Thompson beschouwde 'Fear and Loathing in Las Vegas' aanvankelijk als
een mislukt experiment (tot het een enorme culthit werd). Het was zijn
bedoeling om het hele boek ter plaatse, op het moment zelf, neer te
schrijven in een dik notitieboek en dat zonder enige wijzing te publiceren,
maar zijn geestelijke toestand liet dit al na enkele uren niet meer
toe (en de cocktail van weed, LSD, cocaïne, ether, mescaline en
bier zal er ook wel voor iets tussengezeten hebben). Het antwoord op
de vraag wat wel of niet echt gebeurd is in Vegas is voor altijd verloren
gegaan in een meedogenloze drugsroes.
Gonzo?
(nee, niet die met zijn haakneus uit de Muppets)
De essentie van de zogenaamde 'Gonzo-jounalistiek', die HST in Las Vegas
probeerde te gebruiken, is ondertussen al duidelijk: de onmiddellijke
registratie van de eigen ervaringen en van de vaak zelf uitgelokte conflicten.
In de Van Dale heet het "bizar, krankzinnig, excentriek",
een mooie beschrijving van Thompson zelf, zonder twijfel een van de
grootste nog levende gekken op aarde.
"True
Gonzo reporting needs the talents of a master journalist, the eye of
a photographer and the heavy balls of an actor."HST
Thompsons Gonzostijl kan gezien worden als een reactie tegen de saaie
schrijfstijl van journalisten in het Amerika van de jaren zestig en
hangt ook nauw samen met de New Journalism beweging (bekendste naam:
Tom Wolfe). New Journalism verwierp het idee dat nieuwsverslaggeving
objectief moest zijn, men trok nu zelf de straat op en registreerde
wat men zelf zag en voelde. Gonzo-jounalistiek is een extreme vorm van
New Journalism. De eerste en enige regel van Gonzo-journalistiek is:
'er zijn geen regels'. Artikels in Gonzostijl bestaan meestal uit een
aaneenrijging van opgevangen gesprekken, straffe verhalen en hilarische
bedenkingen van HST zelf.
Het eerste echte Gonzo-artikel schreef HST in 1970 toen hij voor een
of ander sportmagazine een verslagje moest schrijven van de Kentucky
Derby, de meest prestigieuze paardenrace in de VS. Dat resulteerde in
het artikel 'The Kentucky Derby is Decadent and Depraved', waarin HST
het niet heeft over de race maar waarin hij wel op zeer snedige wijze
de daar aanwezige 'white trash' te kakken zet.
In 1971 stortte HST zich op de presidentsverkiezingen door te infiltreren
in de verschillende kampen, waanzinnige leugens te verspreiden en in
één wagen te belanden met Richard Nixon. Dat alles leidde
tot 'Fear & Loathing on the Campaign Trail '72', een prachtig relaas
over de hypocrysie van politici, overstresste campagneleiders en alcoholische
journalisten, allen vechtend tegen de oververmoeidheid na een maandenlang
dieet van verkiezingsrally's en -recepties.
"How
long, O LordÉhow long? Where will it end? The only possible good that
can come of this wretched campaign is the ever-increasing likelihood
that it will cause the Democratic Party to self-destruct" (uit Fear & Loathing on the campaign trail, 1972)
Stukje
biografie
De vraag die ik mezelf al lang stel bij het lezen van Thompson's uiterst
biografische oeuvre is: hoe kan die vent in godsnaam nog steeds in leven
zijn? Antwoord: hij is ofwel een medisch wonder, ofwel een buitenaards
wezen. De man moet nu in de zestig zijn en heeft er dus al meer dan
veertig jaar sex, drugs, drugs, drugs, rock 'n' roll & drugs opzitten.
Sterk.
Nog zo'n vraag : hoe kan zo iemand op vrije voeten lopen in het meest
fascistische land sinds Nazi-Duitsland (nu op de hielen gezeten door
Oostenrijk)? Zijn levenswijze is minstens even bekend, zoniet meer,
als zijn werk en toch heeft HST alles bij elkaar geteld nog geen twee
week in de gevangenis gezeten. In 1990 (toen hij vijfenvijftig was)
scheelde het nochthans niet veel of hij kreeg vijfentwintig jaar cel
aan zijn been. Hij werd voor de rechtbank gesleept voor acht aanklachten,
allemaal het resultaat van een 'opstootje' met zijn buurman. Op een
nacht had Hunter S. in een opvlieging diens vissen vergiftigd, zijn
ezels doodgeschoten en geprobeerd de man cocaïne te doen eten.
Oh ja, een week eerder had hij -vermoedelijk- een journaliste 'sexueel
geïntimideerd'. En toch betekende dit niet het roemloze einde van
HST. Met alle wapens en advocaten die hij kon vastkrijgen bond hij de
strijd aan met het Amerikaanse gerechtssysteem. Geen enkel leep trucje
werd over het hoofd gezien en op enkele weken tijd was de hele zaak
omgekeerd, in zijn voordeel. Daarna sleepte hij iedereen voor de rechtbank
die hem had aangevallen, inclusief de buurman. Zo doe je dat.
Niets is heilig voor Thompson, een man die ooit voor de grap op zijn
eentje een vredesbetoging te lijf ging met traangas; een man die er
alles aan deed om te infiltreren bij een ultragewelddadige vleugel van
de Hells Angels om hen dan bloedserieus te zeggen dat zijn brommer veel
sneller kan rijden dan die van hen, wat leidde tot het volgende stuk
tekst:
"I
said my bike was faster than his, which it was. And all of a sudden,
I got it right in the face, a terrific whack... then the other guy cracked
me on the side of the head - and then I knew I was in trouble. There
were people kicking me in the chest and one of the bastards was trying
to bash my head in with a tremendous rock... I was waking up in the
backseat of a car... my head was the size of yours and mine put together.
It was morning and a cop was looking in the window. He said "My God,
what happened to you?" And I said "I went to a Hell's Angels
party last night!" (Hell's Angels : A Strange
and Terrible Saga of the Outlaw Motorcycle Gang,1966)
One for the road
: een 'live' verslag van HST's eerste trip op Mescaline (een "extremely
dangerous drug")
(Stukken uit) First
Visit with Mescalino (1969)
"Jesus, 6 :45 now and the pill has taken hold for real... I sort
of levitated in the chair, hovering in front of the typewriter, not
sitting... I'm amazed that I can keep typing... weird... I can still
spell... but I had to think about that last one... 'Weird'...
There is not much connection between my head and body... but I can still
type and very fast too, much faster than normal. Yes, the goddamn drug
is definitely taking hold, very much like acid, a sense of very pleasant
physical paralysis (WOW, that spelling) while the brain copes with something
never coped with before...
I can't possibly get out of this chair right now, I can't walk, all
I can do is type... fantastic effort to lift the bottle of Budweiser
and take a sip...
Ah shit, this is very weird... wondering how much stranger it will get...
Turn the radio on, focus on something but donÕt listen to the words,
that vicious bullshit...
Christ, can't blow my nose, can't find it, but I can see it and my hand
too, but they can't get together, ice in my nose...
Hang on now, no slippage, ignore this weird trembling... my eyes feel
bigger than grapefruits... when will this thing peak?... I have to catch
a plane in two hours. Can it be done?"
(Songs of the doomed-Gonzo Papers vol.3, 1990).
