Hoe zijn jullie bij elkaar gekomen?
Vincent Rietveld: "Bij de Warme Winkel kennen we elkaar al langer. We hebben allemaal aan de Toneelacademie in Maastricht school gelopen. We hebben de gewoonte van altijd met andere mensen te werken: andere regisseurs en andere acteurs. Bo van Touki deed ook al mee in Total Thomas en Marien heeft ook al Alma en Radio Maria geregisseerd dus er waren al eerder samenwerkingsverbanden geweest."

Van wie was het oorspronkelijke idee om iets over Kokoschka te doen?
VR: "Bij de Warme Winkel doen we altijd heel schoolse spreekbeurtavondjes om een beetje te verbreden en op zoek te gaan naar onderwerpen. Als iedereen dan ergens enthousiast over is, dan kan het zijn dat we daar een voorstelling over maken. In het kader van het Oostenrijks vijfluik waar we mee bezig zijn, deed iedereen spreekbeurten over Oostenrijkse kunstenaars. Mara had ook een heel aanstekelijke spreekbeurt over Kokoschka gehouden dus dat was dan snel beslist."

Zijn jullie ook in Oostenrijk geweest om daar de sfeer op te snuiven?
VR: "Nee". (lacht)
Jeroen De Man: "Ik nog wel, vorig jaar maar niet als onderzoek of zo.
We hadden het natuurlijk te druk maar anderzijds is het ook grappig als je het ziet als een soort statement of zo om juist niet te gaan en dan duidelijk te maken: 'we halen het uit boeken'. Je zal ook zien in de voorstelling dat het niet gaat om ‘documentaire maken’ dus we zijn niet schatplichtig aan Oostenrijk of aan Kokoschka, we zijn eigenlijk nergens schatplichtig aan. We maken zelf een interpretatie en tonen enkel de dingen die wij leuk vinden aan Kokoschka."

Kokoschka was zelf geïnspireerd door mensen als Munch en Van Gogh, voelen jullie jezelf, een eeuw later, nog verwant met dit soort kunstenaars?
JDM: "Nou, neen dat denk ik niet."
VR: "Het lijden van Vincent Van Gogh kennen we wel door het afzien tijdens de repetities." (Lachen)
JDM: "Wij vinden die tijd rond de eeuwwisseling heel erg spannend. Voor het vijfluik hebben we er veel onderzoek naar gedaan en dat was toch heel inspirerend."

Jullie hebben dus wel een bewondering voor het avant-gardisme. Denken jullie dat er in deze tijd terug nood is aan grote subversiviteit?
JDM: "Het is wel een spannende term 'avant garde'. Misschien is het eigenlijk wel een oubollige term maar toch vinden wij dat leuk, ook waar Kokoschka zo’n beetje mee bezig was – zijn betrokkenheid bij het begin van het dadaïsme. Als we dit plaatsen binnen de historische evolutie van theater zien we dat elke avant-garde eigenlijk doorging op datgene waar de dadaïsten al mee bezig waren. er is dus wel een zeker verwantschap. Uiteindelijk is zelfs de vernieuwing van de jaren tachtig uit de mode geraakt en wij proberen toch om die lijn van de dadaïsten een beetje door te trekken, (Vincent lacht) of die gedachte speelt toch alleszins. Dat motiveert wel of geeft toch enig belang aan wat we doen. Toen we deze voorstelling aan het maken waren kwam bij ons in Nederland de PVV heel hard op en dat is nu nog steeds. Het waren gemeenteraadsverkiezingen en we werden uitgemaakt voor ‘linkse hobbyisten’. Dat was voor ons toch wel een extra motivatie om niet commerciëler te gaan werken maar nog linkser dan links. Laat dit dan maar een pleidooi voor de linkse hobby zijn."
VR: "We hebben de voorstelling gemaakt voor het gemeentelijk museum van Den Haag en daar had de PVV, weet niet juist hoeveel, veel te veel zetels gehaald, dus we voelden ons ook zo een beetje the last of the Mohicans want dit is precies wat zij bedoelen met linkse hobby’s. Alleen vinden zij dat het afgeschaft moet worden en wij vinden juist van niet. Dit alles vormde voor ons de politieke context maar die is niet in de voorstelling terug te vinden."

Jullie hebben de voorstelling al meermaals gespeeld. Zijn er wilde verhalen of bijzonderheden te vertellen over die speelperiode?
VR: "Wat wel leuk en echt heel gaaf was: Kokoschka is geboren in 1872 of 1886, of iets daaromtrent, en dan denk je dat is echt lang geleden toch?! Maar…wat gebeurde er…tijdens één van de voorstellingen zat er een hele oude kwieke vrouw in het publiek en die kwam na afloop naar ons toe. Blijkt dat zij in de jaren zestig een model was geweest, zij poseerde voor schilders op de Rijksacademie of de Jan Van Eyck. In de zomer had die vrouw geen werk en Kokoschka werkte iedere zomer in Salzburg, in de Shule der Seens, en die zocht dan altijd modellen. Een zomer lang had die vrouw bij hem model gestaan. Haar zus had dan ergens in de krant gelezen dat wij deze voorstelling hadden gemaakt en vervolgens was deze vrouw, nu 86 en nog steeds heel mooi, helemaal uit Amsterdam naar Den Haag gekomen. Het gegeven dat wij iets aan het maken waren over iemand waarvan wij dachten dat het heel ver van ons aflag, maakte ons enorm blij. Want je kan wel stellen dat Kokoschka toch ver achter ons ligt."
JDM: "Ja en ze had best wel een cool verhaal. Op die school in Salzburg werd al een tijdje aangekondigd dat Kokoschka er aan kwam, dus al die leerlingen waren al een tijd op hem aan het wachten. De school was gelegen op een heuvel en je kon van bovenaan de trappen zien wie er naar boven kwam. De derde dag na de aankondiging werd rondverteld dat hij er was dus die vrouw is dan naar boven gelopen terwijl de 200 leerlingen beneden op hem stonden te wachten. Toen Kokoschka arriveerde, weken de studenten uit elkaar waardoor hij haar bovenaan de trappen zag staan. Kokoschka liep naar boven om haar te zien, wat zij angstaanjagend vond, en meteen hadden ze hun eerste ontmoeting. Wer heisst du?"
VR: (Lacht) "Ja dat vond ze een heel cruciaal moment, dat heeft ze wel drie keer verteld."
JDM: "Wat ik ook leuk vond tijdens de voorstellingen in Den Haag, was dat je de Haagse snobs en de hippiejongeren door elkaar had en dat dat wonderwel goed verliep."
VR: "Ja en het is grappig want het is echt een voorstelling die eigenlijk zo gemaakt is dat je het normaal zou vinden dat mensen naar buiten lopen maar meestal gebeurde dat niet. Tot op de twintigste voorstelling toch enkele dames uit Wassenaar naar buiten gingen tijdens de voorstelling. We vonden het verrassend want we hadden verwacht dat dit altijd zou gebeuren maar na een tijd heb je zoiets van 'nou iedereen vindt het fantastisch' en dan gebeurt het opeens toch."

Hoe komen jullie in het M hka terecht?
JDM: "De ruimte stond toevallig leeg dus werden we na de selectie hier geprogrammeerd. We hebben de voorstelling hiervoor enkel in het museum in Den Haag gespeeld en toen was het gelieerd aan een expositie over Kandinsky en De Blauwe Ruiter, er hing trouwens ook een schilderij van Kokoschka. Dat is hier geloof ik, niet het geval. (lacht) Maar het past alleszins wel in het 'moderne kunst museum'. We willen volgend seizoen de voorstelling ook nog gaan spelen tijens een soort museumtournee en dan gaan we waarschijnlijk nog in Brussel spelen. Het is alvast superleuk om hier op het festival te staan maar best wel heftig- we zijn namelijk al twee dagen aan het repeteren want we moesten nog een vervanger inwerken. Maar als we de museumtournee gaan doen, willen we langer, minstens twee weken, op locatie blijven."