Neen, de festivaldag en deze dagkrant in het bijzonder hebben op deze vierde dag zeker niets met dieren. Het is het scheppende wezen dat ons hier aanbelangt. Het is nu wel zo dat het niet meer zou zijn dan euvele hoogmoed om onze gebenedijde nijver gelijk te stellen aan de realisaties van de Heer. Het valt echter niet te betwisten dat een scheppingsdrang het festivalcentrum in de ban houdt. Van zonsopgang tot het vallen van de nacht creëert het Antwerpse collectief Timecircus in het hart van het festival een aanwassende agorascenografie die de binnentuin van deSingel zowel in de hoogte als in de breedte elke dag verder opslorpt. In de geest van hun Xabiïstisch manifest delen ze eenzelfde elan als Onze Vader; vanuit een oerinstinctmethode leveren ze nieuw werk af met al het materiaal dat ze maar kunnen te pakken krijgen. Zij hangen de verandering aan en prikkelen onze verbeelding met bizarre en ongeziene constructies. Hierbij schuilt hun kracht in een aangewende elementaire eenvoud die niettemin des te stimulerender werkt voor de dromen van de festivalbezoeker. En laat dromen nu net iets zijn wat op een theaterfestival moet gebeuren. In deze dagkrant maakten we dan ook plaats voor een gesprek met deze dromenmakers.

Waarom zo zitten neuzelen over het scheppen? Uit naijver omdat we niet het monopolie van de Almachtige hebben om bijzondere dieren tot leven te wekken? Uit een verdrongen vorm van katholicisme dat dringend dient verwerkt te worden? Uit een overtuiging. Patricia De Martelaere schreef ooit dat de levenslust van een mens te peilen valt aan zijn wil tot verandering. Scheppen is veranderen, zelfs dromen is veranderen. Mensen die dit aanwakkeren, genezen soms enkelen van een afgestompte geest. Zo veranderen ze ook een beetje de wereld en neigen ze naar het goddelijke toe.

Wij zien dat dit goed is. Onze zegen hebben we net gegeven. Straks wordt het avond, gaan we naar huis en dromen we nieuwe plannen.