Meest recente artikels:
Summerschool Kunstkritiek
Summerschool Schrijverspodium
Summerschool Schrijverspodium
Summerschool Schrijverspodium
Review Dit is mijn vader
Meer artikels van David De Buyser:
Hasselt in de ban van drums en bassen (22/09/2001)
'Solid State' (Clone/C5 2001)
songs van ’95 tot ’01 (Aim Records)
EP (Aim Records)
DAIPHLUX
datum 18.07.2001
rubriek Muziek
Op de cover van Daiphlux' mini-cd botsen twee vliegtuigen boven een vallei ergens in de Alpen. De vliegtuigen en het traject dat ze aflegden, zijn een witte lijntekening. Op de achterkant van de hoes zie je ongeveer hetzelfde scenario, alleen hier botsen de tuigen niet. Eerst dacht ik dat dit traject in verbinding stond met dat op de voorzijde. Want Daiphlux' muziek blijft in eerste instantie behoorlijk binnen de lijnen, maar kan het toch niet laten hopeloos de verkeerde weg te kiezen en op bewogen routes op allerlei manieren te crashen. Maar tot zover het luchtverkeer.
Een eerste lezing van de cd - ik noem het ding steeds 'cd' want het heeft geen naam - geeft meteen de indruk dat Aphex Twin met Squarepusher op de vuist gaat om uit te maken wie het eerst naar de plee mag. De negatieve toonaard van deze vergelijking ten spijt: dit is een waarschuwende, positieve noot. Of nood, voor mijn part. Niettegenstaande alle negatieve connotaties aan deze vergelijking is het een eerste waarschuwing tot iets positief: "Dit zijn serieuze zaken!", dat vind ik tenminste van een toiletbezoek.


Nummer één in de reeks van vijf viel mij op door belletjes. Dat zijn 'gewichtige dingen', in het bijzonder als het natuurlijke bereik van hun gerinkel afgesneden wordt. Meer nog dan de allervertekendste geluiden zijn dergelijke simpele manipulaties dé expressie van de mogelijkheden van digitale geluidssynthese. Het is het verstoren van een zeer herkenbaar geluid. Belletjes zitten in ons geheugen gegrift, al waren het maar die van in de kerk. Elke vervorming van hun oorspronkelijke klank zorgt voor een schok. Om dat te ervaren moet je geen misdienaar geweest zijn, de enige vereiste is dat de oorspronkelijke klank nog enigszins herkenbaar blijft. Geluiden die niet of nauwelijks verwijzen naar een fysieke (visuele) werkelijkheid brengen moeilijker voeling teweeg bij de luisteraar. De geluiden die Daiphlux frequenteert, klinken meestal niet erg aards. Zowel de ritmes als de melodieën verwekken een roes van onbehagen, van zich niet thuis voelen. De Oostendenaar slaagt er echter in die roes te doorbreken door herkenbare elementen in zijn composities te verwerken.

Het vierde nummer van de cd vind ik het beste van de vijf. Mijn mimesistheorie wordt ook hier kracht bijgezet door belletjes, maar is minder belangrijk omdat een ander element zwaarder weegt, namelijk het ritme. Het is een swingend stuk dat iets weg heeft van Pole's muziek, al worden totaal andere geluiden gebruikt. De melodieuze synthesizergeluiden vormen voor een groot stuk mee de ritmes, niet door op de maat te verschijnen, maar ertussen. Ze zuigen, trekken en ontladen in keiharde beats die regelmatig hun goede orde verliezen en witte vliegtuigen worden. Daiphlux' muziek maakt me niet sprakeloos, maar verwondert door minutieuze details.

DOWNLOADABLE MP3>>

track: FLMtg RXTT*ss
artist: Daiphlux
released on aim04

track: TORFSKEn JELET DURFZT
artist: daiphlux
released on aim04
Reageer
Voornaam
Naam
Email
Reactie