Put us in Tune is reeds de derde plaat van Thou, na de mini A Poupée pour m’amuser (1997) en Hello in This Sun (1998), maar de eerste die nu ook overzees te verkrijgen is. Het werkstuk werd in de V.S. uitgebracht op SeeThru Broadcasting het label van David Sardy (producer en frontman van het rockcombo Barkmarket) dat later op het jaar ook de plaat van Mauro op de Amerikaanse markt loslaat. De College-radios, de belangrijkste uitlaatklep voor alternatieve muziek in de V.S., waren dolenthousiast met als gevolg dat Put us in tune op nummer 42 in de CMJ-airplaycharts terecht kwam, een notering die weinig Belgische groepen voor hen gegund werden. Toch lijkt Thou geen hoge ogen te gooien bij het thuispubliek, wat wellicht wel te maken heeft met platenmaatschappij-perikelen. Na het verdwijnen van het Nederlandse Brinkman, dat hun eerste twee platen uitbracht, heeft het immers heel wat voeten in de aarde gehad om een nieuwe firma te vinden. PIAS werd uiteindelijk bereid gevonden, maar pas na de opnames van Put us in Tune, die gebeurden met een geleend budget, en wel onder auspiciën van John Parish, die naam maakte als producer van o.a. Giant Sand, Bettie Serveert, 16 Horsepower en zeker PJ Harvey. Met haar heeft hij een duurzame samenwerkingsrelatie opgebouwd, die o.a. zijn vruchten afwierp op het briljante To Bring You My Love en Dance Hall at Louse Point . Overigens schreef Parish ook de soundtrack van de mooie Belgische film Rosie.
Voor Bart Vincent (gitaar, zang) en Does De Wolf (keyboards, zang), het charmante koppel dat Thou aanvoert, betekende de plaat dan ook een grote stap voorwaarts.
Bart: “Jazeker, met Put us in tune zijn we bij PIAS terecht gekomen en bij Werchter management, we konden met John Parish werken en daardoor is onze plaat ook uitgekomen in de V.S., wat voor ons heel wat euforie opgewekt heeft. We worden er regelmatig gedraaid, naar het schijnt ligt de plaat in alle winkels in New York..: prachtig, gewoon. We hopen ook dat we er binnenkort een kleine tournee kunnen gaan doen, in september gaan we misschien spelen op het CMJ festival. Ook muzikaal zijn we er op vooruit gegaan, wat vooral te danken is aan John: in de studio duwde hij onze muziek altijd een nieuwe richting uit. Als ik bijvoorbeeld met een distortiongitaar wou werken stelde hij een dobro voor, en dat bleek negen kansen op tien ook te wérken.”
Does: “Voordien was Pim (De Wolf, broer van, SD) altijd onze producer geweest. Maar we hadden To bring you My love gehoord en ik zei: Flood (een van de co-producers, zie ook U2, Smashing Pumpkins en Depeche Mode) moet onze producer worden! We hebben een poging ondernomen om die mens te bereiken maar die werd door zijn management heel goed afgeschermd. Toen PJ Harvey op Pukkelpop moest spelen zijn we naar Mauro gereden met onze demo’s en de vraag of hij die aan haar kon geven.”
Bart : “Mauro was te schuchter om ze aan Polly te geven en ze zijn bij John beland (lacht)”
Does : “Ondertussen waren we op zoek naar een platenfirma en Bang! leek geïnteresseerd. Die mens kende John Parish toevallig en belde hem op met het voorstel om producer te worden. Bleek dat John net die demo’s gevonden had toen hij zijn huis aan het opkuisen was – zijn vrouw verwachtte een baby en hij wou alles netjes (lacht). Hij had die beluisterd en blijkbaar vond hij de muziek goed. Dat was een heel rare samenloop van omstandigheden, het was nooit onze bedoeling geweest: we zijn pas achteraf te weten gekomen dat hij voor een groot deel verantwoordelijk was voor de geluid van ToBring you My Love.”
Bart: “Hij had ook net Giant Sand gedaan (het vorig jaar verschenen Chore of Enchantment , SD), en dat klonk heel goed: er hangt een soort warme ambiance-sfeer op die plaat.”
Does : “Later zijn we hem gaan opzoeken in Bristol om een ganse dag naar onze eigen demootjes en platen te luisteren. Hij heeft ons dingen laten horen die hij geproduced had en we waren direct verkocht, ook door zijn charmes. Die mens op zich is een echte gentleman, maar hij heeft ook zijn eigen gedacht en hij kan die goed doorvoeren, je moet er echt tegen ingaan als je er niet mee akkoord bent.”
Bart : “Op dat moment kregen we te horen dat Bang! ging stoppen en dat Sony Publishing had afgehaakt… .Het leek er op dat onze plannen niet konden doorgaan omdat er geen geld was, terwijl John had gezegd dat hij tegen om het even welke -redelijke- prijs wou werken. Uiteindelijk heeft Fred van Brinkman alles voorgeschoten – hij is onze manager geworden, ook trouwens van Mauro. Nadat de plaat af was zijn we via via bij PIAS beland. Een tijdje later moest Mauro in de V.S. zijn plaat gaan opnemen met David Sardy die zo onze plaat in handen kreeg. Hij bleek een grote fan te zijn van John Parish en vond de plaat fantastisch, en zo is de plaat in de V.S. uitgebracht…. Sardy zou ook heel graag met John werken, misschien gaan ze wel samen onze nieuwe plaat producen. Met John is het de vorige keer zo goed gegaan , dat we hem niet meer kunnen missen. We zullen onze planning moeten aanpassen aan zijn vrije tijd: hij heeft nu opgenomen met Eels en gaat met hen op tour, zodus… . In ieder geval zijn we druk bezig met het opnemen van nieuwe demo’s.”

Thou gebruikt, vooral op Put Us in Tune, een breed spectrum aan instrumenten en invloeden. ‘Kids do Ride’ bijvoorbeeld is een sierlijke popsong, die drijft op zachte akkoorden en subtiele computergeluidjes. Op ‘Soon Daladies’   weerklinkt knappe samenzang van Bart en Does, terwijl de song langzaam opbouwt naar een explosieve ontknoping. Elders hoor je samples, distortiongitaren, hammondorgel of flügelhoorn (een gastrol van Si John van Reprazent). De muziek klinkt afwisselend donker en zoet en blijft fascineren van begin tot einde. Wordt voor de volgende plaat gekozen voor een ander geluid?
Does : “Thou is ondertussen een heel andere groep geworden. Pim is nu onze vaste gitarist en hij speelt ondertussen een grote rol. Dat was niet echt een verrassing, hij is ons sinds onze eerste demo’s blijven steunen en weet heel goed waar we mee bezig zijn, als producer zit hij ook in een positie om goeie feedback te geven”.
Bart : “Op onze nieuwe nummers zijn ook meer gitaren te horen. Dat is normaal: iemand die gitaar speelt zet gewoon zijn boel open en nu zijn we met twee (lacht). We hebben ook –alweer- een nieuwe drummer, Tom Dewulf, die heel vlug zijn draai gevonden heeft. Hij is iemand die heel vlug de gepaste arrangementen vindt.”
Does : “De muzikanten komen ook regelmatig af met ideeën, zodoende krijg je onverwachte muzikale wendingen. In die zin is het ook anders dan vroeger.”
Bart : “Ook Boy, onze klanktechnicus heeft sinds het begin een grote invloed gehad. John had tijdens de opnames ook al vlug door dat hij een taak moest krijgen. Hij kreeg zijn eigen hoekje in de studio, waar hij constant in de weer was met zijn eigen effectapparatuur. Als John vastzat stuurde hij alles door naar Boy, die er meestal wel wat mee aanving… Hij weet heel goed wat onze muziek nodig heeft, ook live: wij zijn immers geen evidente groep om te mixen. Voor ons zijn alle details, zelfs de kleinste geluidjes immers belangrijk.”

Thou schreef en speelde ook de muziek voor het theaterstuk de drumleraar, geschreven door Arne Sierens en uitgevoerd door Theater Zuidpool. De productie werd alom bejubeld en werd begin dit jaar nog hernomen.
Does : “Dat was heel plezant om te maken. Het lag ons ook wel: we hebben de muziek op amper een week tijd in elkaar gebokst. In opdracht schrijven is ook iets helemaal anders: je leest dat script en er flitst vanalles door je kop, er ontwikkelen zich op korte tijd ontzettend veel ideeën…”
Bart : “We wilden heel graag filmmuziek maken en dat was de eerste stap. De actrice uit dat stuk, Marijke Pinoy had ons ooit zien optreden en ze had gelezen dat we heel graag muziek zouden schrijven voor een film van Mark van Passel (die Manneken Pis en Terug naar Oosterdonk regisseerde, SD). Dat was haar bijgebleven en zo zijn we beland bij haar man, Koen de Sutter, die de Drumleraar regisseerde.”
Does : “Een paar nummers die we voor het stuk schreven zijn op de plaat beland: ‘Panic Breaks’, ‘Colour the Sun’, ‘C’est Moi’, … maar dan in heel andere versies, wat onvermijdelijk is als je met John Parish werkt”

Bart is ook te horen op het recente Private Suite van de Nederlands groep Bettie Serveert , terwijl ook Put Us in Tune ingekleurd door een aantal gastmuzikanten zoals Mauro Pawlowski, Richard Hunt (speelt ook bij PJ Harvey), (dé) Bart Maris, Kristof Rossel en Vis. Staan er nog andere samenwerkingsverbanden op het verlanglijstje?
Bart : “We zijn bevriend geraakt met de mensen van Bettie Serveert toen we met hen toerden door Nederland. Via ons zijn ze ook terechtgekomen bij John Parish, die Private Suite zou producen. Ze wilden voor hun laatste plaat blijkbaar een andere richting uit en aangezien wij bezig waren met samples en zo, hebben ze ons uitgenodigd in Amsterdam om wat te experimenteren. Voor ons was dat een kans om met John nog eens een pintje te gaan drinken.. (lacht)”
Does : “We gingen normaalgezien met Bettie Serveert toeren in de V.S.. Zij hebben daar intussen een behoorlijke naambekendheid en kunnen spelen in de grotere zalen, wat voor ons natuurlijk interessant is. Maar die tournee werd jammer genoeg afgelast, we hopen er in het najaar wel naartoe te gaan .”
Bart : “Andere samenwerkingen? Does gaat nu binnenkort op schrijversweekend in Londen met onder andere Tom Kestens van Das Pop en Frankie van Channel Zero, dat kan wat geven (lacht). Voor ons akoestisch concert op StuBru gingen we werken met Peter Lesaghe van Moiano, maar hij had andere verplichtingen. In de V.S. zijn ze wel heel erg bezig om muzikanten samen te krijgen, zo zou ik wel eens willen doen met Enon, die ook op SeeThru Broadcasting zitten: zij maken echt heel vuile lo-fi pop, dat zou ik wel zien zitten. Ook Jason van Granddaddy, Lisa Germano, … The Dust Brothers doen ook wel heel toffe dingen, zij stonden ook op ons producer-verlanglijstje”
Does : “Maar daar hadden we geen adres van (lachen)”

Bart en Does zijn zowel in als buiten de muzieksfeer partners. Zij werken samen de contouren uit van de songs, die later in groepsverband uitgewerkt worden.
Does : “We arrangeren eigenlijk elkaars songs. We maken elk onze eigen nummers die we uitwisselen, wat vaak voor boeiden resultaten zorgt”
Bart : “We hebben een totaal verschillende schrijfstijl. Ik hou van Pavement-achtige gitaarsongs, terwijl Does meer minimalistische sfeerpop maakt. Zij komt meestal af met een melodie die ze geschreven heeft op een oud aftands harmonium, die wij ooit voor 2000 frank op een rommelmarkt op de kop hebben getikt, en dan zet ik er akkoorden onder.”
Does : “Voor ‘Weak Lady’ had ik in het begin alleen maar enkele zanglijnen.
Bart : “Dat waren allemaal stemmekes en daar heb ik wat muziek op gezet . De versie die je op de plaat hoort is volledig thuis opgenomen met een akoestische gitaar en een DJX - ‘The plastic keyboard’ noemden ze het in Bristol, het is zo’n klein, goedkoop speelgoedje. Tsja, meer kunnen we ons niet permitteren (lacht).”

http://www.thou.be

Thou speelt op de Gentse Feesten 2001, Bo’dlo, 21/7, 0u., met in het voorprogramma Tom Wolf.