Suspens hangt in de zaal en de hele film door heb je dan ook een Hollywoodgevoel. Door de vaak dramatische muziek die een constante spanning creëert, de voorbijflitsende wegen en de vele opstijgende vliegtuigen is Indiana Jones nooit ver af. De productie heeft hier veel aan te danken en houdt zo een gezonde balans tussen entertainment en informatie. Want naast de prachtige beelden en de ietwat overdone muziek, krijg je vooral veel interviews te zien met ooggetuigen en belangwekkende politici en historici, en dit zijn er heel wat. De plot - de eigenlijke zoektocht naar de man op de befaamde foto - dikt dan ook steeds aan. Vooral in het eerste deel van de film zorgt dit voor een interessante spanningsboog. Zodra geweten is wie de man is, is het grootste deel van de fun er af. De extreme emoties die opborrelen bij de Congolezen en de dynamische vertelstructuur houden het eenvoudige en ietwat saaie onderwerp levend. De vertelstem spreekt, op een nogal droge toon, dan ook in heldere en simplistische taal maar slaagt er wel in de kijkers mee te slepen.
De filmische kwaliteit van de documentaire komt vooral voort uit de doordachte afwisseling van vaag gekleurde archiefbeelden en het fotografisch hoogstaande, nieuwe beeldmateriaal. Inhoudelijk heeft de documentaire veel te danken aan de inmenging van spiritisme en lokaal bijgeloof. Heel de tijd is de figuur die gezocht wordt een mengeling van een persoon van vlees en bloed en een halfmythisch fenomeen. Hij verandert voortdurend van naam en afkomst en veel getuigen willen geen concrete informatie vrijgeven. De handeling wordt dan ook gezien als een bijna magisch iets aangezien het gros van de Congolezen geloven dat het zwaard zelf de macht in zich draagt, eerder dan daar een teken van te zijn. Het magische speelt een belangrijke rol; pas na het uitvoeren van een spiritistisch ritueel, werpt de zoektocht van Dries en Bart effectief vruchten af. Ook worden ze op de begraafplaats van de sabelpakker, die uiteindelijk Ambroise Boimbo bleek te heten, geholpen door de dode geesten. Kleine dingen (bier op de grond) kunnen wonderen doen en zorgen ervoor dat ze uiteindelijk het graf vinden waar ze naar op zoek zijn.
Boyamba Belgique houdt met deze magische wendingen een aangenaam midden tussen droge documentaire en speelse fictie. De Afrikaanse hitte is bijna voel- en ruikbaar in de schitterende footage van natuur en volkscultuur. Jammer genoeg zakt het laatste deel van de film weg in een beetje gewrongen pathetiek en voelt de kijker zich bijna gedwongen om ontroerd te zijn door het simpele feit dat de man overleden is en dat zijn dochter ergens in een afgelegen dorpje woont zonder enige roem. De makers teren hier op het opblazen van kleinmenselijke ervaringen en houden deze uitvergroting in bedwang door sterke cinematechnieken en uitgekiend onderzoek. Al bij al is Boyamba Belgique een zeer geslaagde kijkervaring en komen we op een bijna onschuldige manier in contact met ons koloniaal verleden, iets dat de meeste van ons wel zal schikken.
