Wie een tijdje ronddoolt in de muziekindustrie, verzandt gegarandeerd in een grote hoop gezeik. Het mechanisme is nu eenmaal gericht op geld en faam, twee zaken die, laten we eerlijk zijn, behoorlijk aanlokkelijk zijn. Het idee van Cultuur (met een grote C) te serveren aan een hongerig publiek werkt wel degelijk tot de verbeelding, wat ertoe leidt dat veel muzikanten (en hun entourage) hun prioriteiten (laten) herleiden tot marketing en 'stardom'.

Ach, who cares? Goeie muziek vindt altijd zijn weg, vroeg of laat. Voor de Portables is muziek maken hoegenaamd geen hoogstaande kwestie, zolang het maar leuk blijft om te doen. In weerwil van luttele media-aandacht, blijven de drie constant actief, zowel in hun slaapkamer, in de repetitieruimte als op het podium, met altijd boeiende resultaten. Ontsproten uit de Brugse rockscene kwamen de drie huidige leden - Wio, Jurgen en Hans- al vlug terecht in het cassette circuit, dat midden de jaren negentig een hoogtepunt kende. Ze brachten materiaal uit op labels als Toothpick, Rotten Windmill, Bacchanalian Revel en hun eigen studio Muscle, onder een resem verschillende noemers. Jurgen De Blonde is o.a. actief als Ed Nolbed en Köhn (zijn eigenwijs elektronica project, op (K-RAA-K)3 ) en bracht recent onder zijn eigen naam een gevarieerde plaat uit op het Duitse Tomlab label. Wio is Vlaanderen's moderne all-round troubadour, terwijl Hans onder het aardige pseudoniem Hans Olo recent een aantal nummers prijsgaf, die Gastr Del Sol naar de kroon steken. Ondanks die vele solo-activiteiten is de directe wisselwerking groot: zo maken ze er een sport van om elkaars nummers in een nieuw kleedje te stoppen. Hun individuele talenten worden gebundeld in de Portables, met een eigen identiteit en groepsgeluid. Op hun eerste cd, lab.top. bepaalden grillige gitaren het klankbeeld, maar op Rosegarden werd het instrumentarium gevoelig uitgebreid met keyboards en elektronica en werd gekozen voor een consequent zacht geluid, dat raakvlakken vertoont met The For Carnation en The Notwist. Live worden mijmerende liedjes afgewisseld met beenharde gitaarriffs en.. een onvermijdelijke portie humor. Want wat de Portables daadwerkelijk uniek maakt, is hun ontwapenend gevoel voor zelfrelativering: of het nu in hun muziek, in het artwork of op het podium is, altijd is er plaats voor een wisecrack of een inside-joke. "Don't be serious about anything" is het moto dat ze al sinds de Brugse dagen hanteren. Verwacht in het vraaggesprek dan ook geen uitvoerige muzikale analyses of diepgaande theorieën over 'post-rock', maar eerder een regen van kwinkslagen en veel, onbeschrijfelijk veel onzin. Het West-Vlaamse accent en de vele lachsalvo's en zijsprongen moet je er maar bij denken.

Alcohol