It's a crazy world out there. De Engelse overheid heeft, in zijn queeste om 'the great masses' tevreden te stellen, nu ook het idee opgevat om dance muziek te subsidiëren. Zo werd Mike Dred de allereerste Britse DJ die mocht touren op kosten van de Queen Mother. Over de keuze van Mike dred kan lang gediscussieerd worden, maar zeker is dat hij zich van het gros van de Dj's onderscheidt door zijn experimenteerdrang. Zijn laatste album, Labtop Dancing is zeker niet verstoken van clichés, maar tracks als 'She's Robotic' of 'Phantomz in My Brain' zijn avontuurlijke brokken electronica, met veel aandacht voor detail en klank. Achterwaarts afgespeelde drumloops, gefilterde synth-klanken, scratches en bleeps, … Mike Dred is een echte klankfreak. Labtop Dancing bevat 10 tracks die elk -met een labtop- werden opgenomen in een ander land: een resultaat van zijn langdurige omzwervingen.
"Gedurende het anderhalf jaar dat de plaat opgenomen werd, was ik maar 2 of 3 dagen na elkaar thuis. Het was duidelijk dat ik geen tijd zou hebben om mijn ideeën uit te werken in mijn studio. Maar ik had geluk dat ik die Powerbook had en ik kon werken bij andere mensen thuis, in hotels, vliegtuigen en treinen. Het grootste deel van Labtop Dancing is eigenlijk gemaakt op dat soort plaatsen, met mijn koptelefoon op. Achteraf gezien ben ik heel tevreden met die manier van werken: gelimiteerd zijn tot een enkel instrument en links leggen tussen verschillende computerprogramma's. Een jaar of drie geleden was dat niet eens mogelijk, omdat er niet genoeg software op de markt was, maar blijkbaar is dit het perfecte moment. Ik ben er intussen zo bedreven in dat ik nu constant op die manier werk, zelfs als ik thuis ben. Ik hou mij vooral bezig met het verzamelen van een bibliotheek van klanken, die ik op het juiste moment kan integreren in een track. Al de geluidjes in mijn muziek worden elektronisch opgewekt: real world sounds, hi-fi sounds, … Ik ben een liefhebber van klanken, I'm a soundfreak."

Virtual Farmer uit 1998 is het meest voldragen werkstuk van Dred. Deze verzameling tracks die hij samen met Peter Green maakte, bevat het soort muziek dat collega en platenbaas Richard James inspireerde tot de term 'braindance': een amalgaam van hardleerse beats en abstracte ambientklanken, die net zo goed werken op de dansvloer als in de huiskamer. "We waren in 1995 begonnen met de opnames van die plaat, twee van die tracks verschenen toen al op mijn Machine Codes label. De samenwerking bleek zo geslaagd dat we er mee doorgingen, al wisten we totaal niet welke richting we uitgingen. Voor ons was het meer een research project, we gedroegen ons als twee scheikunde wetenschappers: iedere track had een eigen uniek geluid die we geheel zelf hadden opgebouwd. We hadden onszelf immers een grote restrictie opgelegd: we mochten geen enkele drumklank, melodie of whatever twee keer gebruiken. Dat was eigenlijk een grote uitdaging.
Voor mensen die vooral bekend waren met mijn acid house stuff, was die plaat heel verrassend. Maar uiteindelijk kun je niet altijd dezelfde foefjes uithalen en ik hou er nu eenmaal van om nieuwe ideeën te pushen en werkmethodes te verkennen. Het gaat er mij daadwerkelijk om twee werelden te versmelten. Ik wil muziek maken met een experimentele rand, krachtige texturale klanken die net zo goed thuis zouden zijn in een film met een goed ritme en een pompende baslijn die mensen aan het dansen brengen. Momenteel ben ik bezig om dat de perfectioneren, ik heb laatst twee tracks afgewerkt waar ik enorm tevreden mee ben. Het is een echte mix van de muziek die je hoort op de dansvloer met heel wat cinematische geluiden. "

Voor iemand die geobsedeerd is door klank, kan andermans muziek een grote inspiratiebron zijn. Welke muziek heeft recent indruk gemaakt?
"Om eerlijk te zijn luister ik thuis heel zelden naar muziek, enkel om te oefenen op mijn DJ-sets. Ik zit voortdurend met mijn hoofd in mijn computer om mijn eigen klanken te maken. Ik ben een van die mensen die geen uren genoeg heeft in een dag om naar muziek te luisteren voor het plezier. Alleen als ik naar platenzaken ga om platen te kopen, luister ik voor de eerste keer naar nieuwe muziek. Het gebeurt wel eens dat ik interessante muziek ontdek wanneer ik op tournee ben, zoals in Israel, waar ik behoorlijk onder de indruk was van dat soort Midden-Oosterse muziek, met die coole vocals.
Maar De beste muziek komt nog altijd uit Londen. Een paar jaar geleden ging het de verkeerde kant op, maar tegenwoordig zijn er een paar heel goeie scènes, vooral de underground garage scene. Niet de gezongen versies, maar de echt zware instrumentale stuff, met de vette baslijnen en goeie drumprogramming. Ik hou ook van de 'like techno-jungle stuff', echt heftige, weldoordachte klanken, niet gesampled maar elektronisch opgewekt. Daar ben ik het meest geïnteresseerd in: mensen die bezig zijn met klanken."

Mike Dred was een van de eerste signings op het Rephlex lablel van Richard James (aka Aphex Twin , dat recent zijn tiende verjaardag vierde. Dred verkeert er in het boeiende gezelschap van artiesten als Mike Paradinas (u-ziq, die nu inmiddels zijn eigen platenlabel opgestart heeft, Planet Mu), Tom Jenkinson (Squarepusher) en Luke Vibert, die tot de elite van de elektronicamuziek behoren. Hoe kijkt Mike Dred terug op 10 jaar bij Rephlex?
"Ik voel me vooral oud worden (lacht). Nee, momenteel voel ik wel een positieve tendens. Ik had het wel moeilijk tussendoor, toen het label een jaar of vijf-zes geleden zijn nek uitsta, er werden toen een aantal platen uitgebracht die ik in die tijd zelf niet gekocht zou hebben. In de vroege jaren ging het vooral om acid house en home made techno, zoals de dingen die Richard (D. James, aphex Twin , SD) en ikzelf maakten, en later Mike Paradinas en Chris (Jeffs, aka Cylob / Kinaesthesia) . Toen kwamen DMX Crew en Gentle People met een soort popelektro die niets te maken had met wat daarvoor gebeurde. Mensen als Tim (Van Leijden, aka Like A Tim) en Bochum Welt maakten wel goeie stuff, maar het was heel erg beïnvloed door Aphex Twin. Daar had ik toen erg veel moeite mee: Rephlex werd een grote Aphex Twin fanclub, er werd veel muziek uitgebracht die hij net zo goed kon gemaakt hebben, alleen veel beter.. Ik had toen dus mijn bedenkingen bij die releases, want ik ben nu eenmaal een artiest die meer het meer moet hebben van de 'raving kinda side', alhoewel ik ook wel mijn deel experimentele muziek gehad heb. Dat was een transitieperiode waar ik mij niet comfortabel bij voelde, maar alles is goed uitgewerkt, momenteel komen veel interessante concepten en muziek uit."

De laatste jaren weerklinken er echter steeds negatieve commentaren binnen het Rephlex-kamp: artiesten klagen steen en been over slechte distributie en achterstallige betalingen, in zoverre dat een nieuwe marketingstrategie zich opdringt. Zo is Labtop Dancing momenteel nog altijd moeilijk te verkrijgen in de Belgische platenzaken.
"Het is enorm frustrerend maar er is niets dat ik kan doen.. Ik vroeg laatst of ik enkele exemplaren kon meebrengen op tournee maar ze konden het niet op tijd organiseren, hun antwoord is dat je ze kan krijgen via het Internet. Maar zo werkt het niet: als ik platen wil kopen ga ik eerst naar een winkel om er naar te luisteren.. . Het probleem met de platenzaken in België is dat ze geen importkosten willen betalen, ze willen rechtstreeks kopen van een distributeur, wat goedkoper uitvalt. Maar er is blijkbaar geen enkel bedrijf dat met Rephlex wil werken.
Maar ik word het zo stilaan beu. Ik ben voorzichtig aan het uitkijken naar een ander label, zonder mij te haasten. Ik bouw gewoon een mooie collectie van 20-30 tracks op en dan zal ik in een betere positie zijn om een label aan te spreken. Ik denk bijvoorbeeld aan planet Mu of zelfs Warp, maar ik moet eerst wat meer van hun stuff ontdekken. Ik moet zeker weten dat ik pas binnen hun stijl, ik wil niet dat mijn muziek niet wegzinkt tussen al de andere stuff.
Ik hou het wel nog een tijdje vol bij Rephlex met deze plaat, maar voor mijn meer serieuzer werk ga ik toch op zoek naar iemand anders."

Mike dred wordt tegenwoordig in een adem genoemd met artiesten als Aphex Twin en Juan Atkins. In het Internetmagazine Popmatters wordt hij bestempeld als aan van de 'superstar DJ''s'. "echt? Dat is heel flatterend. Alhoewel veel mensen die zo genoemd worden assholes zijn die ontzettend veel betaald worden om een paar uurtjes trance music te draaien. Voor mij is geld niet zo belangrijk. Als het concept van een fuif mij aanstaat, ga ik niet veel geld vragen. Het belangrijkste is dat ik met heel mijn hart en ziel bezig met muziek."

Mike Dred op Gentse Feesten 2001, Bo'dlo, di 17/7, met DJ Katrien Klausing.