Door dezelfde vrienden was ik al voorbereid wat betreft het genre waarbinnen de groep haar ding doet: 'funpop' werd mij verteld. En inderdaad, plezier was het, althans voor de meerderheid van het publiek - dat nagenoeg volledig bestond uit vrienden en aanverwanten van de muzikanten - en voor de band zelf. Ik daarentegen vroeg me af waarom dergelijke muziek nog gemaakt wordt. Het antwoord heb ik hierboven al gegeven: omdat het voor sommigen leuk is. Ik zie geen andere reden. Rumplestitchkin behoort tot de categorie groepen die de hele pop- en rockgeschiedenis in je gezicht blazen. Ik hoorde een stevige basis aan New Wave met daarbovenop flarden van funk, gospel, blues, jaren '80 pop en meer van dat ergs. Ik luisterde naar Nick Cave, de Cure, de Red Hot Chilli Peppers, Faith No More, de Doors, Tears For Fears, … Maar ik moet toegeven, ze deden er nu en dan iets leuks mee. De synthesizermelodieën tippelden vaak in het absurde, de ritmes dreunden hoempapa, de zotte zanger vertoonde spastische trekken en slaakte felle kreten. En dit alles tot in de puntjes verzorgd. Ik vraag me af waarom (omdat het leuk is).

Rumplestitchkin heeft een heuse hit. 'Honey's Dull' heet het. Studio Brussel draaide het zot. Men houdt daar van retro. Uit goede bron vernam ik dat de groep nogal wat pech heeft gehad met platenfirma's. Toen ze eindelijk een goede deal te pakken had gekregen ging de platenfirma over kop. Maar daar leek de band zich vrijdag niets van aan te trekken. Gelijk hadden ze! Je concerteert niet elke dag in de AB. Ik twijfel er trouwens sterk aan of die nummers hun waarde kunnen behouden eens ze voor eeuwig vastgelegd zijn. Volgens mij is Rumplestitchkin in de eerste plaats een live groep die talent heeft om zichzelf en een publiek te amuseren.