuit de experimentele muziek en brengt dat naar de voorgrond van de pop. Het is eigenlijk de tegenovergestelde beweging. Hij duwt zijn experimentele muziek in de pop, daarom houdt men van hem, zowel in de experimentele scene als in de andere scenes. De mensen horen zijn muziek en zeggen 'waw, dit is leuk'. Moest ik het kunnen doen, dan zou ik me eerder gedragen als fuckin' Timbaland, het ding wegduwen van de popmuziek en geen compromissen sluiten, iets wat popmuzikanten helaas veel te vaak doen. "

URBANMAG: Je praatte met Christian Fennesz, maar heb je er al mee samengewerkt?
"Neen, hij werd wel verondersteld een remix te doen voor PS You Love Me tijdens de periode van Endless Summer. Toen ik zei 'komaan, doe het', vertelde hij dat hij er aan begonnen was, maar dat was vast bullshit. Hij werkte het alleszins nooit af. Maar sinds ik hem voor de eerste keer ontmoette ben ik volledig verliefd op zijn muziek en zijn optredens zijn verbazingwekkend. Het is gewoon een e-mailvriend, maar om een remix te krijgen zal ik vast nog zes jaar moeten wachten. Hij besteedt zoveel tijd aan zijn muziek, ik denk dat hij de meest nauwgezette laptopmuzikant is die er bestaat. "

URBANMAG: Het is moeilijk in te beelden dat je ooit twee optredens gaf die enigzins op elkaar geleken. Ze verschillen vast allemaal heel erg van elkaar.
"Ja, klopt".

URBANMAG: Wat bepaalt er wat er op een avond gebeurt? Ik kan moeilijk geloven dat het het publiek is.
"Het is het publiek, maar ook mezelf. Ik heb de laatste dagen maar een paar uur kunnen slapen. Vanavond kon ik niet helemaal beginnen uitfreaken. Dan vertraag ik de dingen een beetje en doe ik meer ambientachtige dingen. Maar aan de andere kant is de geluidsinstallatie ook heel belangrijk. Als het een grote ruimte is kan ik de punchy, kleine goocheltrucjes niet doen, want die gaan enkel verloren in de geluidsbrij. Als de ruimte klein is en er is weinig volk, kan ik de dingen veel meer doen veranderen en de mensen meer boeien. Ik ben niet het soort jongen die zich nestelt in een groove en die vijftien minuten laat lopen. Ik hou wel van live shows waarin in vijftien minuten de dingen slechts langzaam veranderen, maar ik kan het niet. In vijftien minuten ben ik meestal reeds door drie of vier nummers geraasd. "

URBANMAG: Wat is de opzet van Tigerbeat 6? Wat is de visie, het project dat er achter steekt?
"Ik wou altijd al muziek releasen die niemand anders wou uitbrengen. Ik had altijd vrienden die platen maakten waar labels niet mee te maken wilden hebben. Niemand in de V.S. had bijvoorbeeld interesse in Dat Politics, niemand wou Cex releasen, Electric Company was gedropt door een aantal labels, Hrvatski kon niks doen, en ga zo maar door. Dus al dat materiaal, al die platen, waar niemand in het verleden in geloofde en waar ik van vond dat ze goed of beter waren dan de dingen die op dat moment gereleased werden wilden wij een kans geven. Dat is tot nu toe het idee geweest, maar nu zijn we op het punt gekomen waar zoveel mensen platen willen uitbrengen op TB6 dat zelfs andere labels platen gaan uitbrengen van 'onze' artiesten. Dus gaan we een heel nieuwe generatie van freaks moeten zoeken waar niemand op dit moment mee te maken wil hebben."

URBANMAG: Dus de uitdaging blijft: dingen uitbrengen die niemand anders wil uitbrengen?
"Yeah, totally. En de uitdaging voor ons, artiesten, is muziek maken die niemand anders maakt. Let op: het is niet zo dat als we iets slechts horen dat niemand wil uitbrengen, gewoon omdat het onzinnige muziek is, dat wij het wel zullen doen, en succesvol zullen maken. De idee is: iets doen dat een ander label gewoon niet goed kan doen. Ik denk dat we veel releases hebben die, als ze gedaan zouden zijn door een ander label, gewoon niet goed aangepakt zouden worden, begrijp je? To do good with something. Als een ander label het zou doen zou het gewoon niet zo'n big deal zijn, het zou gewoon de zoveelste release zijn op dit of dat Duits label. Wij kunnen er in slagen om er een 1000-tal copies van te verkopen, en de aandacht te trekken van andere artiesten en labels."

URBANMAG: Moeten de dingen die op je TB6 uitbrengt in relatie staan met wat jij als KID606 uitbrengt, of kunnen het ook totaal andere zaken zijn?
"Totaal anders, zeker. Maar het is raar: soms zijn we aan het werken met iemand voor een plaat, en dan 6 maand later, horen we 'oh, hij gaat nog een plaat uitbrengen op dit of dat label'. Dat is aan het gebeuren met zoveel artiesten, Electric Company en Cex om er maar twee te noemen. We werken met die mensen gedurende een paar maand aan een project, en tegen de tijd dat het af is, is er een ander, groter label dat al iets wil doen met hen. We hebben daar geen probleem mee: wij willen immers de reputatie een label te zijn die spullen uitbrengt die andere labels niet willen, als iemand anders dus met die artiesten wil werken heeft het voor ons eigenlijk niet veel zin meer. Dat heeft iets te maken met de harde kern, met net niet voor de easy money gaan. En het blijft een uitdaging om te beslissen wat je goeie muziek vind en welke muziek je verder wil pushen. Want er is zoveel goeie muziek out there, maar goed alleen is niet voldoende voor ons om het te willen doen. We bevinden zich als label in een vreemde positie omdat het gemakkelijk is om te denken :'dit is goed, dit brengen we uit, people will like this', terwijl er net zoveel goed geproducete electronische muziek uit is dat wij onmogelijk voor alles kunnen gaan."

URBANMAG: Is dat de kruistocht van Tigerbeat6?
"Volledig. Ik weet wat het is om muziek te maken die niemand wil releasen, omdat ze meteen zeggen dat het crap is, terwijl wanneer het uitgebracht wordt de mensen plots denken van :'waw, dit is geniaal, dit is fantastisch!'. Soms is het gewoon een aanvaarding, een seal of approval die bepaalde muziek nodig heeft, en net dat willen wij aan zoveel mogelijk mensen geven. Feit is dat als ze eenmaal dat zegel, die aanvaarding van een label hebben, het zo zal zijn dat ook anderen de muziek zullen aanvaarden en dat die muziek daarna op een hoger niveau verder gepushed kan worden. Daar staan wij achter. Maar we willen zeker niet bezitterig zijn."

URBANMAG: Kan het dus dat de reden dat je iets uitbrengt eerder is dat niemand anders het doet, dan dat het goede muziek is?
"Nee, we gaan niet denken van 'Oh, this sucks, laten we dit uitbrengen omdat niemand anders dat wil doen'. We voelen ons ook niet verplicht om dat te doen. TB6 wil een mogelijkheid geven om zaken uit te brengen van artiesten zonder dat ze zich al te veel van de financiële of administratieve kant moeten aantrekken. Als we iets slecht vinden dan brengen we het gewoon niet uit."

Ondertussen is Gold Chains (GC) (die het voorprogramma van Kid verzorgt gedurende de Europese tournee) er ook bij komen zitten en mengt zich af en toe in het gesprek.
GC: "Vind je alles goed wat je uitbrengt?"

KID: "Ik geloof in alles wat ik uitbreng. Ik denk dat als je een goed label wil zijn, dat je geen maniak hoeft te zijn die alles zomaar goed vind. De artiesten moeten ook vooral zelf goed vinden wat zij uitbrengen."

URBANMAG: Er moet dus eerlijkheid bij de artiest zijn?
"Yeah. We kunnen ons niet veroorloven om plots op het punt te staan waar we zeggen: 'wij willen jouw hiphop pieces, of jouw new-tech'. We willen geen middenklasse, we willen je gekste moves zien en horen. We vragen ook geen artiesten. We weten dat er fans zijn out there, die nieuwe dingen willen. TB6 is veel meer dan een uitlaatklep voor de artiesten dan voor mij. Het ding is: als ik zou dicteren wat er moet uitkomen op TB6, dan zouden het alleen maar KID606 platen zijn. Dat is de enige muziek waarvan ik vind dat ze perfect klinkt, dat ze echt goed is.
Maar er zijn zoveel muzikanten die piepjong zijn en nog op school zitten en waarvan niemand gelooft dat ze ooit goed zullen zijn. Zo voelde ik me ook toen ik die leeftijd had. volgens mij zijn dat de mensen die het hardste werken aan hun muziek gewoon omdat het hen zoveel moeite kost om een plaat uit te brengen."

URBANMAG: Het duo Matmos werkte samen met Björk op haar laatste plaat. Zie je jezelf ooit zulke dingen doen? Zijn er popsterren waarvan je zegt: moesten ze het mij vragen, dan doe ik zeker mee op hun plaat?
"Britney Spears is mijn absolute favoriet. Ik vind haar stem verbazingwekkend. En ze is eindelijk een vrouw geworden. Ze kan er nu mee overweg, weet je. Jennifer Lopez, haar zie ik ook wel zitten. Ik respecteer hen als popiconen, niet als muzikanten.Wat ze nodig hebben zijn muzikanten op de achtergrond om de boel op te freaken. Björk is slim, zij heeft altijd begrepen dat hoe avontuurlijker haar muzikanten zijn, hoe avontuurlijker haar muziek wordt. Mensen zoals Britney Spears zijn nu tot deze ontdekking aan het komen. Maar er zijn hoe dan ook veel mensen waar ik mee zou willen samen werken. "

URBANMAG: Jij komt dus redding brengen?
"Jajaja! (lacht). Maar ik had het nu enkel over de top van mijn lijst. En ik doe het eigenlijk al. Kijk naar de manier waarop ik werkte met Missy Elliot. Da Brat, African en TLC brengen hun a capella's en instrumentale versies van hun nummers uit, dus kan ik ermee doen wat ik zelf wil. Ik doe het heel snel, onafgewerkt en gemeen. Het is soms als een droom. De TLC-plaat werd een nummer 1 hit, iedereen hoorde die. En dan komt de vraag: wat kan ik er mee aanvangen? En dat zonder dat ik erom gevraagd werd. Veel muzikanten stellen: waarom zou ik mijn tijd verliezen met zulke dingen als men het niet goedkeurt? Maar dat is juist het mooie ervan: dan voel je geen echte verplichtingen. Ik kom echt onder druk te staan als grote artiesten mij vragen om remixen te doen. Je krijgt er al dat geld voor en ze zijn zo gerespecteerd. Hoeveel tijd moet ik er dan in stoppen? Ik krijg dan het gevoel dat ik er iets verbazingwekkends mee moet doen. Maar als men je niets vraagt, dan kun je gewoon doen waar je zin in hebt. Als ik werkelijk gevraagd zou worden om voor Missy Elliot een remix te maken,zou ik gewoon in de meest stressvolle situatie van gans mijn leven terechtkomen. Ik zou er niet ontspannen tegenaan kunnen gaan. Wat zou ik moeten doen? Moet het zus of zo klinken? Maar zonder toelating kan ik gewoon doen wat ik wil en daar ben ik het gelukkigst mee. "

URBANMAG: Ik las dat je van bands houdt zoals The Swans en Ministry. Ik vroeg me af of je ooit luisterde naar Front 242? Ik vraag dit omdat het een Belgische band is.
"Ja, en ik weet dat het een Belgische band is. Ik begon naar hen te luisteren vanaf Tiranny for you, ik was toen nog heel jong. Ik vond het een prachtplaat. De vocalen zijn gewoon wonderlijk. Velen hadden iets van 'Oei, van dat pretentieus Europees gezang', maar ik vond het onpretentieus en fucking eerlijk, zielvolle techno zelfs."

GC: "Maken ze nog steeds muziek?"

Kid : "Je moet 'ns Perlon Records checken. Het is te gek! Het is de platenfirma van Bygone 20, een zijproject van Front 242. Maar Front 242 is gewoon een schitterende band. De projecten van de leden apart hebben er nooit aan kunnen tippen "

URBANMAG: Zie je jezelf ooit spelen in een band?
"Jazeker. Ik gebruik zoveel stemwerk en muziek van anderen uit wanhoop. Ik ben het zat om een elektronische solomuzikant te zijn en introverte shit te maken. Ik wil muziek maken met iedereen die ik sample. Het is geen statement zoals 'ik wil iedereen voor gek zetten' of een soort grap zoals VVM. Ik heb echt respect voor de popkunst, ik hou er gewoon van om de dingen een beetje te verknoeien. Maar de dingen hebben hun tijd nodig. Veel muzikanten hebben niet het geduld om te wachten. Ik ga ook niet te werk vanuit de gedachte: 'ik wacht drie jaar om mijn popkunst te perfectioneren en dan begin ik dingen uit te brengen'. Ik moet de dingen nu doen en naar dat punt toegroeien. Wanneer ik muziek begon uit te brengen was het geschifte elektro-gabba-noise, want dat was alles wat ik kon. Er nu op terugkijkend hou ik van het feit dat ik zoveel gegroeid ben. Muziek is voor mij zoiets als een publiek dagboek, als een publiek beeldhouwwerk dat nooit perfect zal worden. Het is ook belangrijker dat je een publiek vindt die waardeert wat je doet dan dat je een publiek probeert te kiezen. Niet van: 'als ik goede housemuziek maak dan krijg ik het housepubliek'. Het is een strijd waarbij je in zoveel mogelijk steden speelt om de mensen te vinden die werkelijk houden van wat je doet. Maar dat is beter dan je muziek te veranderen in iets dat reeds geaccepteerd wordt om dat specifieke publiek voor je te winnen."

URBANMAG: Down with the scene en PS I love you zijn twee totaal verschillende platen. Wat kunnen we nog verwachten voor in de toekomst?
"Hoh. Ik zou zeggen, moest ik echt lui zijn, dan gewoon een kruising tussen de twee. Maar het zal op geen een van de twee gelijken. Het zal wel veel tijd kosten om het te doen. Er komt nu een plaat van mij aan op Violent Third, een label dat bevriend is met Tigerbeat6. Maar het probleem is dat alle muziek die ik het laatste jaar maakte -allerlei remixen- totaal niet uit te brengen valt. Het is vooral sample-gefreak. Maar de volgende plaat die ik zal uitbrengen zal dus zeker anders zijn dan die twee. Ipecac wil een opvolger voor Down with the scene en Mille Plateaux wil een PS I love you nr.2'. Maar ik heb dat reeds gedaan! Je kunt platenfirma's om de zes maanden een plaat bezorgen en die brengen dat dan nog uit ook! Ik kan dat toch niet doen. Ik vind het cool dat je gewoon een ander label hebt voor elke plaat die je maakt, het toont aan dat je constant in beweging blijft. Ik kende Mille Plateaux toen ik bezig was met Down with the scene maar zij wilden het niet releasen. En Ipecac wou PS I love you niet uitbrengen. Je moet dus gewoon iemand vinden die houdt van waarmee je bezig bent. Dat is beter dan werken met een label die zomaar alles uitbrengt wat je doet omdat ze weten dat je platen verkopen."

URBANMAG: Was de PS you love me-remix cd een idee van Mille Plateaux of was het jouw idee?
"God, dat zou je niet mogen vragen. Nee, het was gewoon grappig. Ik bezwoer mezelf dat ik geen remixplaat ging uitbrengen. Ik zei:'"geen remixen, dit gaat niet gebeuren!'. Maar dan deed Matmos iets heel moois met een nummer zonder het mij te vragen. Ze hielden van het nummer en deden gewoon hun ding ermee. Ik vond dat het gewoon moest uitgebracht worden. Ik was ook niet helemaal gelukkig met de mastering van PS I Love you en deed een paar remixen om de songs beter te laten klinken live, en dan had ik weer iets van: 'dit moet uitgebracht worden, shit, weer een cd'. Maar als ik het doe, dan vraag ik het beter aan Farben, Atom en Pan-american. Eerst zou het een verzameling 12inches worden, daarna zou het een ep worden. Maar het werd dus een cd. Gelukkig nam men het niet op als de nieuwe Kid606-plaat. Mille Plateaux beloofde om de hoes goed te doen lijken op de originele plaat, er is enkel een kleurverschil. Nu kan ik nog PS I still love you doen. Nog meer minimale tech-house. Ik neem het maar zoals het komt" (maakt zich heel vrolijk!).

GC: "Ga je platen uitbrengen die Oakland in zich hebben?"

Kid: "Totally. Ik ben uit de modder van de Oakland scene opgebouwd. (grappend) Het wordt een charity plaat voor MC Hammer."

URBANMAG: Wat is de Oakland Scene?
"Oh... Ik woonde en werkte vroeger in Oakland, waar er altijd een sterke hiphop scene geweest is, met artiesten als MC Hammer, AntiCon, al die mensen. We willen de vibe en de soul van de oude garde terug, niet de 'act' hiphop zoals die tegenwoordig bestaat. We zijn gettho motherfuckers, maar we gaan zeker niks faken. Kijk naar Dr. Dre op dit moment. Hij heeft een vrouw en twee kinderen, en als hij nog bitch in z'n huis durft zeggen maakt zijn vrouw hem gewoon af. Toch staat hij daar van "Yo! guns this and that, I fucked ten bitches last night". Wees gewoon de hiphop die je bent, al is dat zoveel niet. Maar het omgekeerde bestaat natuurlijk ook: Je hebt andere bands zoals Mogwai - waar ik gek van ben en hier dus zeker niet in diskrediet wil brengen - die gasten zijn hip hop as fuck! Geen dope money, guns, bitches, cell phones...dat niet. Ze doen wel wat cheesy, en hun muziek mag wel wat geplinkplonk klinken, maar je mag ze zeker niet onderschatten, ze zijn niet zo braaf als ze lijken. Be who you are, dat is de echtste hiphop die er is."

GC: (ongelovig) "Mogwai is de eerlijkste hiphop die er is?"

Kid: "Nee, ok, dat zijn ze niet. Hiphop zoekt tegenwoordig naar de garanties, de tourbus, de coke,... Kijk naar Kid Clayton bijvoorbeeld. Totaal belachelijk: hij censureert zichzelf op het podium, zoiets doe je toch niet? Be who you are!"

URBANMAG: Misschien nog een laatste iets dat je wil zeggen voor onze lezers?
"Wel... (twijfelt wat en begint te lachen) B.I.G. deserved to die!!"

Kid 606 site
Tigerbeat6
De platen van 2001 volgens de Tigerbeat6-crew

Met medewerking van Matthias Priem en Stoffel Debuysere.