The Cutting(Peter Missotten & Bram Smeyers - België, 2000)
0

Een schande dat ik hiervoor zo vroeg uit mijn bed ben gekropen. Ging ik nog eens naar een Vlaamse film kijken zeg, ik had beter moeten weten. Het zag er nochtans even interessant uit, een eerste Vlaamse poging tot een digitaal gefilmde langspeelfilm, een voorzichtige toenadering tot de door mij zo bejubelde Nieuwe Digitale Esthetiek. Bovendien werd deze prent omschreven als het Vlaamse antwoord op The Blair Witch Project, een film die me de stuipen op het lijf joeg toen ik hem de eerste keer zag, op een computer, vers gedownload, een dag na de Amerikaanse première, lang voor de hype. Ik was er toen een paar dagen niet goed van, die rauwe realiteit, die spanning! Niets van dat in The Cutting, na een dik half uur (het leek een eeuwigheid) ben ik gillend de zaal uitgestormd, net als de meeste andere aanwezigen. De makers schoten wel enkele mooie beelden, maar jongens toch, die belachelijke dialogen gaven mij grijze haren! En dat verhaal, van een puberaal niveau waarvan ik spontaan weer pukkels kreeg! Twee tips voor de makers: 1. De gouden regel bij het maken van een horrorfilm: je bereikt het meeste effect bij het publiek door zoveel mogelijk te suggereren en zo weinig mogelijk te tonen, met schokeffecten alleen kom je nergens (zie jullie grote voorbeeld The Blair Witch Project). Met enkel lange, vervelende close ups van een mes dat in een open wonde zit te porren kom je nergens. 2. Maak de volgende keer een stille film want met dat dialogen schrijven gaat het volgens mij nooit goed komen.

Waking Life(Richard Linklater - VS, 2001) Look Apart
* * * *

Laat ons even stilstaan bij dromen en vooral dan de ongelofelijke creatieve pieken die je kan bereiken als je droomt: die fantastische werelden en concepten, de meest geweldige gebeurtenissen volgen elkaar op, en je hoeft er niet eens bewust over na te denken. Waar komt dat allemaal vandaan? En waarom kunnen de meeste mensen dat niveau van creativiteit niet bereiken als ze wakker zijn? Met dit soort gedachten verliet ik de zaal na wat ongetwijfeld de meest geestelijk stimulerende film van het festival moet zijn geweest. En toch zou ik hem nauwelijks aan iemand durven aanbevelen, wegens simpelweg te moeilijk, te veeleisend en te openlijk filosofisch. Zelf heb ik er - bij gebrek aan ondertitels, en kennis van de meeste filosofische denkpatronen - slechts de helft van begrepen. De hele film door, anderhalf uur lang wordt er aan een noodvaart gediscussieerd, tussen steeds verschillende mensen, van een verhaal is eigenlijk geen sprake. De gesprekken gaan over talloze filosofische kwesties, zin en onzin van onze omzwervingen in het dagelijkse leven, maar vooral over de droomwereld, of over de fijne lijn tussen droom en werkelijkheid. Wat als al dat gezeul en gedoe waar we onze dagen mee vullen slechts een lange, saaie droom is, en dat we pas beginnen te leven als we onze ogen sluiten? Een droom van een film dus, niet alleen door z'n onbeschaamd filosofische inhoud en de manier waarop het de kijker stimuleert om zelf na te denken, maar ook door de bijzonder originele vorm van deze prent. Regisseur Linklater filmde alles met een digitale camera, om daarna de beelden om te vormen tot een animatiefilm. Op het eerste zicht zou je denken dat deze cartoonvorm vloekt met de intens serieuze materie, maar dat is niet zo. Gezien de centrale rol die het thema dromen speelt in deze film is het maar wat logisch dat de personages zweven, de achtergrond vloeibaar lijkt en de kleuren constant veranderen. Dit is de beste uitbeelding van een droom die ik al op film heb gezien. Veel meer over deze enorm fascinerende film bij zijn release in de bioscoop.

My Brother Tom(Dom Rotheroe - VK, 2001) Competitie
* * * *

Opnieuw een verpletterend hoogtepunt op het filmfestival. Uw recensent werd voor het eerst sinds een hele lange tijd bijna tot tranen toe ontroerd door dit rauwe drama over een fatale kalverliefde , de beste Britse film in jaren. Het valt me erg moeilijk om veel te schrijven over deze film, daarvoor was de impact te groot. Ik kan enkel zeggen: gaat dit diepemotionele wonder zien en vergeet vooral uw zakdoek niet (de zakdoek die u tevergeefs meenam naar dat plastieke drama van Moulin Rouge, this is the real thing). Een korte synopsis dan maar. Jessica is een erg preuts jong meisje dat geïntrigeerd geraakt door de wereldvreemde en erg destructieve Tom, een eenzame jongen die zich steeds verbergt in de donkere bossen. Hun liefde neemt al snel beestachtige proporties aan, ze overnachten in de bossen, naakt rollen ze door de modder en de bladeren, ze verwonden elkaar en schreeuwen als opgejaagde beesten. Zo vinden ze elk een uitlaatklep voor hun eigen trauma's: Jessica wordt seksueel geïntimideerd door haar leraar Engels, Tom ondergaat de zwaar vernederende, seksuele spelletjes van zijn vader. Maar al heel vroeg in de film wordt duidelijk dat we niet mogen hopen op een happy end. Tom wordt steeds destructiever en Jessica lijkt geleidelijk aan in hem te transformeren, het kan niet anders dan dat één van hen hieraan kapot zal gaan, het is alleen de vraag wie. De uitermate sobere beelden van deze film zijn van een zinderende tristesse. Er werd gefilmd met een digitale camera en dat levert uitzonderlijke mooie resultaten op, van de hand van cameraman Robby Müller, die eerder al prachtig werk leverde voor Lars von Trier. En tenslotte is er de ongewoon sterke prestaties van de twee totaal onbekende jonge acteurs, die ongetwijfeld door de hel zijn moeten gaan om zo'n doorleefde acteerprestatie neer te zetten.

Tears of the Black Tiger(Wisit Sasanatieng - Thaïland, 2001) Competitie
* * *

Zowat de meest geanticipeerde film op het festival, waarschijnlijk omdat velen een nieuwe Crouching Tiger, Hidden Dragon verwachtten. Niet geheel onterecht trouwens: Tears of the Black Tiger is eveneens een technisch en visueel verbluffende, Aziatische film. Veel verder kan je de vergelijking niet trekken, behalve dan dat ook Tears waarschijnlijk wel eens een verrassend publiekssucces kan worden. Deze Thaïse prent is een aanstekelijke cocktail van platte melodrama' s uit de jaren 50 en spaghetti-westerns van Sergio Leone (compleet met muzakversies van alombekende Morriccone-deuntjes). Het verhaal is klassiek: de melancholische Dum wordt een bandiet om de moord op zijn vader te wreken. Ondertussen moet hij ook nog eens vechten om de hand van zijn grote jeugdliefde Rumpoey, die is uitgehuwelijkt aan de gemene kapitein Kumjorn, die op zijn beurt weer jacht maakt op de bende waartoe Dum (aka De Zwarte Tijger, de beste schutter van het Oosten) behoort. Er volgen verschillende enorm opwindende massagevechten, de klassieke geweerduels (vooral de 'final shoot out' is onvergetelijk), en helaas ook iets te veel kleffe melodramatische scènes die het tempo kelderen. Het opvallendste aan Tears of the Black Tiger is zijn unieke look. De film zou perfect kunnen doorgaan voor een een zwart-wit film uit de jaren vijftig die nadien erg onhandig werd ingekleurd: de lucht is blauwgroen, het bloed lijkt meer op braambessensap en zowat elke scène barst van de kitscherige knalroze tinten. Mij deed dit alles vanaf het begin erg denken aan Mary Poppins, een gevoel van melancholie waarbij vooral de oudere kijkers mijmerend zullen denken: 'ha, waar is de tijd van die heerlijke zaterdagnamiddagfilms op den BRT ?' En dan nu allemaal tezamen: 'supercallifragelistic-expialidosis !'

Italian for beginners - Dogme # 12 Lone Scherfig - Denemarken, 2001) Officiële Selectie
* *1/2

( Drie jaar terug werden de eerste 2 Dogmafilms op de wereld losgelaten: The Idiots (Lars von Trier) en Festen (Thomas Vinterberg), twee mokerslagen van films, vol psychologische en familiale terreur. Een jaar later volgden nog het veel zachtere, eerder romantische Mifune en het overrompelend experimentele Julien Donkey-boy (zie Urban-archief). Sindsdien hebben de Dogmaregels nog maar weinig spectaculairs opgeleverd. De rek zat er in, de formule begon doorzichtig te worden: door het ontbreken van special effects en andere technische snufjes moest de klemtoon wel liggen op de psychologie van en de relaties tussen de vaak stereotype personages. Ook Italian for beginners, de 12 Dogmafilm (de vijfde uit Denemarken) en de eerste van een vrouwelijke regisseur, vertrekt met een bende van 9 duidelijke omlijnde personages, elk met hun herkenbare kwaaltjes, en laat hen naar hartelust botsen en mixen. Dat maakt het eerste half uur eigenlijk wat vervelend, een soort Dogma-déjà vu. Maar gelukkig redt de film zichzelf door resoluut voor één richting : die van de humor. Dat maakt van Italian for beginners de eerste volbloed Dogma feel good movie. De inhoud is ook een stuk luchtiger dan gewoonlijk (geen incest, wel een vleugje euthanasie en een wolkje blasfemie). Het is een film geworden over vriendschap en liefde. Negen uiteenlopende mensen, allemaal vrijgezellen en allemaal op zoek naar geluk, belanden in dezelfde avondles Italiaans. De rest laat zich raden. Ondanks de hoge voorspelbaarheidsfactor toch goed gelachen met deze komedie, dankzij die heerlijk Deense humor, soms kinderachtig, soms behoorlijk zwart (ik hoorde weer veel 'hohoho's' bij de mannen en ' ai nee's' bij de vrouwen). Over het algemeen kreeg Italian for beginners van het publiek een warm onthaal, ik heb veel lachende gezichten gezien bij het buitenkomen, maar dat kan ook aan de verblindende zon gelegen hebben. Hoe dan ook, het was geen verloren moeite, ik heb tenminste een woordje Italiaans opgestoken.

Volgende keer onder meer: Fuckland, Millenium Mambo, Super 8 stories by Emir Kusturica en anderen.

Meer info op www.filmfestival.be