Hedwig and the Angry Inch(John Cameron Mitchell - VS, 2000)
Officiële selectie
* *
Een dolle rockmusical, om 11 uur 's morgens, daar was ik nu net niet genoeg op voorbereid. Gelukkig kregen we als voorafje een hilarische , Duitse kortfilm voorgeschoteld, een parodie op instructievideo's, waarbij ons in zeer grafisch detail getoond werd wat er nu precies allemaal kan mislopen op je eerste dag als vorkliftbestuurder in een magazijn. Nog nagierend van dit gortdroge stukje magazijnhorror kon ik alvast het eerste halfuur van Hedwig best pruimen, een rockmusical in de traditie van The Rocky Horror Picture Show en Phantom of the Paradise, films bedoelt voor een klein groepje cultfreaks met een voorliefde voor alles wat fout is. Hoofdfiguur is Hedwig, een Oostduitse, mislukte transseksueel die vlak voor de val van de muur naar Amerika reist om er een rockdiva te worden. Daar leert hij - blowjobgewijs - de jonge Tommy kennen. Samen schrijven ze liedjes en kennen hun eerste successen. Maar zodra Hedwig laat zien hoe mislukt zijn sexoperatie wel niet is zet Tommy het op een lopen en gaat zijn eigen, zeer succesvolle weg, met Hedwig's liedjes. Hij wordt een megaster, Hedwig en zijn band The Angry Inch (een verwijzing naar het resterende stompje van zijn geslacht) touren de States door op te treden voor bejaarden in coffeeshops en restaurants. Afgezien van de soms erg walgelijke liedjes ziet de film er nog best mooi uit, met enkele knappe animatiestukken en grappige flashbacks waarin we de tragikomische jeugd van Hedwig in het armzalige Oost-Duitsland te zien krijgen. Maar die laatste twintig minuten met uitsluitend de ene slechte song na de andere was er net teveel aan. Er was nog wel een leuk meezingmoment, maar dat sloeg niet echt aan bij de slecht uitgeslapen en doorzopen verzamelde pers.
Miracle(Natasha Arthy - Denemarken, 2001) Officiële selectie
* *
Een onschuldige Deense komedie met opnieuw een zeer hoog musicalgehalte. De semi-tragische inhoud wordt steeds erg luchtig behandeld en achteraf kan je niet anders dan met een glimlach de zaal verlaten. Dennis P is een 12-jarig jongetje dat worstelt met verschillende problemen: zijn moeder zit steeds te zeuren over zijn acht jaar eerder gestorven vader, zijn beste vriend lijkt er vandoor te gaan met zijn grote liefde, en nog het ergste van al, de arme stakker heeft nog steeds geen schaamhaar. Tot wanhoop gedreven gaat Dennis bidden op beterschap. En wat denk je? Er verschijnt een boodschapper van god (die sterk lijkt op en zingt als Billy Idol) die hem in staat stelt om kleine mirakels te verrichten. Voor ie het beseft heeft hij een enorme stereotoren op zijn kamer, begint zijn moeder zijn meest gehate leerkracht te versieren, stort zijn liefde zich op hem en is hij voorzien van een klein bos daar beneden. Maar uiteraard loopt al dat mirakeltjes plegen uit de hand en moet het een en het ander weer recht gezet worden. Eigenlijk is dit een zuivere kinderfilm, een genre waar de Denen, en de Scandinaiërs in het algemeen altijd al erg goed in zijn geweest. Dat doet er mij aan denken : hoe zou het eigenlijk zijn met Pippi Langkous? All washed up en aan de dope?
How Harry became a tree(Goran Paskaljevic - Ierland, 2001) Competitie
* * *
Een verrassende meevaller, deze erg traditioneel gemaakte film over een Iers plattelandsdrama in 1924. Harry Malloney is een bittere weduwnaar die samen met zijn zoon in een klein huisje woont en zijn brood verdient met kolen kweken. Harry heeft zijn vrouw en oudste zoon verloren. Hij is een man die niet in staat is om zijn diepste gevoelens te tonen, dus kiest hij een andere uitlaatklep voor zijn verdriet : haat. Zonder enige duidelijke reden kiest hij George, de populaire caféuitbater van het dorp, uit als zijn nieuwe grote vijand. Als Harry's zoon Gus trouwt met een door George geleverd meisje, en George dat meisje ook nog eens tot 'ontucht' verleidt heeft mij eindelijk een reden om hem het leven zuur te maken. Harry is een onversneden, oer-Ierse koppigaard, een man waar niet mee te praten valt, één brok onredelijkheid, een man waar je je als kijker enkel mee kan ergeren, en dat maakt hem nu net zo interessant als personage. Naast de harteloze psychopaten behoren de zichzelf vernietigende koppigaards tot mijn meest geliefde filmpersonages, mensen die bewust hun eigen graf graven door geen duimbreed toe te geven, en eindigen meestal in totale armoede en eenzaamheid, maar wél moet een opgeheven hoofd. Ook Harry Maloey eindigt moederziel alleen, in zijn huisje, in de stromende regen, want George heeft net alle dakpannen laten weghalen, om een schuld af te lossen die Harry weigerde te betalen. Een prachtig beeld.
Super 8 stories(Emir Kusturica - Duitsland/Italië, 2001) Officiële selectie
* * *1/2
Helemaal op de valreep nog een prachtfilm meegepikt, ik kwam in een ongelofelijke feeststemming en "HOPPA HOPPA" roepend buitengestrompeld. Super 8 stories is een zinderende documentaire over Balkanmuziek en The No Smoking Orchestra in het bijzonder, met veel liefde gedraaid door Emir Kusturica, die trouwens zelf - zij het redelijk gebrekkig - gitaar speelt bij deze ultra-enthousiaste Joegoeslavisch zigeunerpunkband. Voor mensen die deze waanzinnige band al eens live zagen (een half jaar terug nog in een kolkende AB) weten wat ze kunnen verwachten, voor de rest is dit de ideale manier om de energieke Balkanmuziek te leren smaken. Mijn liefde voor zigeunermuziek komt voort uit de films van Kusturica (vooral Underground en Black cat White cat) en uit de twee concerten die ik zag van The No Smoking Orchestra. Zigeunermuziek weerspiegelt perfect de uitbundige mentaliteit van de Balkan, het draait allemaal om feesten, zuipen en vrouwen, het echte leven dus, een vlucht van de barre politieke realiteit van de streek. Daarbij is deze documentaire ook een instant klassieker in het 'on the road' genre, een soort Spinal Tap voor de Balkan : we zien de bandleden ruzieën en vechten backstage, of de bassist die zijn schouder uit de kom speelt, en de talloze dolle 'jongens onder elkaar' fratsen die ze met elkaar uithalen. Als toetje kregen we op het einde ook nog eens een door Kusturica gefilmde videoclip voor The No Smoking Orchestra te zien, in zijn zeer herkenbare, uitbundige stijl. HOPPA !
Bon, dat was het dus. Het was naar mijn bescheiden mening een wat middelmatig festival, iets te weinig verrassingen en absolute uitschieters, een paar ronduit vreselijke films en gelukkig toch nog genoeg aangename filmmomenten. Maar wie ben ik om te klagen? Het heeft me geen cent gekost! Leve Urban.
1. My Brother Tom - Dom Rotherie (cfr verslag nr. 2)
2. Waking Life - Richard Linklater (verslag nr. 2)
3. Super 8 stories - Emir Kusturica
4. Tears of the Black Tiger - Wisit Sasanatieng (verslag nr. 2)
5. No Man's Land - Danis Tanovic (verslag nr. 1)