Hoewel je misschien nog het gevoel hebt ‘dat het pas begonnen is’ zijn we bijna halfweg het festival. De nacht dompelt me onder in melancholie en Jotie ’t Hooft dwarrelt voorbij in mijn interne monoloog: “In mijn keel begint de kanteling/Van het uurglas zodat ik weet/Ik ben halfweg de wandeling/Waarvan ik geen stap vergeet.” En zo is het ook: een intense periode als die van Het Theaterfestival graveert diepe ervaringen in het lange termijn geheugen. Met intense gevoelens en grote perceptiesnelheid  passen we ons aan in bijzondere situaties als deze. De eerst nog vreemden op de redactie zijn op enkele dagen al vertrouwde collega’s die zonder problemen materiaal uitlenen en op elkaars eerlijk adviezen kunnen rekenen. Het is weer een gezellige boel. Ons witte kippenhok in de artiestenfoyer voelt bijna als een tweede thuis en mijn lichaam heeft wellicht al een afkickkuur nodig om te ontwennen van de heerlijke gaarkeuken van Timecircus en het constante tumult dat ons omringt.
Je zou bijna vergeten dat we toch werken als een paard om elke dag dit bescheiden blad voor jullie rond te krijgen. En dat alles pour l’art. Het lijkt misschien vanzelfsprekend maar dat is het eigenlijk niet. We zijn met juist voldoende redactievrijwilligers om per dag gemiddeld anderhalf artikel te schrijven om zo de twaalf tot zestien pagina’s hyperactueel festivalnieuws voor jullie op te maken. Dat wil zeggen dat elke nacht minstens 90% van onze medewerkers enkele uren slaap inruilt voor het zoeken naar de meest gepaste formuleringen en de meest genuanceerde kritieken over wat ze zagen.

Kritiek schrijven is vaak ook een ondankbaar beroep of hobby. Niet alleen worstel je met jezelf en de constante noodzaak aan relativering van je smaak en je gebrek aan algehele kennis, vooral besef je dat eender welke visie en omschrijving bepaalde mensen tegen de borst zal stoten. Je bent altijd het zwarte schaap als recensent. Of je bent te mild, of te streng, te lyrisch of te droog, te aardig of te arrogant. Sommige mensen zien graag bloed stromen en houden van een mooi gefundeerde afslachting. Met nostalgie naar mensen als Carlos Tindemans zijn ze op zoek naar de rotsharde kritiek die mogelijke openingen en veranderingstendensen kan ondersteunen. Anderen houden dan weer van het Ketnetgevoel dat alles ‘supertof’ is en vinden dat iedereen de kans moet krijgen om begrepen te worden vanuit zijn eigen poëtica. Voor hen heeft de recensent geen recht op oordelen en moet hij enkel een poging doen om voor een eventueel nieuw publiek te evoceren wat ze kunnen verwachten.
Ik denk dat ons vrij medium het midden houdt tussen die twee tendensen en dat we blij mogen zijn dat er geen censuur of inhoudelijke eindredactie optreedt. Elke mening is vrij en ieder schrijft in principe wat hij of zij wil. Let wel, deze teksten staan open voor kritiek. Je kan reageren op de teksten of je eigen visie op de voorstellingen luchten via de website. We staan open voor commentaar en verwachten van iedereen dan ook hetzelfde. Zelf lees ik met erg veel genoegen en voldoening de pareltjes en  monstertjes van mijn collega’s en ik hoop dat voor u hetzelfde geldt. Meer van dat!