Aaah…Dour…een festival naar mijn hart. Een fantastische uithoudingstest voor de ongezonden van geest. Fuck Werchter, Beach en Pukkelpop, waar je tegenwoordig al moeite moet doen om je ouders niet tegen het lijf te lopen, waar er bier van 1% vekocht wordt en je waarschijnlijk nog scheef bekeken wordt als je een joint opsteekt, laat staan als je stijf staat van de pillen. Niets van dat op Dour, straight edger's worden er ritueel gelyncht.

In de vroege avond van donderdag arriveerden we met z'n vieren op het festivalterrein, Freaky Punk, Rukke Doemp, Flippe en ik. Terwijl zij aan een lange leidingsweg aan de verschillende kassa's begonnen stapte ik casual op de persregistratie af, gaf de meneer mijn papieren en hij bezorgde mij meteen een bandje voor vier dagen. "En had u ook nog graag enkele interviews afgenomen?", vroeg hij. "Huh? Interviews? Euh neenee, ik ben hier voor het sfeerverslag", stamelde ik. "Oh, dus u wenst ook een bandje voor de camping?", ik stak meteen mijn arm weer uit. "Ach, waarom ook niet? Daar is er ook veel sfeer! ". Ik kreeg nog een heel verhaal over perstenten, computers en andere diensten, maar dat interesseerde mij allemaal niet. Ik ben hier om zwaar te feesten, niet voor één of andere muffe perstent met een zielig fonteintje en lauw bier (waar ook nog voor moet betaald worden!).

Soit, snel onze tenten opgesteld op een tactische plaats (zo ver mogelijk van de bossen waar nooit iemand slaapt) en dan het terrein op.
Eerste halte was de Red Frequency Stage, voor een set van DJ Krush. Het duurde een tijdje eer ik hem gevonden had, niet alleen staat er op het hele terrein geen enkele wegwijzer naar één van de zes podia, bovendien bleek na een tijdje dat de Krush niet op het podium stond, maar in een soort duivenhok daarnaast. Desalniettemin, lekkere set, de eerste voorzittige danspasjes, en dan snel weer naar de bar. Het mocht dan wel al lichtjes donker worden, het bleef heet buiten. Dat was voor mij trouwens een nieuwe ervaring, een droge, ja zelfs tropische festivaldag op Dour. Een nadeel was dan weer dat er binnen de kortste keren een dichte stofwolk over het terrein hing. Het werd nog erger toen we ons bij wijze van serieuze opwarming eens in de drum & bass-tent smeten. Ademhalen was er zo goed als uitgesloten, van achteraan de tent was het onmogelijk om te zien welke dj er op het podium stond, maar aan al die Gentse incrowd-aanstellers te zien die er rondhingen zullen het wel de Juice Blenders geweest zijn. Die draaiden overigens zeer behoorlijk en ondanks het vroege uur en dat verdomde stof stond de tent er al op zijn kop.

Zoals dat zo vaak gaat op een gezellig festival vergeet een mens al wel eens om naar optredens te gaan kijken, tussen al dat drinken en blowen door. En als je dan toch vastberaden een optreden wil meepikken blijk je negen op de tien kansen voor het verkeerde podium te staan, of liet de groep het afweten, of loopt de hele uurregeling in het honderd. Maar wie maakt zich daar nu druk om? Dour is één van de laatste chaotische festivals in dit land en wat mij betreft mag dat zo blijven, naast zijn zeer losse sfeer is die chaos net één van de trekpleisters van dit gebeuren.
Waarom eigenlijk nog proberen een planning op te stellen als die toch gegarandeerd na het eerste uur al in het honderd loopt? Als ik organisator Carlo Di Antoinio was zou ik die hele handel beperken tot één simpel persbericht:
"Dit jaar staan er weer 200 groepen op Dour, verspreid over 4 dagen en 6 podia. Meer weten we ook niet. Loop dus gerust wat rond, en misschien, héél misschien kom je wel de groepen tegen waarvoor je gekomen bent. Veel plezier! "

Rond één à twee uur, toen we net met een liter Vodka-orange van de camping terugkeerden, toch maar eens naar The Orb gaan kijken - ik weet het, soms word ik nog wel eens sentimenteel. Op minder dan een half uur werkten we met ons vieren die fles naar binnen en begonnen begod te dansen op The Orb. En toen begon het regenen.
En Toen is het uit de hand beginnen lopen.
De helft van het publiek zette het op een lopen, wij bleven onverstoord dansen als gekken in de regen die met bakken uit de lucht viel, Flippe en Rukke Doemp stonden in bloot bovenlijf in grote plassen modder te dansen, mensen vlogen elkaar in de armen en schreeuwden het uit. Achteraf vernam ik dat één van de aanwezigen de volgende dag bewusteloos en schokkend van de koorts werd teruggevonden in de vloer van de Breezer-tent.

Toen The Orb er mee ophield toch maar gaan schuilen in de drum & bass tent, waar DJ Digital er enorme lappen op stond te geven. Na hem moest normaal ouwe rot Adam F draaien, maar die had zijn katten gestuurd, met name Bad Company , voor mij was dat al de derde keer BC op één jaar tijd, maar ik was toch al te bezopen om daar nog kritisch over te zijn. Ik weet niet eens of ze goed gedraaid hebben, ik heb gewoon twee uur in modderplassen staan springen.
Wat er voor de rest die dag nog gebeurde is mij nu niet helemaal duidelijk meer. Ik herinner mij een kleine tent naast de drum & bass tent waar je lekker cocktails kon krijgen en waar een ongelofelijke djembé-speler een dj begeleidde, onder meer op zeer aanstekelijke zigeunermuziek. Tegen vijf of zes uur was het daar op het terrein zo'n beetje gedaan, Rukke hadden we al een paar uur niet meer gezien en Freaky wou ook de tent in duiken. Flippe en ik zijn dan nog maar wat gaan doorfeesten in de afterparty-tent op de camping, met een flesje vodka-red bull. Die afterparty-tent was een echte giller, nog grappiger dan café de Charlatan op een zondagochtend. Overal liepen mensen met ogen die uit hun kassen sprongen, met smiles tot achter hun oren, de pillendealers struikelden bijna over elkaar om hun waar tegen festivalprijzen aan de man te brengen (400 frank voor een pil van onzekere kwaliteit vind ik toch wat veel). Ik zou graag nog veel meer vertellen over die geschifte fuif op de camping maar helaas zijn de herinneringen nu, twee dagen later, wel heel erg vaag geworden. Ik zie nog het weinig appetijtelijke beeld voor mij van een man die met veel zwier stond te masturberen voor zijn tent, of die gast die vervaarlijk wankelend stond te pissen en uiteindelijk voorover de beek in viel, in de zeik van honderden voorgangers. Voor de rest…totale black out…

Na drie uur slapen schrok ik wakker, ik was er zeker van dat ik ergens in het water in slaap gevallen was. Maar neen, het was mijn eigen zweet dat met liters over mijn lijf stroomde. Mijn eerste reflex was uit de tent te springen met matras en al en daar voort te slapen. Maar buiten leek het zo mogelijk nog warmer te zijn, ik lag met mijn slaapzak in de brandende zon, bij een temperatuur van minstens 30°, terwijl twee meter verder een bende techno-mannen jointen en bier zat te verbruiken bij een barbecuetje, om twaalf uur 's middags. Die jongens hadden blijkbaar niet eens geprobeerd om te gaan slapen op wat ongetwijfeld de meest lawaaierige camping ter wereld is.

De dag kwam nogal traag op gang. De eerste drie uur vulden we met het spelletje 'water halen'. Eén voor één trokken we met een klein emmertje naar de kraantjes aan de andere kant van de camping, om bij het terugkomen die hele emmer leeg te gieten over elkaar, waarna een ander weer terug kon, want er moest toch water zijn om te drinken. Flippe stal bij dit spelletje de show door over de camping te paraderen, slechts gehuld in een kleine rooie onderbroek, een bouwvakkersmutsje en een gigantische zonnebril (voor 100 frank gekocht bij den Turk), vrolijk roepend naar elk bekend gezicht. Een keer wandelde hij samen met Freaky Punk de zogenaamde Relax-tent binnen, een zone waar mensen die teveel pillen hebben geslikt of gewoon leeggefeest zijn even kunnen komen uitblazen. Een verontruste hulpverlener sprong meteen op hem af en vroeg "ça va, ça va?", vreezend dat hij met een terminaal geval te maken had, "bwa oui, ça va, et toi? ", waarna hij weer vriendelijk verzocht werd om te vertrekken, in zijn onderbroek. Nadat hij zo een paar uur had rondgelopen hebben we hem toch vriendelijk verzocht om eindelijk eens een broek aan te trekken.
Tijdens één van die uitstappen liepen we het leuke krakersmeisje met de dreads tegen het lijf die ons de 's ochtends nog had uitgenodigd om eens te komen logeren in het nog te kraken pand in Leuven. Ze wist niet meer wie we waren. Bij gebrek aan een degelijk ontbijt begonnen we maar meteen weer jointen te rollen, tegen dan moest de teller toch al ongeveer op 20 gestaan hebben.
Na nog zo'n paar uur puffen en paffen voor de tent wierp ik voorzichtig de suggestie op om eens een "optreden te gaan bekijken", drie holle blikken staarden mij aan, "een optreden? Op Dour? Allé dan, waarom ook niet".

Dat 'optredens kijken' ging aanvankelijk niet zo vlot, het was gewoon te heet, de nacht was te kort geweest en de benen wilden helemaal niet mee. Hier en daar werd de suggestie opgeworpen om toch maar eens naar pillen te beginnen zoeken.
Wat in de hip hop tent gelegen, met mijn hoofd liggen schudden op de goeie platen van Aim. 'LSD-man' liep daar ook rond, je moest er maar een seconde naar kijken om te raden dat deze in een oranje broekpak rondlopende late dertiger ooit eens finaal in een trip is blijven hangen. Eerst brak hij met een paar tijdelijke companen een grote opblaasbare Breezer-fles helemaal af, daarna besloot hij tussen al het volk in te beginnen frisbee'en, maar nadat hij twee keer hetzelfde meisje tegen het hoofd raakte gaf hij ook dat op.
Op weg naar de Red Frequency stage even naar stadsgenoten Das Pop staan kijken. Begrijp met niet verkeerd, ik ben bereid om zelfmoordcommando's af te sturen op iedereen die een eighties-revival durft te beginnen in mijn buurt, toch werd ik even gehypnotiseerd door Bent Van Looy's ultra-lullige danspasjes, zeker gezien hij die dag gekozen had voor een retro-tennisoutfit. Pas toen ik veel later enkele Das Pop-bandleden in zeer bedenkelijke toestand over het terrein zag zwalpen begreep ik iets meer van hun gedrag. Ze zouden hun naam beter veranderen in Das Pil, of Das Poppers, whatever.

Pas daarna - het begon weer lichtjes te schemeren - eindelijk wat goeie optredens gezien. Eerst en vooral dat van Badmarsch & Shri, een Britse groep die graag Indische invloeden mengt met z'n zachte drum & bass-klanken. Een grote bonus was de aanwezigheid van UK Apache, onsterfelijk dankzij dé jungle-classic 'Original Nuttah' , maar sindsdien zo goed als verdwenen.
Enkele uren later op hetzelfde podium nog een spetterend optreden gezien, deze keer van de Cubaanse rappers van Orishas. Lag het aan die heerlijk verkoelende regenbui of die fles whiskey? Ik weet het niet, maar vast staat dat vanaf dat moment de feestlust weer door mijn lijf pompte. Die onverwachte heropleving mocht niet onbenut blijven dus gingen we doorfeesten in de tent vol van die knetterende en rammelende AFX/Squarepusher/µ-Ziq-beats waar ik vroeger zo gek op was, met die geflipte kerel van een Acid Kirk die het laatste half uur zo tegendraads ondansbaar stond te draaien voor een om dansen schreeuwend publiek, dat je er alleen maar sympathie voor kon hebben.

Tegen dan kon ik alleen nog op mijn benen staan door in beweging te blijven, dansen-drinken-smoren, and lot's of it! Hetzelfde gold voor een groot deel van de aanwezigen. Hier en daar lagen er feesters geveld op bankjes en op de grond. Bij het zien van die zombies lieten we ook maar wijselijk het plan varen om nog een pil te slikken. Als je dat doet terwijl je nog nauwelijks energie in je lijf hebt en je feest dan nog een hele nacht door op de reserves die er eigenlijk niet meer zijn dan kunnen ze je de volgende dag bij het grof vuil zetten. Geef mij dan maar whiskey en een dikke joint op z'n tijd, daar word je ook gek van! Enfin, tegen alle verwachtingen in er toch weer in geslaagd om het festivalterrein te sluiten, weer bij zonsopgang naar de camping strompelen, of beter gezegd, naar de 'Charlatan'-tent waar de toestanden zo mogelijk nog wilder waren dan de nacht/ochtend ervoor. Een paar honderd breed glimlachende mensen zakten lekker door, ik probeerde nog wat strompelend te dansen op de cliché-drum&bass platen, maar gaf het snel op, het ging echt niet meer. Dan maar buiten in het gras gaan zitten, om beter te kunnen genieten van dit zootje ongeregeld.
"Mijn god" dacht ik bij mezelf, "als al die mensen na twee dagen al zo scheef beginnen te gaan, ja zelfs hun verstand lijken te verliezen, hoe zullen zij er dan zondag uitzien? " Ik vind dergelijk destructief en ultra-ongezond gedrag zeer interessant en verdiep er mij dan ook graag zelf in, maar twee volle dagen op de been zijn en zoveel blowen en zuipen volstaat toch voor mij.

Opnieuw zou ik in de verste verten niet meer kunnen vertellen hoe de avond geëindigd is. Waarschijnlijk met wat geluk in de juiste tent gevallen en naast mijn minuscuul matrasje in slaap gesukkeld, deze keer voor zo maar even vier volle uren. Vreemd genoeg voelde ik me daarna redelijk goed uitgeslapen, voor eventjes dan toch. Tegen twee uur 's middags begon het te regenen, en deze keer leek het voor de rest van de dag te zijn. Tijd dus om de hele handel in te pakken, een laatste (30ste…40ste) joint rollen en dan de wagen in en naar huis…naar de douche…een echt bed…lekker eten…en rust.
Een week later beginnen de Gentse Feesten…Dour maal vijf…mijn god…waar zal dit ooit ophouden? In het graf waarschijnlijk, op de eeuwige afterparty-velden.