CEX, Oops, i did it again!(Tigerbeat6)

Hier is eindelijk nog eens een elektronica whizzkid uit de States met meer attitude in zijn linkerpink dan Britney Spears in haar glanzende siliconenkont! Cex is de 20-jarige Rjyan Kidwell, niet de eerste de beste maar medeoprichter van Kid606's spraakmakende Tigerbeat6-label en in de weer met lo-fi electronics sinds hij in de wieg lag. Na een karrenvracht cdr's uitgebracht te hebben op zijn eigen label Underscore bracht hij vorig jaar op Tigerbeat6 zijn eerste bejubelde langspeler 'Role Model' uit. De vraag was meteen groter dan het aanbod. Kidwell werd uitgenodigd om bijdragen te leveren aan tal van compilaties (van Klangkrieg, Tigerbeat6, Mindfield, e.a.) en om op pad te gaan met de Kid zelf, met hiphoppers Gold Chains en met het anarchistische vrouwencombo Blectum From Blechdom. Oops, i did it again heet zijn nieuwe frontale aanval op de arrogantie van de domme popwereld. Kidwell presenteert in zijn ééntje een genreoverstijgend en gevarieerd album dat het beste uit alle hokjes bundelt en een mengelmoes vormt van akoestische gitaartracks, met testosteron geladen explosieve breakbeats, toegankelijke ambient en grappige spoken word-interventies. De albumverpakking verraadt ongetwijfeld een kwajongensgeest. Zowel de songtitels ('Texas menstruates', 'Flex on cex, eh', …) als de gefingeerde moordscènes op het hoesje zijn zo over the top dat je er bijna de inherente kwaliteit van de muziek bij vergeet. Die mag er nochtans zijn! Het is moeilijk om favoriete tracks aan te duiden omdat het album over de ganse lijn boeit en geen inzinkingen kent. Als het moet, dan kiezen we voor 'Eleven Million Dollars Worth Of Bearer Bonds' dat we al kenden in de remixversie van Venetian Snares op de split 12" die beiden onlangs uitbrachten op het Duitse Klangkrieg. Het origineel staat als een huis: een hyperactieve mix van breakbeats met een memorabele melodielijn. Het unplugged 'Destination: sexy' daarentegen lonkt naar de akoestische, late Nirvana. Over Oops, i did it again kunnen we niet lovend genoeg zijn. We've seen the future of electronic music and he's called Cex…

COH, Love Uncut ep (Eskaton/Lowlands)
ANEMONE TUBE, :Existence:(Auf Abwegen/Lowlands)

Ivan Pavlov aka COH (zie zijn onvolprezen Enter Tinnitus album op Raster-Noton) waagt zich op deze Eskaton-ep aan covers van Coil ('Love's Secret Domain'), Soft Cell ('Meet Murder My Angel') en Vicious Pink ('Fetish'), ooit ook eens onze helden in een steeds verder uitdeinend en lang vervlogen verleden tijd. Niet dat je veel zult hebben aan deze referenties! De versies op het korte Love Uncut hebben weinig gemeen met de originelen en liggen volledig in de lijn van wat Pavlov doet op Raster-Noton. Verwacht een mix van diepe beats, clicks'n'glitches, zoemende analoge tonen en statische elektriciteit. Dankzij de uitstekende vormgeving en de hulp van zijn invloedrijke vriendjes - Peter Christopherson, Frankie Gothard en Steve Thrower werkten mee aan het homoerotische Love Uncut project - is dit een album dat hoog uittorent boven de overigens uitstekende maar hermetischer probeersels van meneer Pavlov op het eerder koele Raster-Noton.
Anemone Tube is het pseudoniem dat de Duitser Stefan Hanser hanteert voor zijn noise-escapades op het Duitse undergroundlabel Auf Abwegen. :existence bevat zeven tracks die de luisteraar in een delirische trance moeten brengen. Hanser werkt zich flink uit de naad op het knarsende en knetterende 'Flesh & Bombs', 'Secondary Master', 'Choke Down' en 'The Encounter III' om een zo extreem mogelijk geluid te creëren met analoge en digitale geluidsbronnen. Beeld je in dat je ergens op het drukste kruispunt van het land staat temidden van het niet aflatende en helse geluid van boorhamers, overvliegende jets, krijsend verkeer en ondefinieerbare stemmen die constant in- en uitfaden. Diegem, jawel… Het contrast met de golvende illbient van 'Red Waves' en 'Continuity' is enorm. Die twee tracks roepen de verstilde sfeer op van een net gebeurde lustmoord. :existence is de perfecte soundtrack voor uw hentaï-bondage rituelen op een late zaterdagavond.

LIBYTHTH, Almost A Trillion Dollars (Phthalo)
VID, Fragrant Stirrings (Phthalo)
SPLEEN, Spleen(Phthalo)

Uitstekend trio albums van het Californische Phthalo! In 2001 kan het enige echte undergroundlabel van de States alvast één verdienste op zijn naam schrijven. De visionaire Libythth moet tot nu toe zowat de eerste artiest zijn die vrijwel onmiddellijk reageerde op de gebeurtenissen van 11 september. In de hoesnota's van zijn nieuwe cd, die ongeveer een maand geleden uitkwam, heeft hij het over 'borbid toxic disease' en over 'terrorists who take over the USA with former soviet nuclear weapons en chemical weapons'. Bovendien opent een door de mangel gehaalde en bijna onherkenbare versie van het Amerikaanse volkslied het album. Was het allemaal vooraf gepland? Of besliste men met een zeker gevoel voor dramatiek pas op het laatste moment om op de tijdsgeest in te spelen? Zeker is dat de genoemde Libythth aka Sean Cooper niet veel afwijkt van zijn vorige releases en hier zijn gebruikelijke cocktail presenteert van synthesizer-acrobatieën, donderende baslijnen, freakout ritmes en hectische samples. Het klinkt allemaal wel iets minder chaotisch dan zijn debuutalbum Dizzolve A Diamond op hetzelfde Phthalo. Cooper laat hier en daar zelfs ruimte voor een hook of een melodie. Maar chaos is een relatief begrip. Almost A Trillion Dollars zal weer menig argeloze luisteraar de gordijnen injagen.
Niet zo met Fragrant Stirrings, het debuutalbum van ene David Vasquez aka Vid aka Televasquez. Vasquez startte enige tijd geleden het Incomplet label op met leden van Blectum From Blechdom maar slaat nu resoluut zijn eigen weg in. Fragrant Stirrings bevat vijftien korte tot middellange tracks die de lome sfeer oproepen van een bloedhete namiddag ergens midden in een stoffige woestijn vlakbij de grens met Mexico. Een plek waar het zo warm is dat je dingen in de zinderende lucht ziet voorbijvliegen die er niet zijn. Hier en daar duikt wel een lome beat op ('All The Seals I Freed', 'To Your Honeysmoked Devotional Hole') maar meestal kruipt deze hallucinatorische muziek in korte fragmenten traag voorbij als de tijd in een of ander Western-dorp.
Spleen is het project van de Slovaakse Miro Merlak, broer van Robert die ook reeds een en ander deed op Phthalo. Het titelloze album van deze Oost-Europeaan lonkt nogal schaamteloos naar de harde industrial en de zwartfrakken van het begin van de jaren tachtig. In splinterharde nummers als 'Ear-Wax', 'Merry-Go-Round' en 'Bug' hoorden we zowel de vroege Coil, SPK, Skinny Puppy en Leather Nun voorbijdraven. Ouderwets luisterplezier dus… Maar ons hoor je niet klagen! 'Spleen' is een bij momenten adembenemend album dat onvermijdelijk herinneringen oproept aan een verloren gewaand tijdperk dat in Rijeka - de thuisstad van Merlak - blijkbaar nog even voortleeft.

MURCOF, Monotónu ep (Context)

We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat experiment tegenwoordig nogal eens verward wordt met nodeloos elektronisch gepruts. Wat te denken bijvoorbeeld van een artiest die samples uit de klassieke en de minimalistische muziek vermengt met elektronica en dat doet op het technolabel Context van Sutekh? Dan klinkt alleraardigst en we staan open voor nieuwe tendenzen maar het kan ook een heuse misser betekenen. Dan moeten we onze vooroordelen toch even laten varen want we hebben met 'Monotónu' een pareltje te pakken dat onmiskenbaar bij de eerste categorie hoort! Murcof heet het project en het is het nieuwste speeltje van de Mexicaanse artiest Fernando Corona uit Tijuana of all places. Het nostalgische 'Memoria' zet in met een licht galmende pianotoets, Corona gooit er wat beats tegenaan en schudt daarbij nog eens een melancholische vioolglissando uit zijn mouw. En wij maar denken: ho, wat is dit mooi, mooi! Het filmische 'Mir' klinkt bepaald broeierig met zijn vinnige Pole -klikjes en beats en nog maar eens die onwezenlijke strijkersklanken uit Corona's trukendoos. Op 'Mfrelay' speelt hij met pauken en timpani die naadloos ingelast worden in een galopperend technoritme doorspekt met allerlei fraaie en ultralichte klanktoetsen. De diepe beats van het warme 'Marmol' gloeien uit je boxen als een straal zonlicht boven een wuivende rij bomen. Murcof zorgt met Monotónu voor één van de verrassingen van dit late najaar. Echt een heel ingenieus album dat bij herhaalde beluisteringen nog groeit en ondertussen reeds een vaste plaats verworven heeft tussen onze favoriete albums van het jaar 2001!