Het oeuvre van Motorpsycho blinkt uit in wisselvalligheid: ouder werk als Demon's box, Blissard en Angels and Demons at Play bevatten telkens enkele opwindende en avontuurlijke gitaarsongs, maar die verzanden jammer genoeg meer dan eens in een bad van 70's psychedelica en ongeïnspireerd gejengel. Het anachronistische element is nog duidelijker aanwezig op hun laatste twee platen, Let them Eat Cake en Phanerothyme, die duidelijk geënt zijn op de popmuziek van de jaren zestig en zeventig, met invloeden uit het werk van Love, The Grateful Dead en The Beach Boys.
In de AB putten de drie jongens van Motorpsycho vooral uit dit recent werk. Songs als 'Walkin' with J.', 'Go To California' en 'For Free', op plaat best wel te pruimen, klonken hier echter zoutloos en vervelend. Vaak neigde de klank naar goedkope stadionrock, inclusief oeverloze gitaarpartijen, op drift geslagen keyboardsolo's en een hele batterij effecten. De typische ingrediënten van hun live-sound - melodieuze baslijnen, breed uitwaaierende gitaren en harmonieuze vocals- werden in verkeerde verhoudingen uitgestrooid, zodat de ergernis bij ondergetekende al gauw de bovenhand kreeg. Gelukkig viel er nog enige troost te halen bij enkele oudere nummers zoals 'Sideway Spiral' en 'All is Loneliness'(een nummer van de Duitse avant-garde componist Moondog), dat Sonic Youth en Lou Barlow in herinnering bracht en tussen de algemene bombast verrassend strak en inventief klonk. Naar het einde toe werden de kampvuurliedjes bovengehaald en ook dat weekte enige emotie los: bij het akoestische en naakte 'Bedroom Eyes' dacht ik zelfs even de geest van Nick Drake te horen. Maar al bij al was dit twee uur durend concert een steriele bedoening, een beloftevolle geschenksverpakking die bij nader inzien niets dan lucht bevatte.
Geen haar op mijn hoofd dat er aan twijfelt dat deze jongens talent te over hebben, maar prestaties als deze laten het ergste vermoeden voor de toekomst. Herpakken, jongens!

'Pink Floyd meets Popeye', zo omschreef een kennis de muziek van Motorpsycho. In dezelfde geest kan je Melt banana het best benoemen als 'Big Black meets Speedy Gonzales'. Dit Japans gezelschap maakt hyper-kinetische noise, stukjes muzikaal dynamiet die omwonden worden met scherpe staaldraad, recht op hun doel afgaan en genadeloos inslaan.
Melt Banana stamt uit een generatie Japanse muzikanten die eind jaren '80 luisterden naar no-wave en noise, bands als Sonic Youth en Big Black en daar -typisch Japans- zelf nog eens de overtreffende trap van gingen maken. Andere invloedrijke bands zijn Ground Zero (met Improvisatie gitarist, turntablist en componist Otomo Yoshihide), Boredoms (met schreeuwer Yamatsuka Eye), Fushisusha (met monstergitarist Keiji Haino) en Merzbow: stuk voor stuk grossieren ze in extreme, experimentele en moeilijk beluisterbare avant-garde rock, die in de V.S. en Europa zijn weg vindt naar een een steeds breder wordend publiek. Melt Banana is een van de meest intense exponenten en kan rekenen op de steun van de crème de la crème van de Amerikaanse avant-garde scène zoals John Zorn, Steve Albini, Jim O'Rourke en Mike Patton, die allemaal een bijdrage leverden op hun platen.
De eerste tonen van het concert waren als een klap in het gezicht. Gitarist Agata, getooid met een zuurstofmasker, liet zijn gitaar op onnavolgbare wijze piepen, kraken en krassen, de ritmesectie (waaronder een bassiste van amper twee duim hoog) beukte er op los, terwijl vocaliste Yako de longen uit haar tengere lijf schreeuwde en een regen van onidentificeerbare klanken uitspuwde. Zelden zo een energieke set teringherrie meegemaakt en dat vond ook het gros van het publiek. Enkele enthousiastelingen -waaronder het tweetal van Vandal X- gingen wild pogoënd uit de bol, terwijl anderen, zoals ikzelf en de heer Herr Seele, zich uitbundig verlustigden aan dit fascinerend en cartoonesk spektakel. Het viertal speelde verbluffend strak en gecalculeerd, gerichte fragmentbommen die een enkel doel gemeen hadden: chaos en complete overweldiging. Eenmaal getroffen, kon ik alleen maar denken: ja God, ook dit is muziek… dit is muziek van het zuiverste soort.

motorpsycho.fix.no
www.parkcity.ne.jp/~mltbanan/

foto's: Pedro Bruneel