Corbijn is bekend als fotograaf, videoregisseur en ontwerper. Hij concentreerde zich totnogtoe voornamelijk op muzikanten en acteurs. Wat hij met dit project gedaan heeft, is nieuw. Dit had als gevolg dat Corbijn te kampen had met onzekerheid. Want in tegenstelling tot zijn dagelijkse werkzaamheden fotografeerde hij nu een voor hem onbekend onderwerp. Dumas begeeft zich meer op haar vertrouwelijke domein, met name dit waar vrouwelijkheid en de rol van de vrouw in de maatschappij aan bod komt.

Het is volgens de kunstenaars niet de bedoeling om de twee kunstvormen in competitie met elkaar te brengen, maar eerder te 'onderzoeken' hoe ze elk het onderwerp benaderen en behandelen. Ze willen enkel een dialoog brengen over wat hen beide fascineert: het menselijke - vrouwelijke - lichaam in al haar mogelijkheden. Ze vertrekken daarvoor vanuit de werkelijkheid - de foto's - om daarna elk op hun manier de beelden te manipuleren. Dumas nam haar polaroids als uitgangspunt voor de schilderijen die ze maakte en vormde zo de "objectieve" werkelijkheid om tot een subjectieve expressie. Corbijn deed hetzelfde met zijn medium en gebruikte voor bepaalde beelden de hulp van zijn computer.

De computergemanipuleerde beelden zijn deze waarmee de tentoonstelling geopend wordt. Vijf kleurenfoto's waarop vijf strippinggirls afgebeeld staan. De manipulaties gaan van bijna onzichtbaar tot een extra tiet. Corbijn koos ervoor om de beelden te bewerken omdat hij enkele nieuwe dingen, waarvan hij dacht dat ze goed zouden passen bij het project, wilde uitproberen. Op de eerste plaats was dit de idee "dat de striptease voor sommige mensen iets van de aantrekkingskracht van een freakshow zou kunnen hebben. Dat resulteerde in computermanipulaties, waarmee ik veranderingen in het beeld aanbracht die zo minimaal zijn dat je echt moet zoeken om ze te vinden, met je neus erbovenop, net als in een peepshow." En dat is nu net wat de kracht van de beelden een beetje wegneemt. Als je de foto's van Corbijn kent, dan weet je dat de kracht van zijn beelden zit in de manier waarop hij mensen - in zijn geval 'sterren' - in een vrij normale situatie onsterfelijk maakt. Een alledaagse situatie vormt hij door zijn beelden om tot iets bijna mythisch.

Tegenover de bewerkte beelden hangen de gewone portretten van vijf vrouwen die op straat gefotografeerd zijn, met de vermelding van hun beroep. "De vermelding van hun beroep maakt dat je waarschijnlijk anders naar hen kijkt dan zonder die informatie," aldus Corbijn. Gewone portretten is wel degelijk het woord, want - als ik het zo cru mag stellen - het lijkt wel alsof ervoor zorgen dat de dames binnen het kader stonden de enige inspanning was die Corbijn zich heeft getroost. Wat betreft concept is dat natuurlijk heel interessant, maar toch geven de beelden je een onverzadigd gevoel. Het zijn tenslotte foto's van Anton Corbijn, he.

De tweede zaal is al een stuk aangenamer dan de eerste. Daar vind je vijf reusachtige blauwe foto's, elk voorzien van een Engels vierletterwoord. Neen, niet dick, cunt, fuck, suck en clit, maar home, soul, baby, warm en mind. Corbijn heeft vierletterwoorden gekozen die de gedachten van de strippers zouden kunnen suggereren. En toch blijven de beelden niet op je netvlies gebrand. De overweldiging duurt zolang je in de zaal blijft, eenmaal je de zaal verlaat worden de beelden gecatalogeerd tussen de ontelbare andere beelden die we dagelijks te verwerken krijgen. De foto's die Corbijn van Dumas maakte, doen je daarentegen wel smelten. Daar toont Corbijn dat hij nog wel degelijk de meester van het portret is.