Nee, ik ben niet met mijn hoofd op het klavier in slaap gevallen, dit zijn gewoon enkele van de titels van de eind oktober te verschijnen, vreselijk lang verwachte nieuwe dubbelcd van Aphex Twin, Drukqs.

Het is ondertussen al van 1996 geleden dat de King of Drill & Bass, of The Master of Fungle, nog eens een fullcd op de markt smeet, het redelijk makke 'Richard D. James Album'. Sinsdien viel er nog maar weinig interessants te horen van de man, naast wat re-releases, twee ep's met begeleidende videoclips (onder het motto: een mens moet toch zijnen boterham verdienen) en vele absurde roddels. Een van de laatste roddels die ik vernam was dat Aphex op het punt stond het derde deel uit te brengen in zijn verbluffende 'Selected Ambient Works' reeks, een eerste MP3 track deed al enorm watertanden. Tot een week later de mededeling kwam dat de release definitief uitgesteld was omdat iemand op de mastertape gepist had.

Het was dan ook met enige terughoudenheid dat ik me op die kletsnatte maandagavond naar de AB verplaatste voor de exclusieve 'luistersessie' van meneers nieuwe schijf. Had de man die ooit het wezen van de elektronische muziek totaal vernieuwde het nog in zich om een knappe plaat af te leveren of deed hij het voortaan alleen nog voor het geld?

Het was tien uur 's avonds toen in de stampvolle club van de AB de lichten doofden en er een mooi nummertje begon dat leek te zijn gemaakt op een kapotgeslagen klavecimbel, 'Nannoo 2' als ik me niet vergis.
Het nummer dat daarop volgde sloeg in als een bom, een typische Aphex-beukplaat, breakbeats die alle kanten uitvlogen, doorwoven met zijn vintage dromerige melodietjes en tegendraadse tempowisselingen. Meteen stond de helft van de zaal al te dansen, geen sinecure, dansen op deze muziek kan enkel na jaren oefening, en dan nog loop je het risico beide enkels te verstuiken. Daarop volgde een verrassend mooi piano-intermezzo, en meteen daarna weer een extreem dansbaar nummer, vol Acid- en drum & bass-elementen maar toch 100%-aphex. Mijn eerste gedachten waren dan ook: "beetje voorspelbaar, niet zo veel nieuws onder de zon, maar toch wel eindelijk weer pokkegoed, vinniger dan zijn vorige plaat en zeker het meest dansbare materiaal sinds zijn R&S en Classics periode".
De echte verbazing kwam pas bij het vijfde nummer, een track die mij volledig uit mijn sokken blies, bijna letterlijk. Ik kan dat behoorlijk experimentele nummer enkel beschrijven als enorme, op en neer deinende vloedgolven van de diepste bassen die ik in heel mijn leven al gehoord heb. Alles en iedereen stond 10 minuten lang te trillen, naast mij bij de bar donderde een assenbak naar beneden, sommige mensen leken zeeziek te worden, ik stond met opengesperde bek te trillen op mijn benen en dacht "god-ver-domme, dit is het beste nummer dat ik ooit gehoord heb!". Eén ding moet ik er wel bijzeggen: het soundsystem dat de mannen van Warp hadden meegebracht was van een perfectie die ik nog maar zelden heb mogen aanhoren, hij gaf een nieuwe dimensie aan de term 'diepe bass'. Meteen wist ik dat deze luistersessie uniek was, nooit zou de nieuwe Aphex Twin zo ongelofelijk goed klinken, waardoor ik meteen weer wat reserve kan inbouwen voor als ik het kleinnood eind oktober effectief in handen heb.
Er volgden nog een paar verrassingen, zoals een 'music concrète'- nummer waar Pierre Henry "Mon Dieu!" tegen zou zeggen (een deel van het publiek dacht daar anders over een begon de dj aan te manen om deze enerverende 'teringherrie' door te spoelen, wat voor mij meteen bewijst dat het een geslaagd nummer is, deel van Aphex' bestaan berust op de neiging om heel veel mensen op de zenuwen te werken). Nog een verrassing was het tweede pianonummer, nog mooier, nog intenser, Philip Glass met een zware afkick.
Deze buitenbeentjes werden telkens afgewisseld met het typische Aphex-werk, de kletterende beats en dromerige melodietjes, tussendoor een vrolijk deuntje waarop enkelen meteen begonnen te fluiten, en één absolute rave-classic in spe, een opbouw om u tegen zeggen en een noise-explosie die de hele zaal op z'n kop zette. Daarna moest ik toch even tegen de bar gaan leunen.

Na amper een uur zat het er al op. Mijn kompaan en ik waren unaniem: zoals we het daar, door die ongelofelijke boxen hoorden, kan dit wel eens een kanjer van een plaat worden, maar of we dat ook zullen vinden nadat we er thuis, op onze minuscule stereo-installatie, naar hebben geluisterd, valt nog af te wachten.
Wat vaststaat is dat 'Drukqs' nu al beter zal zijn dan zijn vorige, wat eentonige cd, al was het maar omdat deze cd zo ongelofelijk gevarieerd zal klinken. Ik heb werkelijk alles gehoord waar aphex zich de afgelopen tien jaar mee heeft beziggehouden: acid, techno, drum & bass, music concrète, electro, minimaal klassiek, industrial, veel humor, paranoïde samples en dat alles overgoten met de ondefinieerbare Aphex-saus.

Oh, en de eerste (enorme) AB-pinten van het nieuwe concertjaar smaakten ook heel erg goed. Dat belooft!

Drukqs van Aphex Twin wordt uitgebracht door Warp en ligt op 22 oktober in de winkels.
www.warp-net.com
www.drukqs.net