Tip nr. 1) Feestelijk bedankt.

We vallen maar met de tip der tips in huis. Geschikt voor elk moment van de dag, handig pocketformaat, eenvoudig te herkennen aan de man met brilletje op de voorkant. Elke column leest U in 5 minuten tot een uur uit, afhankelijk van uw verstandelijke capaciteiten en de alcoholische verzadigdheid van uw aderen. Feestelijk bedankt bundelt de overbekende cursiefjes van Cornelius Bracke, die tussen 1990 en nog wat verschenen in Humo. Zij die vertrouwd zijn met Bracke, het alterego van Guido Van Meir (ook bekend van terug naar Oosterdonck), kunnen dit tekstje verder overslaan en meteen naar de Slegte lopen, of de Fnac, om dit boekje aan te schaffen. De anderen blijven nog even zitten om enkele aankoopsargumenten te ondergaan.

Vooral interessant voor mensen die van de buiten komen en zich daardoor zelden aan een introspectieronde onderwerpen: lees Corneel en je herkent je volksgeest. Bracke schrijft in zijn onnavolgbare stijl hoe het leven zijn kleine (Iedere week gaan er op deze aardkloot 1 plantensoort en 2 à 3 insektensoorten verloren, maar hebt U er al eens bij stilgestaan dat ook onze woordenschat in hetzelfde tempo aan het verzwinden is ?) en grote (Dat en nog veel meer had ik achter de kiezen toen ik weer op straat stond, zonder pint, en voortaan persona non grata in mijn eigen stamkroeg. (De Kroon nvdr.)) hindernissen neemt. De levenslessen zijn dan ook niet van de lucht. Zijn problemen in de toekomst uw deel: feestelijk bedankt helpt U er weer overheen. Zelfs kwetsuren opgelopen tijdens de Gentse Feesten worden te verwaarlozen, lees er de column “Feestelijk bedankt” maar op na. “Werd U ongevraagd natgespoten ? Met Bloem of verf besmeurd ? In de borsten geknepen ? Gebeten ? Verschroeid ? Hebt U ook zo’n idioot achter U aan gehad die uw gang imiteerde, U zodoende aan de spot en het misprijzen van het publiek prijsgevend ? Aarzel dan niet en neem contact op met ondergetekende, stichtend voorzitter van de Vlaamse Vereniging van Belangenbehartiging van Slachtoffers van Straattheater V.V.B.S.S.” Genoeg argumenten ?

Tip nr. 2) The Proud Highway.

Zoals gezegd is de tweede tip uit een ander soort hout gesneden. The Proud Highway bundelt de briefwisseling van Hunter S. Thompson van tussen 1955 en 1967. Hunter Thompson is een geniale Amerikaanse journalist en schrijver (o.a. Fear and loathing in Las Vegas.) die in de jaren 60 zijn genadeloze opmars maakte. Thompson is een icoon van de Beat generatie, die, wat simpel gezegd de nihilistische generatie tussen de oorlog en de hippies was. Thompson draagt dan ook een niet te verwoesten imago met zich mee. Thompson is “a man who is habitually obscured, imprisoned and subsumed by the raging, drugguzzling, psychotic icon of excess he himself created; the monstruous Dr. Gonzo.” Dit eenzijdige imago wordt doorprikt bij het lezen van de brieven. Thompson was in de jaren van deze verzameling een man met geen al te excentrieke idealen en die evenmin een extreem exuberante drugsconsument was. hij was wel een rusteloos persoon met een immense daadkracht. Rusteloos gedreven ontwikkelde hij in deze jaren zijn schrijfstijl en groeide hij uit tot een ambitieuze doch gevoelige mens. Zijn confronterende journalistieke schrijfstijl bezorgde hem zijn faam, en wordt betiteld als Gonzo-journalistiek (wel en niet te verwarren met Oscar Gonzo en de kalkoen uit de Muppet Show). Wat dit boek een feestenboek maakt is net deze stijl. Ik vind dat Thompson’s literaire heen en weer-geblaf rijmt met de regelloosheid van de feesten. Bovendien Is Thompson regelmatig bezopen bij het schrijven van zijn letters. Dat maakt ze nog heel plezanter om te lezen ook. Last but not least, wil je naast het gefeest ook Oscar Gonzo begrijpen, dan is dit boek een absolute must. (Check het urban archief voor meer over Hunter Thompson)