We zien vervolgens vliegtuigen in gebouwen, dansende Palestijnen op de straat, mensen van allerlei komaf en hun angstige boodschap tot een grote pot nat verwerkt waarin één noemer als een universeel bindmiddel de hapklare portie voorziet die we allen zo graag lusten. De honger wordt aanhoudend en onstilbaar gehouden, met flitsend neongeweld dat zeer subtiel op de achtergrond van de bovenhoek wordt gezet, zo zonder op te vallen, in al zijn aanwezigheid. Het zijn woorden als Breaking News, waarvan de grootsheid ons niet ontgaat, al is het onduidelijk wat er nu precies gebroken wordt? Ons hart of ons verstand? Het belang van ander simultaan dramatisch nieuws of het moeizaam opgebouwde wereldbeeldje met utopieën als vrede, vrijheid en democratie? De grenzen van welvoeglijkheid? Wat wordt er in godsnaam gebroken, zou je kunnen uitroepen, maar dat er gebroken wordt, daar kan je van op aan. Evenals er zekerheid bestaat dat ongeacht een miniscuul intervalletje langsheen de regiekamer, het getoonde beeld op dat moment gaande is. Het is Live Direct, in flitsende en gele letters.

Nu lijkt dit samengestelde icoon, uit live en direct, op het eerste zicht een wederzijds ontkrachten door twee gelijkaardige termen. Iets wat live is, is toch ook direct? U begrijpt dat op deze vraag en in regel met de beschreven systematiek slechts subtiel kan geantwoord worden. Het Live-aspect van het beeld verwijst naar het begrip dat het gepresenteerde beeld een weergave is van een gebeurtenis die zich elders - bij voorkeur - aan het voltrekken is en waartoe wij getuigen zijn omdat we ons aan de juiste kant van het medium bevinden. Immers, afwezigen hebben altijd ongelijk, dit is een conditio sine qua non van onze gemoderniseerde maatschappij. We beschikken over alle mediale middelen om ons niet weten en niet zien accuraat tegen te gaan, het zou bijna van een zekere arrogantie getuigen zich van deze breedbeeldvisie te ontsluiten. Het medium moet bijgevolg als een heilzaam iets begrepen worden, ja, misschien zelfs vereerd, ja, misschien zelfs in dat medium zelf! En dat is de 'Direct' in de rechterbovenkant van uw scherm, de zelfverheerlijking van het medium die het wezenlijk belang van elk getoond beeld aan alle uiteinden van het medium, een per hoofd, verzekert. Het is de lofzang aan het medium.

Het 'direct zijn' van de beelden, de 'directness' zo je wil, is inderdaad de zegen die elk medium graag verdienen zou. Een medium dat als direct acteert, betekent de aanzet tot een snellere reactie die, omwille van de aard van dat medium, op een globaal niveau wordt bereikt, althans, als men ertoe behoren kan. Maar de uitlopers van het medium zijn onuitputbaar, dus is het slechts een kwestie van tijd vooraleer de directness werkelijk eenieder toebehoort, we allemaal zonder uitzondering in een werelddicht - niets 's werelds is ons allen nog vreemd - web verbonden geraken. Dan zal ignorance niet langer bliss zijn.

U begrijpt hopelijk het cynisme dat daaruit weerklinkt. Toch?