Toen enkele dagen op voorhand werd bekendgemaakt dat Hooverphonic op vrijdag 10 augustus The Wailers zou vervangen op de 27ste Lokerse Feesten (meteen de tweede ‘verrassingsact’ van het festival, na Soulwax maandag), had mijn agenda er prompt een ‘niet te missen’-aanduiding bij. Twee jaar geleden speelden ze hier ook reeds, met een toen nog vrij onbekende zangeres Geike Arnaert in de rangen. In tussentijd is er enorm veel gebeurd, vooral sinds het uitkomen van de laatste cd “The magnificent tree”: ze speelden op de belangrijkste Belgische festivals (zowel Pukkelpop als Rock Werchter) en ook in het buitenland is Hooverphonic geen onbeduidende naam meer. Begin november staan ze ook, voor het eerst in hun carrière, in de nationale rocktempel van Vorst …
Gitarist Raymond Geerts en bassist Alex Callier zijn nog altijd de coolheid in hoogsteigen persoon, terwijl la Arnaert helemaal opengebloeid is - op alle mogelijke terreinen (dus niet alleen qua bindteksten). Voor dit optreden moesten ze het zonder David Poltrock (toetsen) en Mario Goossens (drums) stellen, want die zaten met Monza ergens in Zuid-Afrika. Hun vervangers brachten het er echter voortreffelijk van af. Wat ook altijd leuk meegenomen is op een openluchtfestival als dit: het weer zat mee, ondanks de frisse temperaturen voor de tijd van het jaar. Een fikse regenbui voor de aanvang vanavond had een deel van de Grote Kaai weliswaar drassig gemaakt, maar tijdens de concerten zelf (voor Hooverphonic speelden hier ook nog D.A.A.U. en Juan de Marcos’ Afro-Cuban All Stars) bleef het de ganse tijd droog …
Hooverphonic is, vooral dankzij de prachtsingle “Mad about you”, doorgebroken tot in brede lagen van de muziekminnende bevolking. En voor één keertje hebben wij daar geen enkel bezwaar tegen, want een kwalitatief hoogstaand product verdient zulk succes. Welk genre ze ook aansnijden, de nummers stààn er gewoon, ook live: de knappe sleper “Vinegar & salt”, het jazzy “L’odeur animale”, het western-achtige “Jackie Cane”, de oude parel “2 Wicky”, … Ons (lange) wachten op de hoofdact van dit avondje Lokerse Feesten werd ruimschoots beloond, en tijdens de bisronde werden de nog resterende sterren van de hemel gezongen door frêle Geike. De intro van Gainsbourgs “Je t’aime moi non plus” (hoeven we er nog een tekeningetje bij te maken?) ging naadloos over in het schitterende “Eden”, nog een van de overblijfselen uit de pre-Arnaert periode. Daarna ‘nog een slaapliedje’ (dixit Geike), het heerlijke “Waves”, en als afsluiter “Inhaler” (eveneens nog stammend uit de Hoover-tijd). Persoonlijk vond ik dit concert stukken beter dan dat op Werchter, eerder dit jaar, waar ze nochtans vergezeld werden door een jeugdkoor als extra attractie. Geef mij maar Hooverphonic pur sang, en in topvorm natuurlijk!