Een meisje somt een lijst op: “Hoe stil het huis is wanneer je opstaat”, “hoe moeilijk het is de ‘h’ uit te spreken als het een ‘g’ is”, maar ook “hoe stekend de pijn is als je ledematen groeien”. De kinderdansvoorstelling zal geen verhaal brengen maar een anekdotisch tableau vivant over de kindertijd en de onvermijdelijke pijnen die gepaard gaan met het ouder worden.
Wanneer een glasgordijn wordt weggeschoven ontvouwen zich in een eenvoudige choreografie typische kindertaferelen: drie kinderen (Floor Crul 10 jaar, Misha Demoustier 12 jaar, Silke Cnockaert 12 jaar) een danser (Kwint Manshoven) en een muzikant (Niko Hafkensheid) poseren in wisselende opstellingen voor de gezinsfoto, ze spelen verstoppertje, plagen elkaar speels, dromen ervan popster te worden, fluisteren een zin zo foutloos mogelijk de kring rond of bouwen een kamp. Alle gebeurtenissen vloeien naadloos in elkaar over dankzij een intelligente en totale benutting van decor en speelvlak.

Hun eerste, jonge stappen dansen ze synchroon met Kwint Manshoven. De kinderen kijken op naar de volwassen danser en spiegelen zich aan hem. Hij is hun steun en geborgenheid: voorzichtig plaatst een danseresje haar onzekere stapjes op Manshovens handpalmen. Maar ze blijven niet klein. Hoe ouder ze worden, hoe meer ze eigengereid beginnen te dansen. Geleidelijk aan maken ze zich los van hun leeftijdsgenootjes en de volwassenen en gaan bewegen naar hun eigen persoonlijkheid. Het ouder worden gaat tevens gepaard met het kiezen van vrienden. Het samenspelen is geen vanzelfsprekendheid meer; slechts twee van hen kunnen elkaar vinden in de choreografie, de derde moet alleen afdruipen.

Zonder belerend te zijn of een morele boodschap op te dringen, tonen Joke Laureyns en Kwint Manshoven het wel en wee van een simpele jeugd. Daarbij weten de kinderen aan de hand van de onafgewerkte techniek hun spel te versterken waardoor hun bewegingen de jeugdige onschuld herbergen die geen volmaaktheid nastreeft. Deze ongecompliceerde lichaamstaal creëert samen met een sobere belichting een gedoseerde opvoering die een voor zich sprekende poëzie bevat. Niko Hafkensheids breekbare gitaarklanken vervolledigen deze poëzie. Met de melancholische bijklank van een wiegenliedje lijkt hij de volwassen toeschouwer bewust  te maken van deze onbevangen jeugdigheid die hij verloren heeft. Het is echter nooit te laat: Hafkensheids en Manshoven gaan zelf de kinderen kopiëren en ravotten op een snaakse manier als twee bengels over het podium. Toch is het een verraderlijke zorgeloosheid die in deze berceuses klinkt. Ook kinderen kennen hun angsten wat duidelijk wordt in de scène waarin Manshoven de jonge spelertjes klapwiekend de hoeken injaagt. "Lights are still on, the devil is long gone", zingt Niko Hafkensheid en weet daarmee de koters opnieuw gerust te stellen.

Laureyns en Manshoven leveren een poëtisch kunstukje over de jeugd dat met zijn sprekende eenvoud en jonge dansers een fantastische theaterervaring is voor kinderen. Voor de oudere kijker is de kinderblik van deze voorstelling een ontroerende herinnering aan lang vervlogen tijden. Maar bovenal is Unfold het bewijs dat een voorstelling in al zijn soberheid veel krachtiger kan klinken dan de grootste gebaren.