De New Yorkse
groep The Strokes wordt tegenwoordig door de Britse pers uitgeroepen tot de
redders van de rockmuziek, wat bij ondergetekende natuurlijk op behoorlijk wat
scepsis kan rekenen. Maar het moet gezegd: hun eerste full-cd, Is This It
bevat frisse rockmuziek, ontdaan van alle franjes en pretentie en ontwapenend in
zijn eenvoud. De vijf jongens van The Strokes lijken via een tijdsmachine uit
het NY van de jaren '70 te komen: hun warrige haartooi, Converse baskets, en
leren jekkers zorgen voor een rebels "I don't give a fuck" imago, dat toen ook
al groepen als The Ramones, The Stooges of Television sierde. En zo klinkt ook
hun muziek: recht-voor- de-raap rock 'n' roll, die uit niet veel meer bestaat
dan drie-akkoorden riffs, een zorgeloze backbeat en uit het leven gegrepen
lyrics. De songs refereren overduidelijk naar de backcatalogue van Television,
The Velvet Underground en Jonathan Richman, maar dat wordt gemakkelijk overstemd
door een aanstekelijke popsensibiliteit en jeugdig enthousiasme. De plaat staat
bol van catchy rocktunes, zoals de single 'hard to explain' die door zijn
spitsvondige hooks en de écru zangpartijen van frontman Julian Casablanca
uitgroeit tot een ware lust voor het oor. Andere songs als 'Soma' en het aan The
Jam verwante 'Someday' waaien je tegemoet als een frisse wind, tegelijk ruw en
prikkelend. Zowaar een kleine sensatie. 
Pinback. Wat
begon als een kleinschalig project van twee muzikale vrienden, Rob Crow en
Burwell Smith, is zo stilaan aan het uitgroeien tot een bescheiden indie-hit.
Het tweetal roerde zich tijdens de jaren '90 in aardige groepen als Three Mile
Pilot, Heavy vegetable, Thingy en Optiganally Yours, maar het was pas sinds het
in 1998 verschenen This Is A Pinback CD, dat hun talenten ook bij een groter
publiek erkend werden. De charme van deze plaat lag in de combinatie van fijn in
elkaar geweven melodielijnen en intieme samenzang, die samen tot sprankelende
popsongs geboetseerd werden. Hun nieuwe Blue Screen Life is meer van
hetzelfde: twaalf liedjes als helder zoetwater. De single 'Penelope', het
bittere 'Your Sickness' of het op reggea-ritmes dobberende 'x i y' doen zelfs de
meest onbewogen ijsklomp smelten, maar toch mist de plaat het voordeel van de
verrassing dat hun debuut zo overrompelend maakte. Op het vorig jaar verschenen
tussendoortje Some Voices dachten we minieme nieuwe invloeden te horen,
die mogelijks tot een breder geluid zouden leiden, maar dat blijkt nu ijdele hoop
geweest te zijn. Een halve overwinning, dus: behoorlijk impressief resultaat,
maar het déjŕ-vu effect zorgt toch voor een afgezwakte gewaarwording. Een beetje
zoals Lance Armstrong in de laatste Tour, eigenlijk.
The Strokes, Is This It, RCA.
Pinback, Blue Screen life, Cutty Shark/R&S.
www.thestrokes.com
www.pinback.com
Ook genoten van:
- Ekkehard Ehlers (Plays John Cassavetes, nóg boeiender dan zijn voorganger, zie archief)
- To rococo rot (Kölner brett)
- Twine (Circulation, ongemeen boeiende glitch electronics!)
- Eels (Souljacker, Eels rocks!)
- Vinicius Cantuaria (Vinicius, bossa-nova van de bovenste plank, klinkt wel iets te clean)
verder ook nog: de Portables ('Longsong', de exclusieve track op de Page3 Cd-rom - luchtgitaar!),Melt-Banana in de Ab, Sparklehorse in de Ab (ondanks een overdaad aan violen), Hans Olo in de Studio Skoop (friends, drinks, good music), filmpje van Low Fixed Media Show (met muziek van Fennesz! Te bewonderen op Page3ree event), op video: Time and Tide van Tsui Hark (mindblowing action!). Verder: weinig slaap en veel stress, maar ik geniet wel!