Thomas Brinkmann beloofde nochtans de moeite te worden, maar dat was een naïeve gedachte. Geen geëxperimenteer, geen nieuwe muziek en nog minder platen die moeite deden om je te verleiden.

Het was dan maar wachten op Jamie Lidell in de hoop dat die toch wat meer zijn best zou doen. Wat deze meneer van plan was, was onduidelijk. Hij had maar één doel: de avond redden. Het was dan ook reikhalzend uitkijken naar zijn performance, want zo kunnen je zijn live set wel beschrijven, als een performance. Een paar microfoons en wat electronisch gereedschap volstonden. Lidell trok zich geen zak aan van de geringe opkomst en ging dan maar volledig uit zijn dak met gestoorde beats en vocals als resultaat. ‘Gestoord’ klonk het uit sommige monden, ‘geniaal’ uit andere. Het zijn twee woorden die niet zonder elkaar kunnen en zeker van toepassing zijn op dit deel van Super_Collider.

Wie vanavond naar 10 days wil en zijn buik vol heeft van de Britse jungle kan naar Spacer. Luke Gordon leerde het vak als engineer voor The Sandals, Chris Bowden en La Funk Mob. Onder de naam Fat gaf hij met zijn eerste productie, ‘Drew in June’, het startschot voor Howie B’s Pussyfoot label. Ian Simmonds (Juryman) werd zijn bondgenoot en hun samenwerking op ‘Atllas Earth’ ontspoorde tot het Juryman vs Spacer album ‘Mail Order Justice’.