Ook onze Vlaamse radiozenders lijken bij dit alles steeds meer de pedalen te verliezen: we hebben het niet over Donna, Radio 2 en de nieuwe commerciële stations (complete trash, al maakt Donna zich daar, in tegenstelling tot andere ook geen illusies over), maar over de arrogantie waarmee Stubru zich als 'muziek'zender profileert. Mijn god, de bombast van de Nu-metal en de vervalste pathos waarmee Live en aanverwanten zich voortdurend de ether inkwijlen, maakt ons kotsmisselijk. Wel respect voor het clubje rond Luc en Eppo Janssen en Eric Smout, al kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat ook zij nieuwe injecties nodig hebben. Als informatiebron kunnen we ook nog steeds rekenen op 'Cucamonga', zowat het enige muziekprogramma op Radio 1 dat enigszins hun informatieve taak naar behoren kwijt en vooral Klara's 'Mixtuur': een ongemeen boeiend programma dat iedere weekdag een auditief uitstapje waagt langs de weinig gerepte paden van avant-garde jazz, nieuw klassiek en elektronica… : onze hoop in bange dagen!!

Als 'popmuziek' gedefinieerd wordt volgens de airplay, dan heeft het ons niet veel meer te bieden, vresen we, al kunnen de deuntjes van Kylie Minogue, Alizee of Nelly Furtado ons op onbewaakte momenten wel boeien, of zijn het eerder de videoclips…? Sommige van de beste muziek van het voorbije jaar had nochtans alle kwaliteiten te over om tot 'popmuziek' gebombardeerd te worden. Zo heeft oudgediende Joe Henry zich nog maar eens overtroffen met het fantastische Scar, waarop hij, met behulp van o.a. Marc Ribot en Ornette Coleman zijn liefdesliedjes injecteert met vindingrijke jazz- en bluestwists. Wij waren ook te spreken over de muziek (én lyrics) van Eels, Sparklehorse en Jim White, alhoewel ook daar geen noemenswaardige verrassingen op stonden…qualité tout court, quoi. Anderen lonkten nadrukkelijker naar het verleden: Mercury Rev en Ed Harcourt maakten fijne orkestrale pop terwijl The White Stripes en The Strokes de voorhoede vormden van een Rock 'n Roll revival. Best wel leuk, al zijn we wel erg benieuwd naar de houdbaarheidsdatum.

Wat de 'duystere' muziek betreft, hebben we er onszelf op betrapt dat we dit jaar veel hebben teruggegrepen heb naar de lo-fi en shoegazer muziek van ruim een decennium geleden, toen alles nog veel spannender leek. Ook de nieuw-zeelandse muziek van weleer ontdekt, ontzettende boeiende stuff op labels als Flyin Nun, Siltbreeze en Corpus Hermeticum (wie zoekt, die vindt). Toch nog interessante dingen gehoord van Built To Spill, The American Analog Set , Pinback, Fireside, Papa M, Low en Jim O'Rourke . Opvallend is ook dat veel 'gitaar'bands grijpen naar de elektronica om hun muziek een meerwaarde te bezorgen, wat met verve gelukt is bij bijvoorbeeld Mogwai en Radiohead. Enkelen gaan daarin nog verder, goochelen volop met structuren en klanken en stellen daarbij de conventies van pop en rock in vraag. Zo maakt het Britse Hood een blijvende indruk met de Ep Home is Where it hurts en Cold House, twee meesterlijke oefeningen in experiment en emotie. Wat ook geldt voor Smiling and Waving van Anja Garbarek, die met veel gevoel voor fantasie flarden klassiek, jazz en elektronica brouwt tot een evocatieve fluisterplaat. Een enkele Belgische band in dit overzicht: de Portables, die met Rosegarden een waarlijk verslavend plaatje hebben gemaakt - grote klasse (ook erg de moeite: de soloplaten van Wio en Jurgen Deblonde).
Op de valreep geraakten we in 2001 nog in de greep van een briljant werkstukje. Neon Golden van The Notwist verschijnt pas officieel op 14 januari, maar is al enkele weken met geen stokken uit onze cd-speler te slaan: een grandioze versmelting van melodie en klank, pop en elektronica. U krijgt er meer over te lezen op deze site, beloofd!


'Dance': een term die inmiddels zijn betekenis verloren heeft, maar ook een eigen leven is gaan leiden, waardoor het nu bijna onmisbaar geworden is. Nu, wat Drum 'n' bass betreft kunnen we kort zijn: geen nieuws onder de zon, al hebben we ons wel eens flink laten gaan op spullen van Bad Company, Calibre en Andy C. Lamb en 4 Hero hebben, vooral op het vlak van productie, quasi vlekkeloze platen afgeleverd en dat is nou net wat ons eraan stoort: het mocht voor ons wel een tikkeltje, eh… stouter geweest zijn. Nee, dan liever iemand als Herbert, die op het redelijk fantastische, sensuele Bodily Functions spelenderwijs de noties van 'techno' en 'future-jazz' op zijn kop zet en een nieuwe, frisse invulling geeft. De meeste klanken op het album zijn trouwens afkomstig van het menselijk lichaam, wat doet denken aan de gimmick die Matmos geflikt hebben op A chance to cut is a chance to cure, die grotendeels opgebouwd is uit samples die zij opnamen in de operatiezaal. Lugubere werkmethode, leuk plaatje. De mensen van Matmos hadden een dikke vinger in de pap bij de totstandkoming van de nieuwe Björk, die alweer erg de moeite is, tenminste voor wie nog altijd haar maniërismen meester kan.
Howie B en de rest van de oude 'triphop' garde laten het dit jaar een beetje afweten, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door youngsters Pilote en Fourtet die boven de goegemeente uitspringen door de speelsheid waarop ze hun beats doorspekken met filmische soundscapes.
Een telg uit de Britse nu-soul beweging, Spacek maakte met Curvatia een bekoorlijke plaat: een (3e rangse, maar dat is al genoeg) Marvin Gaye in het electronica-tijdperk, zoiets. Positieve vibes krijg je gegarandeerd van Perception van het Amerikaanse Fertile Ground: superieure soul-jazz met voldoende aanstekelijke grooves om de rest van 2002 door te swingen.Ook Nitin Sawhney en Talvin Singh lieten mooie spulletjes op de wereld los: intelligente bricolagewerkjes die graaien uit verschillende muziektradities, mét zicht op de toekomst.

De laatste jaren waren hip-hop en R&B stilletjes begonnen aan een heropstanding, een evolutie die zich de vorige maanden nog krachtiger doorzette. Opvallend is de grote invloed die de producers verkrijgen binnen het wereldje, vaak terecht: Timbaland kent duidelijk de kneepjes van het vak (Missy Elliot, Bubba Sparxxx, Jay-Z, ..), Dan The Automator verzamelt getalenteerde lieden van allerlei allooi rond zich en daar komen vaak wel leuke dingen van (Gorillaz, Lovage, Deltron 3003). Ons meest geliefkoosd hip-hop combo van de laatste jaren, Company flow, is niet meer, maar daar zijn wij nu niet erg rouwig meer om: alle drie de leden, Big Juss, Mr. Len en El-P hebben verdienstelijk solo-albums afgeleverd, terwijl die laatste ook nog als producer zijn stempel drukte op het schitterende The Cold Vein van Cannibal Ox: verrassende hooks en beats, een gevarieerd klankspectrum en beklijvende rhymes: we krijgen het niet vaak meer te horen.. .
Dé grootste verrassingen binnen dit 'genre' komen echter uit onverwachte hoek. Clouddead, een collectief uit San Fransisco laat op hun debuut verbazingwekkende en ondefinieerbare collages horen van hip-hop, psychedelica en ambient. Ook Vocal Studies Uprock Narratives van Prefuse 73 vormt een brug tussen underground hip-hop en electronica. Scott Herren, ook actief als Savath Savales en Delarosa Asora mixt op dit project abstracte, elektronische klanken met gedeconstrueerde hip-hop rhymes, wat tot behoorlijk indrukwekkende resultaten leidt. Het moet wel gezegd: we zijn niet 100% overtuigd van beide platen, maar ze vormen wel een bewijs dat hip-hop nog steeds springlevend is en nog alle richtingen uitkan.
Het is dus duidelijk dat hip-hop vanuit verschillende hoeken nieuwe klankinjecties krijgt, maar ook de regelrechte Last-Poets erfgenamen en woordkunstenaars laten zich niet onbetuigd. Zowel Saul Williams als Ursula Rucker vonden voor hun politiek getinte poëzie de gepaste soundtracks, gaande van D&B naar rock. Muzikaal niet altijd even geslaagd, maar wel: maximum respect!

Maar 2001 was vooral het jaar waarin het grote publiek zijn weg vond naar de (euh...) 'leftfield' elektronische muziek, ironisch genoeg net nu de laptop generatie de eerste tekenen van bloedarmoede en imitatiedrang begint te vertonen. Het is dan ook niet verbazend dat de meest opwindende platen net komen van muzikanten die elektronische snufjes aanwenden als klankmanipulators, eerder dan als klankbronnen. Mensen als Fennesz , Rafael Toral en Oren Ambarchi gebruiken de gitaar als basisinstrument om tot avontuurlijke structuren te komen. Ekkehard Ehlers en (alweer) Jim O'Rourke (op I'm Happy and I'm singing and 1,2,3) verknippen pop- en klassieke muziek en lagen de snippers op briljante wijze tot nieuwe configuraties, vaak in melancholische sferen gehuld. De melancholie druipt ook van de muziek van Es en Novisad, die met eenvoudige middelen minimalistische patronen bouwen, die na enkele luisterbeurten een behoorlijk overweldigende indruk nalaten.
Toch nog enkelen die gretig op zoek gaan naar een frisse invulling voor 'glitch' ofte 'clicks & cuts': Vert, Figurera en Twine slagen erin om hun klankexploraties te boetseren tot onvoorspelbare en fascinerende composities en lijken hiermee waardige nazaten van mensen als Steve Reich en Terry Riley.
Buiten categorie, maar o zo fascinerend: Markus Schmickler serveert op het onthutsende Param ontwrichte drones die ontstaan zijn uit de confrontatie tussen klassiek en elektronica; en van Pierre Bastien is een boeiende selectie werkstukjes verschenen op Rephlex: de geluiden van zelfgebouwde, mechanische muziekinstrumenten worden op een inventieve manier versmolten met vleugjes jazz en klassiek.
Gevestigde namen als Aphex Twin, Autechre en Squarepusher bevestigen, maar verrassen niet echt meer, wat niet gezegd kan worden van Mouse On Mars die op Idiology zowat de hele naoorlogse popmuziekencyclopedie door de mangel halen, met een organisch klinkend maar totaal ongrijpbaar werkstuk tot gevolg. De(con)structie is trouwens in stijgende mate een sleutelbegrip binnen elektronische (en andere) muziek, vaak gepaard met een gezonde punkmentaliteit. De scenes rond het Tigerbeat6 label van Kid 606 en Cex en Planet Mu van Mike Paradinas doen bijvoorbeeld hard hun best om de begrippen 'trash' en 'art' dichter bij elkaar te brengen, terwijl acts als VVM en Girls On Top met een sardonische grijns om de mondhoeken 'bad taste' plaatjes verbouwen tot opwindende trash-electro. Dat smaakt naar meer...
Labels die volop lof verdienen, wegens durf, visie en/of consequente kwaliteit: Tomlab, Touch, Staubgold, Mego, Komplott, Phtalo en niet te vergeten, de Gentse platenhuizen Aim en (K-RAA-K)3. Way to go, boys!

Alles beschouwend zijn wij vooral onder de indruk van Endless Summer van Fennesz en Neon Golden van The Notwist, twee verslavende platen die evenveel belang hechten aan melodie als aan klank, die zowel de vertrouwde stemming van popmuziek als de avontuurlijke mentaliteit van de hedendaagse electronica-scène laten weerklinken. Muziek die grenzen overstijgt, onontgonnen gebieden verkent en definities verruimt. ...maar we kunnen er ook naast zitten, natuurlijk.

Voor 2002: benieuwd naar nieuw werk van Jim O'Rourke (o.a. met Jeff tweedy), Tom Waits, Köhn, Hans Appelqvist en Arto Lindsay. En ook: veel werklust en -plezier gewenst voor de muziekredactie van Urbanmag.

Hieronder: enkele jaarlijstjes van medewerkers, vrienden, collegae, muzikanten (more to come). Voeg gerust de uwe erbij ('reageer' of mail).


--> Peter Wullen (Urbanmag)

Da's een moeilijke! Ik heb in 2001 behoorlijk wat plaatjes besproken en interviews uitgeschreven maar het valt me op dat er zo weinig is dat echt beklijft.. Fennesz en Thaemlitz waren leuk om te interviewen maar ik vind niet dat ze op dit moment hun beste werk releasen. De cd van Cex ('Oops! I did it again') vond ik ook keigoed. Cd_Slopper is eveneens één van mijn favorieten maar niet omwille van de muziek maar omdat het cd'tje een ongelooflijke uitstraling heeft als artefact en perfect had kunnen dienen om die ellendige en duffe Casino 2001 expositie in Gent wat interessanter te maken! De cd van Stillupsteypa en TV Pow op Erstwhile vond ik ook enig dus die mag er ook bij. Ik heb me ook vermaakt met de nieuwe albums van Oren Ambarchi en Rafael Toral maar wereldschokkend vind ik ze niet. En niet te vergeten: de MVFS, de gezamenlijke poging van Danny Zelonky (Crank, Low Res) en Dimitri Fergadis (Phthalocyanine) om ons allen potdoof te krijgen, begin dit jaar uitgebracht op het Gentse <Aim van ons aller Tommy Bossuyt maar schandelijk over het hoofd gezien in binnen- en buitenland.

1. Cex: Oops, I did it again! (Tigerbeat6)
2. cd_slopper: SaskieWoxi (Or)
3. Stillupsteypa & TV Pow: 'We Are Everyone In The Room' (Erstwhile Records)
4. Stewart Walker: Reclamation 1997-1999 (Persona Records)
5. If.then.else: Pause (Emanate)
6. Spleen: Spleen (Phthalo)
7. Vid: Fragrant Stirrings (Phthalo)
8. Aerospace Soundwise: Monologue With Accompaniment (Lucky Kitchen)
9. Dntel: Life Is Full Of Possibilities (Plug Research)
10. Nart Nibbles: various (Kitchen Motors)
11. Cex/Venetian Snares split 12" (Connected Series #2 - Klangkrieg Productions)
12. Phthalocyanine: Zacks (Phthalo)
13. Rehberg & Bauer: Passt (Touch)
14. Oren Ambarchi: Suspension (Touch)
15. Rafael Toral: Violence Of Discovery And Calm Of Acceptance (Touch)
16. MVFS: Many Very Fine Songs '95-'99 (Aim)


--> Johan Loones ((K-RAA-K)3)

Top 10 (for obvious reasons I will not include any (K-RAA-K)3 titles alltough some of them really deserve to be in it. In no particular order.

Lp's/cd's
Fennesz: Endless Summer (mego)
Jim O rourke: I'm happy and ... (mego)
Twine: lp (Komplott)
Fit for Kings 2: compilation (Crawlspace)
Novisad: Seleya (Tomlab)
Aki Onda: cd (Softl)
I am Photographer: dblelp compilation (?)
Green Monkey: and the lotus blossoms cd (Betleys Welcomes...)
Dead C.: live bootleg from Dunedin show
Markus Schmickler: Param dble lp (A-muzik)
Oren ambarchi: suspension cd (Touch)

Singles/12"/10"/7"
Hans Apfelqvist: 10" (Mjall)
Ekkehard Ehler: plays John Casavetes 12" (Staubgold)
Hood: everything hurts cdep (Domino)
Alizee: Lolita (??, but you all know the track)
Neil Camplbell: Mizzle... 7" (Freedorm Form)
Vote Robot: 7" (Tonschacht)
Kid 606: twerk 12" rmxes (Forcetracks)
Denzel ?: ??? 12" (City Centre Offices)
Rosenberg: 7" (Bobbtrop)
Goodiepal: Nokia 7" (Diskono???)
Susumu Yokota: Kodomotachi track (Leaf)

Concerts (memorable good)
Waremme: Roselicoeur, Portables
Hasselt: Comae, Senking, Maranha, mogwai
Hamburg: wire performnce from Galbraith/Genarro
Gent: ovil bianca, benjamin Franklin, hans olo, Vladislav Delay
Nantes: surroundings
Koln: Takagi Masakatsu
Turnhout: Dettinger
Amsterdam: Vote Robot, Köhn
Louvain La Neuve: Hood
's Hertogenbosch: Fennesz/kaffee Matthews
Diksmuide: Wio
Lauwe: Crescent
Brussel: Géographique

Concerts (memorable dissappointing)
Gent: Pole, Francisco Lopez
Brussel: Mogwai, Oval
's hertogenbosch: David Stevens, (K-RAA-K)3 Nonsound unit1
Roeselare: Portables :))
Hasselt: Velma
Diksmuide: Shipping News

Maybe still some words about 2001. Remarkable is the return of '80 electro with brilliant labels such as Invasion Planete, bands as Legowelt etc... Going down is the laptop generation: they all need new injections, preferable away from sounds. Please: do something with these sounds.

Also very dissappointing is the entrance of more and more seats/chairs during concerts. I could understand it in some circumstances but it's a killer for atmosphere, and gives the music mostly a too "serious" aura. People still go out to watch a concert and mingle, have fun etc... It's dictatorial and forces people in a role they don't question. Another lowlight connected to the above is closing down the bar During a concert: come on, get real.

Respect is due to those labels who are consistingly releasing very good records, think about Emphase, Bobbtrop, Tonschacht. Staubgold made a frontal attack on a more "indie"-scale while Tomlab took some chances with releasing a)poprecords and b)starting up the beautiful softl sublabel. Freedorm Form took the step away from tapes, and Veglia released a stunning album from Anaksimandros. Corpus Hermeticum also confirmed their place in the improfield while Rastermusic is struggling to get a new angle. Mego must be the label of the year with two of the best albums (o rourke and Fennesz), funniest sleeve (Massimo 3"cd), big surprise (Tojiko Nuroko). Also nice to see people are more and more willing to dig deeper into "alternative" music, and search for whatver they are searching in music.

More fun to be had was Lokomotiv Moskou beating Anderlecht with 1-5, but they had their revenge when Lyon kicked out Bruges in the 93 minute. I'll never eat merguez again. Off course there was the attack on WTC, but face it: are we still shocked??? Politics are still pure powerplays, no matter how many people do protest against it.

Finally I just can hope the miserable moments of 2001 don't come back in 2002, and that everybody can have a New year without too many worries/hassles.

Best wishes from the Tarbotstraat 77 J


--> Jurgen De Blonde (aka Köhn)

Some favourite records:
- Endless Summer - Fennesz - Mego
- Insignificance - Jim O' Rourke - Drag City
- I'm happy and I'm singing and a 1, 2, 3, 4 - Jim O' Rourke - Mego
- Home Is Where It Hurts - Hood - ? (als dat nog van dit jaar is)
- Syncopated Elevators Legacy - siamese level - elfcut
- Mouse On Mars - Ideology - Sonig
- figurera - (die 2de)
- Unwound - Leaves turn inside you
- Twine - 2271 - komplott
- Alizee - Lolita
- Britney Spears : she's just getting funnier and funnier

Great Movies:
- Le fabuleux destin d' Amélie Poulin
- Das Experiment
- The Center of the world
- 11/09/01 & the whole media show

Great Live:
- Hood in Chez Zelle, Louvain-la-Neuve
- Trumans Water - 4AD - Dixmude
- Blonde Redhead, New Wet Kojak, Karate - Rock Herk
- Geographique en Benjamin Franklin in de Shelter
- Crescent en Movietone in La Gare, Lauwe
- Mogwai op Pukkelpop
- Blutch op Souper, Brugge

SuckySucky Live
- Mouse on Mars op Pukkelpop (sjonge jonge)
- Monkey Pussy in Nantes
- Motörhead op Dour (was wal vorig jaar, maar soit)
- The Delgados in na-programma van Low in Botanique
- Axel Peleman


--> Hood

not such a good year for music. not enough people trying to do anything different...too many people trying to appeal to the lowest common denominator.....but its not all been bad - heres some likes and dislikes

liked
clouddead
havergal
fourtet j
ehsta
his name is alive
eu
e*vax
pedro
cannibal ox
hope sandoval
old kate bush and michael jackson albums
explosions in the sky

disliked
boring, endless monotonous post rock (you know who you are)
the over hyped the post '94 radiohead brigade
blinkered yet pretentious mus(o)ic mags (i'm talking to you the wire)

where is real experimentation?


--> Clément et Xavier (Gé o g r a p h i q u e, brdf)

t o p l i s t (in not very special order)
Luc Ferrari : "Musique Promenade"
C-Schulz & Hajsch : "/"
Lio : "Amoureux solitaires / Petite Amazone"
Richard Youngs : "Sapphie"
Christian Fennesz : "Endless Summer"
David Maranha : "Circunscrita"
Plochingen : "Fortin"
Sun Ra : "Other Planes of There"
R.O.T. : "Et erir"
Rafael Toral : "Cyclorama Lift 3"
Otomo Yoshihide &
Sachiko M, Kaaitheather studio's (Brussel)
Benjamin Franklin live, Ferme du Biéreau (Louvain-la-Neuve) & Afkikker (Gent)

2 0 0 1 for us : playing with vibrating cars at the Halles de Schaebeek (in may); playing with Martiens go home on Radio Campus (in april); playing with a very special line up as Diamant (Louvain-la-Neuve, in march, in a bar, "supporting" a theatre play) : Clément's mother doing a géographique playback, Phil (brdf.net) discovering live the no-input desk effect (à la Toshimaru Nakamura), Benjamin Franklin exploding balloons, géographique shaking the amplifier, and everyone of us smoking Mercator cigars... a pity there were so few people.

--> Aaron & Kid 606 (Tigerbeat6 Records)

you asked; we couldn't limit ourselves to a mere ten releases. our musical imaginations are far too scattered for that. thanks for thinking of us

(no particular order)
-techno animal-brotherhood of the bomb (matador)
-lesser-gearhound (matador)
-cannibal ox- the cold vein (def jux)
-Stephan Mathieu-frequencylib (ritornell)
-le tigre-feminist sweepstakes (chicks on speed records)
-Felix Kubin-jetlag disco (a-musik)
-Team Doyobi-crypto burners (skam)
-nudge-trick doubt (outward music company)
-why?/odd nosdam split cd (anticon)
-gold chains-gold chains (orhtlorng musork)
-aelters-el frustrator (ski-pp)
-the bug-seismic (morpheus)
-lightning bolt-ride the skies (load)
-daft punk-discovery (virgin)
-snares, man 7" (hotf)
-jay-z the blueprint
-vert-9 types of ambiguity (soniq)
-buckfunk3000-12"s on fuel
-irritant number nine cd comp (irritant)
-freeform-audiotourism (quatermass)
-soft pink truth-soft pink missy (lifelike)
-matmos-chance to cut is a chance to cure (matador)
-john oswald-plunderphonics box set (fony)
-hellfish-meatmachine broadcast system (planet-mu)
-scratch pet land-soli sol (soniq)

--> Dirk (Urbanmag)

01. FERTILE GROUND -CONCEPTION- Conterpoint Rec.
Omwille van de superproductie, en de ongelooflijke stem van Navasha Daya. Zelden iemand op een dergelijke wijze de stem horen hanteren. Wat een bereik, techniek en variatie! Een plaat die jaren zal blijven, ze maakt me gewoon gelukkig, en daar kan niets mis mee zijn.

02. HERBERT -BODILY FUNCTIONS- K7
Aha, geen commentaar op de plaat zelf. Wel dit: Herbert is de enige die een electronische LIVE-set werkelijk dat cachet geeft.

03. ROOTS MANUVA -RUN COME SAVE ME- Big Dada
Vettig, vettig, vettig. Britain's finest als je 't mij vraagt.

04. EARL ZINGER -PUT YOUR PHAZERS ON STUN AND BLOW YOUR HEALTHFOOD SKYWARDS- Red Egyptian
Rob Gallagher is van vele markten thuis, vorig jaar schitterde de man met zijn Two Banks of Four. Dit jaar doet hij het opnieuw, maar dan met een uitgebreider palet van stijlen. Veel spoken word, en een Tom Waits-sausje… Dit jaar volgt een LP op K7, en die zou hier gemakkelijker te vinden moet zijn dan zijn releases op Red Egyptian.

05. BUGGE WESSELTOFT (New Conception of Jazz) -MOVING- Jazzland Rec.
Deze Noor laat de Saint Germain's en Marc Moulin's een poepje ruiken. De allereerste maal dat Jazz en Dance samensmelten tot een werkelijk beklijvende plaat.

06. NATHANIEL MERRIWEATHER -PRESENTS LOVAGE, Music to make love to your old lady by- 75Ark
Dan the Automator en Mike Patton maken een ware kitschy hiphop-plaat. Pure ironie, luizige beats en de fraaie, ietwat ijle stem van Jennifer Charles doen verlangen naar Dan's tweede 'Handsome Boy Modelling School' met kompaan Prince Paul.

07. N*E*R*D (NO ONE EVER REALLY DIES)-IN SEARCH OF...- Virgin
The Neptunes, producers die stukken beter zijn dan Timbaland en aanverwanten, maken, na het vele werk aan andermans platen, er eindelijk zelf eentje. Simpelweg het beste van Amerika's mainstream hiphop-gebeuren.

08. cLOUDDEAD -cLOUDDEAD- Big Dada
Voor freaky, total-loss hiphop moet je bij hen zijn. Van hun Anticon-label geleend door Ninja Tune's sublabel. Big Dada zelf belooft ook dit jaar veel goeds (na vorig jaar Ty, Clouddead en Roots Manuva op ons losgelaten te hebben): een LP van TTC, een Parijse bende ongeregeld, die zich al lieten opmerken door twee 12" op datzelfde label, en nieuw werk van New Flesh (For Old).

09. MATMOS -A CHANCE TO CUT IS A CHANCE TO CURE- Matador
Klopt als een bus.

Ook héél fijn: Spacek "Curvatia", Four Tet "Pause", Fennesz "Endless Summer", Domu "Up Down", New Sector Movements "Download This", Beatless "Life Mirrors", Anti Pop Consortium "The ends against the middle", Saul Williams "Amethyst Rockstar", Prefuse 73 "Vocal studies uprock narratives" ...


--> Philippe Petit (manager of the french based record label Bip Hop)

top labels :

12K
Carpark
(KraaK)3
Fällt
Staugbold
Diskono
Rune Gramophon
Lucky Kitchen
Active Suspension
Touch
Morr Music


top single-only labels :
Expanding
Bottrop Boy

top albums (in chronological order from most recent to older one) :
To Rococo Rot : Kolner breit (Staugbold)
Ghislain Poirier : il n'y a pas de sud (12K)
Oren Ambarchi : suspension (Touch)
Takagi Masakatsu : pia (Carpark)
Stephan Mathieu & Ekkehard Ehlers : heroin (Bronbron)
Phonem : ilisu (Morr)
Fennesz : endless summer (Mego)
Electric Birds : panorama (Deluxe)
the 24 mini CD series "Invallid Objects" (Fällt)
Twine : circulation (Komplott)
Stephan Mathieu : frequency lib (Mille Plateaux)
Ovil Bianca : gravity = love (Kraak3)
Mitchell Akiyama : hope that lines don't cross (Substractif)
Marumari : supermogadon (Carpark)
Vert : 9 types of ambiguity (Sonig)
Manual : until tomorrow (Morr Music)
Komet : rausch (12K)
Jan Jelinek : loop finding-jazz records (~Scape)
Oleg Kostrow : the great flashing tracks from ivona (Stora)
Mokira : clip-hop (Raster-Noton)
Jurgen De Blonde : hidden rabbit (Tomlab)
Process : shape-space (Fatcat)
Shuttle 358 : frame (12K )
Pimmon : assembler (Fallt)
Mikael Stavostrand : lite (Mitek)
KPT Michigan : hey love (Kraak3)



--> Simon Reynolds (The Wire, Spin etc., voor meer: bezoek zijn homepage)

1/ PULP We Love Life (Island)
The best concept album about gardening and the English countryside ever! From Nick-Cave-aping-Jimmy-Webb tragic pathos ("The Trees") to John Cooper Clarke/"Beasley Street"-esque bleakness ("Wickerman"), from Felt-y frailty ("Bob Lind") to "Seasons in the Sun"-type corn "Birds In Your Garden" and all the way back to some more Nick-Cave-aping-Jimmy-Webb tragic grandeur ("Roadkill"), the best of this album is right up there with producer Scott Walker at his most godlike genius-like.

2/ DAFT PUNK Discovery (Virgin)
Surely the best "Side One" of any CD in recent memory, those first six songs up to and including the "I'm Not In Love" rip-off. "Digital Love" (Kieran's favorite tune of the year, heavy-rotated to the point of almost being ruined for me) does the kitsch/kosmik "camp sublime" like nothing since since World Of Twist's "Sons of the Stage": yummy Supertramp lick, Van Halen-like frothing geyser ejaculations of guitarspunk. Love that filtered sound on "Digital" and "One More Time": sorta glossy and faded at the same time, like if plastic could rust. A few dull patches of filter-house by numbers, but "Something About Us' is a heartbreakingly tentative love song, and "Veridis Quo" is like the wistful theme from an early Eighties French movie about a lonely girl in Toulouse or something. I like the way they've stuck with the vocoder thing way beyond it being utterly played-out. Are they saying something about the impossibility of hearing "authentic" unprocessed human emotion these days? (It's also cool that they then proceed to get Todd Edwards, famed for his vocal cut-up techniques, to do a totally straight untampered-with vocal on "Face to Face"). Re. the topic of inauthenticity, I think it was Tim Finney at Skykicking who was riffing on Discovery being about "decadance". And there is something simultaneously witty and eerie about the way Daft Punk fold in all the AOR lite-metal/FM soft rock influences from the absolute null void of American radio rock (late Seventies/early Eighties, New Wave never really arrived), as if to point out dance culture's decline into similarly corporatized, anodyne edgelessness. Then again, maybe they just purely and non-ironically dig ELO, Frampton, Boston, Halen, et al.

3/ CANNIBAL OX Cold Vein (Def Jux)
The more-dead-than-alive feel of El-P's disjointed rhythms and grimy-the-most production perfectly complements Vordul & Vast's cold cold worldview: a panorama of urban disintegration teeming with fixated imagery of vultures, dogs, rats, pigeons, and phoenixes rising from the embers. The sound is electro chrome futurism corroded and rust-mottled. Factor in Vordul and Vast's lyrics--some of the most I-be-the-prophet-and-the-future's-not-looking-terribly-bright rhymes since prime Wu--and you've got a classic of noir Gnostic hip hop.

4/ THE AVALANCHES Since I Left You (XL Recordings)
The Avalanches sound is all about the high end (you barely notice the bass or the beat), about the bright lightness of swirling strings, spangly harps, billowing flutes, twinkly trickles of electric piano, dulcet feminine harmonies, all meshed into a densely layered cornucopia of radiance and rhapsody. Tracks like ""Two Hearts In 3/4 Time" and "A Different Feeling" merge Stereolab and Stardust for that dizzy-fizzy champagne-in-your-veins feeling, while "Etoh" and "Summer Crane" evoke near-mystical feelings of tenderness and rejoicing, sensations of existensial buoyancy and blessing.

5/ JAY-Z The Blueprint (Roc-A-Fella)
Resistance is futile. If rap is 95 percent about the art of boasting and put-downs (and it's an argument), then Jay-Z is unarguably champion of this particular art form. So give it up for the don of disrespect, the virtuoso of vanity, the king of conceit.

6/ BLECTUM FROM BLECHDOM Snauses & Mallards and de Snaunted Haus (Tigerbeat 6)
"Anal-expulsive" scatomaniacs, conservatory trained but rave-addled, this female glitchcore duo lure the listener into an Ubu Roi-like realm of grotesque toilet humor and depraved sexuality, populated by unsavory critters with names like snause, sea slurpent, and bee-grub. The icky adventures of this bestiary---seemingly hallucinated by a DMT fiend channel-surfing between wildlife documentaries, porn, and Dead Ringers---are recounted via between-track micro-dramas, performed by Kevin and Blevin in exaggeratedly thespian tones: Ministry of Silly Voices meets Heavenly Creatures, at once daft and psycho-creepy. Tracks like "Bastard Child" remind me of 4 Hero at their darkcore peak---vocal samples like melted candles, loops that unspool like waxy intestines, an infirmary of sound teeming with sickly melodies, fever-dream apparitions and Parkinsonian nervous twitches. De-evolved rave music infused with a pottymouthed brattiness and anti-cool ethos that recalls riot grrl. All this plus a flute-riff sampled from Men At Work's "Down Under"!

7/ N*E*R*D In Search Of... (Virgin)
The Neptunes come with a black rock album that's as much Electric Prunes as 1970s Isleys, but despite containing at least eight potential hit singles it has been deemed so far beyond the parameters of programmability vis-a-vis American "urban" radio, that their US label ordered them to remake it using real instruments for release next year ---apparently with the idea of repositioning them as D'Angelo-style "real/organic soul". Idiots!.

8/ MISSY ELLIOTT Miss (E) ...So Addictive (Elektra/EastWest)
Where other "B-Boys On E" producers do little more than tack on a few techno-y sounds, Timbaland & Missy's production on So Addictive feels permeated with the MDMA vibe, electric with it. The sound's so sharply contoured and hyper-real glossy, just listening makes you feel you've been dosed. "Get UR Freak On" is a pure drum'n'bass roller, and there's even a full-on house monstergroove "4 My People" (prod. Nisan & D-Man). Lyrically she ain't saying nuttin' (just bragging 'bout how freaky and funky and shagadelic she is) but it's all about form not content: timing, intonation, vocal syncopation as virtuoso as anything Timbaland's doing with beats.

9/ SO SOLID CREW They Don't Know (Independiente)
In Black British sound system culture from reggae through jungle to UKG, the mic' chat has always been hyperkinetic and frisky. So instead of the slurred growl of a DMX, the So Solid MCs are incredibly crisp, nimble, even dainty. On the title track, the chorus "they don't know about my flow" is enunciated with a prissy precision that's almost fey. While somewhat repetitious the way nearly every song addresses "haters", I guess that compulsive need to diagnose and denigrate emnity as mere ressentiment says something about the increasingly fierce struggle for slices of a shrinking economic pie, the internicine pressures of belonging to post-socialist Britain's permanent underclass. As a result, for all the VIP swagger, the overwhelming impression left by They Don't Know is of constraint (e.g. "21 Seconds," where each MC has just a few bars in which to shine). The hyperspeed rapping is the hectic sound of talent squeezing itself through a tiny aperture of opportunity and escape. Thrilling, then, but who'd would actually want to live the lives that produced this music?

10/ BRASSY Got It Made (Wiiija)
Like Le Tigre, if they really rocked, or really funked... Like PJ Harvey, without all the rock crit baggage of adulation/interpretation... Like Luscious Jackson, if they weren't so, I dunno, prim... Like Maximum Joy, if they'd grown up in Indiana and the only radio station in town played nonstop James Gang and AC/DC... Brassy are all the more enjoyable for not really being "about" anything. Except maybe "the politics of sass".

11/ BJORK Vespertine (One Little Indian)
Her best album yet, Vespertine's glitch-pop sound reminds me of the jackfrost wonderland of Cocteau Twins circa "Gold Dust Rush" and "Spanglemaker", the lush, bejewelled coldness of Siouxsie & The Banshees circa A Kiss in the Dreamhouse. On "Cocoon", Bjork's whispered vocal is so breathy, it crackles and sparkles, as if coated in the furry spikes of crystals formed in solution. The glittering sound fits Vespertine's idea of inner riches and sanctuary: the treasure people keep hidden inside.

12/ BASEMENT JAXX Rooty (XL/Astralwerks)
The Sheila E/Jamie Principle stuff's lovely, but Rooty's best when it shifts half-way through from silly love songs to dark dirty lust: the angular, New Wavey "I Want U" (with Honey Bane-like singer Mandy), the hot 'n' horny pummel of "Get Me Off" , and most of all "Where's Your Head At"---a bombastic synth-riff that evokes Never Mind the Bollocks but is actually sampled from Gary Numan's "This Wreckage", a jeering thug-chorus that's pure Oi! Three brutal blasts of headbanger house whose lumpen thump adds weight to the theory that dance music, in the absence of strong influences from/secret affinities with rock, tends to the pale and uninteresting (which is what rather a lot of Rooty actually is).

13/ HOOD Cold House (Domino/Aesthetics)
Mope-rock for a laptop era, with roots in that lost dreampop-meets-techno moment (Seefeel, Insides, Disco Inferno) and links to spacey Bay Area hippy-hop (the guys from cLOUDDEAD rhyme abstrack-to-the-max on three tracks). IDM with songs and a human face (emotronica?), this album seems like a series of desolate snapshots from the drawn-out death throes of a relationship, with an obsessive thread of wintry imagery. For Hood, life's a glitch, and then you cry.

14/ GREEN VELVET Whatever
Moving on from the black comedy of previous Green Velvet output, Whatever is surprisingly serious, even militant. Anti-racist tirade "When?" is like Mad Mike deciding to vent through words as well as sonix. "GAT (The Great American Tragedy)" sees Jones method-acting the misunderstood teenager and yelling "THIS IS *NOT* A FUCKING PHASE!!" with the percussive phrasing of hardcore punx like Bad Brains and Negative Approach. Elsewhere the vibe is less moshpit rave, more Eighties industrial: the rigid grid o' riddim that is "Gendefekt" (Front 242 biznis, seen), or the Cabs-on-amyl of "Sleepwalking," with its slinky bassriffs writhing through your earholes like mindworms randy to munch brain-matter.

15/ POSITION NORMAL Sofarsofine
Not as sustained in its brilliance as Stop Your Nonsense, my fave album of 1999, but this duo's brand of macabre whimsy--midway between The Residents, John Cooper Clarke's Snap Crackle and Bop, and Chris Morris's Blue Jam--is still enchanting. It staggers me that these guys now have to self-release their own record. You'd of thought they'd be right up Warp or Domino's alley.

16/ MATMOS A Chance To Cut Is A Chance To Cure (Matador)
Body music for real: "Lipostudio" squelches and slurps like cellulite being siphoned out of sagging butt-cheeks, "L.A.S.I.K" hisses like a white-hot beam searing through your cornea, "California Rhinoplasty" makes the sonic debris from a nose-job shimmy over a warmly pumping house groove. Matmos capture with uncomfortably vivid intimacy the sheer surrealism of the modern vanity industry: the Medieval tortures people endure in pursuit of physical perfection.

17/ HERBERT Bodily Functions (!K7)
Yet more glitchy, off-kilter house built from sounds of the human organism. Pushing Dani Siciliano's smoky croon into the spotlight and weaving in vintage-jazz acoustic instruments, Bodily Functions is more languid and torch-songy than Around The House. It's not quite as ear-grabbing either--easy to admire for its production finesse, harder to love like the endlessly playable House was. Still, Herbert remains one of house music's most visual-sounding producers---his music somehow makes you listen with your eyes, peer with your ears.

18/ THE BETA BAND Hot Shots II (Regal)
Perhaps more tautly "on point' than a Beta Band record should truly be (thanks to R&B producer C-Swing), Hot Shots II is sharply produced in a fully contemporary sense--ultra-glossy, big-sounding, with huge bottom end and tuff beats. Killertoon "Broke" shifts rhythmically from 2steppy beats'n'bass into full-on dancehall ragga, while closer "Won" is a bizarre and brilliant composite of Hollies-like chorus, reggaematic funk groove, ace MC rhyming, and a lick nicked from "Rhythm Stick" by Dury & the Blockheads. Mostly it's psych-rock produced with ultramodern crispness and spatial depth: the monk-like close harmonies especially seem sculpted in three dimensions, soaring and clustering and braiding to breathtaking effect. But overall you wish Beta Band had cut themselves some slack, sprawled a bit, self-indulged. Makes the first album seem more likeable in retrospect, weirdly.

19/ THE HUMAN LEAGUE Secrets (Papillon/Chrysalis)
Entering that barely populated category of the non-disgraceful comeback, Secrets sounds just great: the confidence, conviction, and sense of renewed delight in their own existence is palpable. Oakey and the girls have found a way to modernize their classic "Love Action"-era sound without losing its distinctive League-ness: that boxy, unswinging squareness that weirdly makes them fallible and human. Sadly you don't really get such wonderful ordinary-ness from the vocals so much anymore (excessive use of Autotuner to pitch-correct the singing, I suspect) or from the pro forma lyrics. Especially fine: the seven all-too-brief instrumentals which remind you of the League's pioneer stature as electronic musicians as much as their brief reign as a meta-pop dream come true.

20/ RADIOHEAD Amnesiac (Parlophone)
Not nearly as cohesive as Kid A or to my ears as tuneful (seriously!), this is too obviously the left-overs: a rag bag of good bits and not-so-good bits. The goodest bit, to my ears, being the Alice Coltrane-infused dirge-haze of "Dollars & Cents", which most reviewers seemed to find the weakest song (just as they did with my favorite on Kid A, "In Limbo"). Other good bits: "Like Spinning Plates" (the best of the three or so Autechre-ish glitchtronic contraptions, with a Robert Wyatt circa Rock Bottom listless melancholia) and the Beatles/Nilsson-esque rolling grandeur of "You and Whose Army". "Pyramid Song" is too epic to be truly loveable, but great bebop bomb-drop drumming! Baddest bit: "Life In A Glasshouse", much as one conceptually relishes of the idea of Radiohead dragging Humphrey Lyttleton out of the retirement home, is one horrendous racket.


Disparate as hell out there.

It was interesting when ILM had a thread on emergent trends, and the trends everyone cited were uniformly ones that had been going for a year, if not two. In other words, I don't think anybody really has much clue what is the coming thing or next leading edge in pop culture. I certainly don't.

For me personally, certain areas that have been thrilling or sustaining for varying lengths of time (last two-three years, in the case of R&B/street rap; last nine-ten, in the case of rave/dance) feel like they have petered out or reached an impasse (hence the dearth of representation on the faves chart), although how much this is personal burn-out and how much is a real objective deterioration I couldn't tell you. Still, my minimum demand of any music-zone is to be constantly surprised, and both those areas fell short dramatically this year. Terminal exhaustion of any given genre's finite novelty-resources? Or just a cyclical thing (for R&B, the end of one BeatGeist--the Timbaland twitch'n'bump--but not yet the onset of a new one)?

What else? The experimental end of electronic music--everything from glitchcore to microhouse--coughs up stimulating stuff as regularly as ever, but suffers somehow for being hermetic, sealed off from the wider pop world (bar TV ads and Bjork's and Radiohead's ambassadorial efforts, of course). Not enough "social energy" there, basically, resulting in an aura of inconsequentiality. (The concept of "sound-design" makes me yawn, and a lot of this stuff seems to be heading for the ghetto of art gallery/museums/academic symposia-seminars-conferences/arts festivals i.e. subsidy-dependent high culture, funded by the government or foundations or similar institutions in the absence of an actual base of paying punters). As for electric guitar music... it hasn't been very electrifying, has it? This back-to-black-leather, raw rock'n'roll rebel danger thing (White Stripes/The Hives/Black Motorcycle/Strokes etc) just feels played-out before it even starts, like Creation locked in a permanent 1987 or something. Pop has eaten these particular portions of itself before, the cud is thrice-masticated, flava-less, stringy. Plus it's just a middle class collegiate/rock scholar alternative to nu-metal, which arguably is genuinely threatening on some levels (if only coiffure) and certainly resonates with the youth.

The early currents of interest in postpunk and synthpop/New Romance seem more productive, at least potentially: So far it's either on the level of hipster archival obscurantism (mind you, it's exciting in itself that one of the American bands on Troubleman Mixtape would care enough to rip-off an early A Certain Ratio song riff-for-riff), or still too couched in hipster irony (Electroclash) to betoken a real regeneration (which would anyway take the wholesale reconstruction of an entire culturescape/episteme of attitudes, extra-musical inputs, social/political context, etc--i.e. neither possible, nor desirable). Still, the idea of music based around angularity, uptightness, awkwardness, tension, wilful oddity, abstruseness (without actually being math-rock), nervousness, a certain lack of warmth and flow, seems both appealing and potentially resonant. Conversely, right now, for whatever reasons, the idea of psychedelia and space-rock and dreampop, music based around blissed narcolopetic daze-haze, seem totally uninteresting. (So, yes, it has been ten years since Loveless, but, please, no shoegazer revival)

So, in (in)conclusion: the same-old-same-old sense of exhaustion on multiple fronts and lack-of-pattern, coinciding with a typically unmanageable surfeit of good-to-great and interesting/stimulating records.