We hadden het eerlijk gezegd niet meer verwacht: een stelletje Britse muzikanten met een ongelooflijk gevoel voor fantasie en inventiviteit. Hood, een viertal uit de buurt van Leeds, heeft met zijn zevende (!) plaat, Cold House een klein meesterwerkje afgeleverd.
De eerste werkstukken van Hood leunden qua geest nog het best aan bij de Nieuw-Zeelandse scene die een tiental jaren geleden op zijn hoogtepunt stond: The Dead C, Alastair Galbraith, Crabstick en zovele anderen gingen in ware lo-fi stijl op zoek naar een eigen esthetiek, die het midden hield tussen klassieke singer-songwriting en klankexperiment. Platen als Cabled Linear Traction en Silent '88 bevatten enkele mooie gitaarsongs, verstopt tussen flarden ambient en noise. Op later werk klinken de collages meer consistent en wordt de invloed van elektronica prominenter, een beetje in de lijn van bevriende band Movietone. Hun experimenteerdrift en zoektocht naar unieke muzikale sferen wordt nu ook doorgedreven op Cold House, verbluffend in zijn eenheid en originaliteit. Net als Radiohead op Kid A en Amnesiac spelen de jongens van Hood, geruggensteund door Richard Formby (Mogwai, Spectrum) en Choque Hosein (Black star Liner) , vrijelijk met structuur en klank, combineren elektronische clicks & cuts met klassieke instrumentaties, refereren zowel naar rock als jazz, hip-hop en dub. 'Branches Bare' en 'Enemy of Time' zijn hypnotische gitaartunes, sierlijk omwonden met piano, strijkers, blazers en het melancholische stemgeluid van Chris Adams. Op momenten als deze lijkt Cold House een klein broertje van Laughing Stock van Talk Talk: een verwant gevoel van melancholie en complexiteit, ruimte en opbouw. Andere songs als 'This is what we do to sell out(s)' zijn doordrongen van abstracte elektronische geluidjes en effecten, die zich perfect integreren in het bevreemdende Hood-universum. Bevreemdend, omdat schijnbaar onverenigbare werelden er in schoonheid samenvloeien. Zoals op 'They removed all trace that anyhing had ever happened': klauwende beats, een fragiele gitaarmelodie en melancholische strijkers vormen een warm klanktapijt, waarop de contemplatieve zang van Adams ("..promise you'll hold on…") zich neervlijt, naadloos aangevuld met de rhymes van Dose-one en Why van de Amerikaanse hip-hop formatie Clouddead , die op deze plaat een prominente rol vervullen. Dit is het resultaat van een muzikale visie die hoop geeft voor de toekomst: vakmanschap met ruimte voor nietsontziend experiment en emotie, zonder dat beide elkaar voor de voeten lopen. Cold House is een verrassend werkstuk die je uren, dagen, jaren zoet kan houden: muziek zoals wij het graag horen, kortom.

Al een tijdje geleden gehoord, maar nu pas tot mijn huiskamer doorgedrongen: Know By Heart van The American Analog Set. Dit Texaans viertal is hiermee reeds aan zijn vierde plaat toe, maar dit is voorlopig het meest voldragen werkstuk. Terwijl dit gezelschap hun drone-pop vroeger wel eens durfde te strekken tot onredelijke lengtes, gedijen ze nu in een meer gebalde aanpak, met meer aandacht voor de 'song'.
Know By Heart bevat warme gitaarliedjes, die ergens tussen Pinback en de Yo la Tengo te situeren vallen, met akoestische gitaar-riffs en spaarzame zanglijnen die zachtjes de oorschelpen aaien. De steeds pulserende grooves van drummer Mark Smith vormen de ruggengraat van de muziek en zorgen voor een soort van hypnotisch effect: het instrumentale'Like Foses Through Fences' bijvoorbeeld zou een soundtrack kunnen zijn bij een gedreven maar uiterst comfortabele treinreis. Opvallend is ook het veelvuldig gebruik van vibes en elektrische piano, zoals op het naar Neil Young neigende 'Gone To Earth' of 'The Kindness of Strangers', een prachtsong die ietwat doet denken aan het beste van Chris Cacavas. Nog een opsteker zijn de mijmerende lyrics van Andrew Kenny, schitterend in hun minimalisme en zeggingskracht (fantastische openingszin van 'The Postman': "I watch the sun come up while you're sleeping it off.."). Het door warme synths ingekleurde 'We're computerizing and we just don't need you anymore' is de perfecte afsluiter van een charmant plaatje, dat zich best laat vergelijken met een trui die je ma heeft gebreid: warm en elegant, met een tederheid die alle kille invloeden van buitenaf eventjes doet vergeten.

Hood, Cold House, Domino.
The American Analog Set, Know By Heart, Tigerstyle.

www.hoodmusic.net
www.americananalogset.com/

Ook genoten van: Alles van Bacharach en de Supremes,
- Jim O' rourke (Insignificance en I'm Happy And I'm Singing..., O'Rourke strikes again!, binnenkort interview!)
- Cannibal Ox (The Cold Vein, oho! Hip-hop krijgt een opkikker van jewelste van deze NY crew, produced by El-P)
- Stina Nordenstam (This Is..., mja, best wel leuk plaat van deze Noorse sirene, maar minder indringend dan zijn voorgangers)
- Rehhberg & Bauer (Passt', elektronische nonsens mét ballen)
ook: Sur Mes Lèvres, de Portables in de Vooruit (once again: friends, good music, lots of beer), Peter Wullen: een nieuwe Urbanmagger met een actieradius om U tegen te zeggen (welcome to the club!)