MOONLAKE
Het verhaal van Moonlake is er een dat vele versies kent, al was het maar omdat het 'Les Enfants Terribles'-label nog een aantal andere groepen telde, zoals Millionaire van Tim Vanhaemel en Monsoon. Maar niet alleen kleine groepen zijn de dupe van de grillen van de platenmaatschappij, ook grote namen zoals Tom Waits kunnen wel eens zonder label vallen. En ook Madonna's Maverick label werd onlangs door Warner geschrapt. Niet echt een probleem als je geld en status hebt, maar wat gebeurt er als dat je als jonge groep overkomt? Mon Prez: "Het kwam heel hard aan. De release was gepland voor maart en enkele weken voordien kregen we van BMG Belgium te horen dat het van plan was 'Les Enfants Terribles' op te doeken met als gevolg dat ze onze plaat niet wilden uitbrengen. We hadden natuurlijk wel een contract met BMG Belgium maar aan die beslissing zelf kan je als kleine groep niets doen. Dat deze contractbreuk van BMG nog een staartje zal krijgen is evident, maar een oplossing voor dit album, zoals het nu bestaat, zal er niet komen. Geen enkel ander label is bereid om in zo'n situatie enkele miljoenen op tafel te smijten om die rechten over te kopen. Want dan moeten ze natuurlijk het product nemen zoals het is. Ik vrees dan ook dat ons album het daglicht nooit zal zien." "Maar puur commercieel gezien kunnen we misschien die beslissing wel begrijpen. Het grootste probleem voor de Belgische muziekindustrie is eigenlijk dat België een veel te kleine afzetmarkt is. Ze maken het rekensommetje en dan weten zij ook wel dat ze er niet zoveel zullen uithalen zoals bijvoorbeeld met Whitney Houston. Want als die een scheet laat, bij wijze van spreken, verkoopt ze hier 200.000 singles, en daar draait het om. Daar kan je als startende Belgische groep niet tegenop. In België moeten ze relatief veel meer investeren, dan in een land als Duitsland bijvoorbeeld, dat de grootste afzetmarkt is in Europa, voor wat het maar zal opbrengen, en daar wringt het schoentje. BMG Belgium heeft niet het lef gehad om onze plaat in een ruimer kader te zien!"

Urbanmag: Als er gedacht en gesproken wordt over Belgische muziek kom je nogal snel bij dEUS en Zita Swoon terecht. Jullie hebben wel eens gezegd dat de muziek die jullie maken on-Belgisch klinkt.
Steven: "Hebben wij dat gezegd? Ik denk dat we on-Belgisch bedoelden in de zin van 'in vergelijking met wat er uit Antwerpen komt', het is eerder on-Antwerps. Maar dat is niet negatief bedoeld, hé. Wij zijn meer poppy."
Mon: "Antwerpen heeft wel wat teweeggebracht de laatste jaren en dan ben je misschien al rap geneigd om te denken dat iets niet-Belgisch is."

Urbanmag: Hoe maken jullie de nummers?
Steven: "De laatste tijd gebeurt het nogal dikwijls dat iemand met een idee komt aanzetten en dat wordt door de groep uitgewerkt. Onze muziek is erg organisch, er zit niet echt een vaste methode achter. Wat we wel kunnen stellen is dat er geen singer-songwriter in onze groep zit. Er wordt gewoon heel hard gewerkt aan elk nieuw nummer; want we zijn zware perfectionisten als het op onze muziek aankomt."
Mon: "Daarna is het huiswerk voor Steven, die schrijft dan de tekst en de zanglijnen. En wanneer hij met zijn resultaat afkomt, wordt er heel kritisch naar geluisterd en indien nodig nog wat aangepast; net zoals bij elk ander instrument in de groep. Het versterkt alleen maar het groepsgevoel bij Moonlake."

Urbanmag: Zien jullie qua sound een link met Engeland? Het nummer Bar Tok, bijvoorbeeld, heeft een riff die door Portishead kon zijn gemaakt.
Kaiser: "Ja? Dat was ons nog niet opgevallen. Als een nummer te veel op een nummer van een andere groep lijkt, smijten we het weg. Dat is soms heel pijnlijk, maar dat kunnen we echt niet maken. Achteraf kun je soms wel een link leggen, maar als het af is is het af."
Steven: Het grappige is dat we soms de vreemdste vergelijking krijgen, en dat ook de vreemdste mensen ons graag horen. Soms zijn er zelfs van die symfonische rockers die houden van onze nummers. Het is echt heel bizar."
Kaiser: "Weet je, toen onze cd af was werd er zelfs een link gelegd met de jaren tachtig. Dat was voor ons een complete verrassing."

Urbanmag: Jullie geschiedenis ligt voorlopig in het buitenland. Jullie tourden al in Nederland, Duitsland, Polen, traden op in Zweden, … Heb jullie daar een verklaring voor?
Steven: "Ik denk dat het komt omdat onze eerste cd, Hippotraffic, in Nederland is uitgekomen (bij Sallyforth Records, nvdr), en jammer genoeg niet in België verdeeld werd. Nu is er in Nederland ook weeral een goede respons op wat ze al gehoord hebben. Ik denk dat het vooral komt omdat we in België nog niet echt een kans gekregen hebben om ons te tonen. Onlangs moesten we in de Paradiso in Amsterdam spelen, samen met Soulwax. Achteraf kwam Stephen Dewaele vragen waar we vandaan kwamen. Toen we hem "uit Kortrijk" antwoordden, trok hij vol ongeloof zijn ogen open. Hij had nog nooit van ons gehoord. We hebben misschien nog niet het geluk gehad de juiste mensen tegen te komen in België."

Urbanmag: Jullie eerste single zou Cold Sweat geweest zijn, waarover gaat het nummer?
Steven: "Cold sweat gaat over de luxe die we in het westen hebben. Soms vergeet je wel eens dat de wereld meer is  dan het westen alleen. Het overgrote gedeelte van de mensheid gaat eigenlijk door de modder. Terwijl wij bezig zijn met godsdienst, filosofie en westerse discussies zoals bijvoorbeeld het homohuwelijk. Die discussies zijn natuurlijk op zich heel essentieel, maar in hoeverre is dat ook zo voor iedereen? Er zijn miljoenen mensen die daar niet mee bezig zijn. Ik zeg niet dat het niet belangrijk is, maar in Afrika is de kern van de zaak dat een moeder eten heeft voor haar kinderen. Hier verbranden we de tomaten om de prijs hoog te houden, en dat is toch ongelooflijk. Wij kunnen bezig zijn met politiek, godsdienst en filosofie, maar globaal gezien over de wereld is dat voor vele mensen ongelooflijk secundair, daarover gaat dit nummer. Het is vooral belangrijk dat we beseffen wat een luxeleventje we hier hebben. Ik hoop dat ik daar misschien de mensen kan bewust van maken. Kunst kan de wereld misschien niet redden, maar we kunnen het maar proberen. "

Urbanmag: Niet elk nummer leent zich om een single te worden. Hebben jullie je daaraan aangepast?
Mon: "Dat heeft veel te maken met het producen. Die nummers zijn op zich niet veranderd, ze worden vooral ingekort. Maar dat heeft weinig te maken met het nummer zelf.
Steven: "Een single maken heeft eigenlijk meer met wiskunde dan gevoel te maken, … Eigenlijk is het ook niet zo moeilijk om zoiets te maken …"
Mon: "Als je een cd opneemt dan weet je dat die vraag komt van de platenmaatschappij en dat is natuurlijk altijd een moeilijke en riskante keuze."
Kaiser: "Voor ons was het ook een groot vraagteken. We moesten er een nummer uitpikken en de vraag is natuurlijk hoe de mensen daarop zullen reageren. Maar het is spannend om te zien of een nummer ook kan aanslaan."
Steven: "Ik denk trouwens wel dat je meerwaarde krijgt als je onze cd beluistert nadat je de single gehoord hebt."

Urbanmag: Maar je moet wel bepaalde toegevingen doen, ben je daartoe bereid?
Steven: "Wel, bij het nummer America hebben we pertinent geweigerd om bepaalde dingen te doen of veranderen. Maar dat nummer leende zich ook totaal niet om veranderingen aan te brengen. Maar voor een nummer als Me kwam Zed (de producer) af met voorstellen die we ook goed vonden."
Mon: "Het is een proces dat je met een unanieme beslissing neemt en het gaat nooit om de essentie, wel om de crème fraîche. Alle beslissing zijn trouwens unaniem: vijf maal ja is ja, anders niet. Dat is onze regel. Ik zie het niet als toegevingen, het is meer details wijzigen. Een toegeving zou betekenen dat je aan de essentie raakt. Vooraf hebben we dat ook duidelijk gemaakt aan de producer. We hebben bepaald met welke nummers we naar de studio gaan, en die nummers hebben al een serieus proces doorlopen."

Urbanmag: En dat proces heeft een producer natuurlijk niet meegemaakt …
Mon: "Inderdaad. Die nummers zijn als het ware onze kinderen die we al zolang opgevoed hebben. Wat voor ons evident is, is voor de producer niet altijd zo omdat hij de historie niet kent. Maar het gaat natuurlijk wel om een creatieve samenwerking en dat maakt het heel interessant."
Kaiser: "Zed heeft ons bijvoorbeeld dingen laten horen waarvan we niet wisten dat zoiets mogelijk was. Maar daar zijn we heel kalm in gebleven, omdat dat gevaarlijk is. Een bepaald geluidseffect kan verfrissend klinken omdat het nieuw is, maar de vraag is of dat twee maanden later ook nog zo zal zijn. Het enige nummer waar echt aan gesleuteld is, is 67."

Urbanmag: Wat mij een beetje stoort, is dat nogal veel nummers eindigen met een fade-out.
Mon: "Die eindes zijn typisch Moonlake. Het einde van een nummer maken we dikwijls op het podium, dus het is eigenlijk een link met live-gebeuren. Een fade-out maakt mij altijd heel benieuwd, ik vraag me dan af hoe dat op een optreden verder gaat. Maar toen we in Londen waren om de mastering te doen, viel het ons eerlijk gezegd ook wel op dat we nogal veel met die techniek werken. Maar als je in de studio zit dan sta je eigenlijk onder een enorme microscoop. Soms moet je eens een stap kunnen terugzetten om het geheel te zien. Ik denk dat we die ervaring een beetje misten."

De jongens van Moonlake zijn ondertussen alweer druk bezig met de voorbereidingen van een nieuw album dat ergens in 2002 zou moeten uitkomen. Nu is het alleen maar hopen dat ze geen tweede keer te kakken worden gezet.

Info en tourdates vind je op www.moonlakemusic.com.