Tien wassen bolletjes omhuld met watten, vier in de vorm van een gehoorgang, naakt en vleeskleurig. Lege Nestea flessen. Een gebruikt zakje Niocitran en een propje zakdoek. Groen geflikker. Acht van de negen stopcontacten in gebruik. Een bril die omgekeerd naar buiten staart.
Dicht bij de bar en op vijf passen van de lunch, die acht uur geleden klaarstond. Negen stoelen, vijf bezeten. Toilet op aangename wandelafstand. Drie vrouwen, twee mannen. Stilte.
 
Is dit scenografisch interessant?
Kan a.pass oftewel advanced performance and scenography studies hier wat mee? Als dit u allemaal niets zegt, neem dan uw programmaboekje van Het Theaterfestival met beide handen vast. Trek u niks aan van de sticker met het schreeuwerige ‘Geannuleerd’. Laat u ook niet afleiden door een vreemdsoortige boom. Speur niet naar koeien of dino’s in de omgeving van de boom. Draai het boekje nu naar u toe, tot de achterzijde zichtbaar wordt. U heeft het parallelprogramma van Het Theaterfestival ontdekt. Verder in de Dagkrant vindt u een recensie over a.pass, pagina tien in het omgekeerd parallelprogrammaboekje.
Acht a.passers testen hun artistieke onderzoeksvragen uit op u, beste publiek, en dit geheel gratis.
Daarbij moet u wel wat geroddel achter uw rug verdragen, maar ach, zelfs over de beste wordt al eens geroddeld. "Hoe komt die nu van de trappen. Met zo’n schoenen, ook. Internationaal publiek, hier, hé. Spanjaarden en al." A.pass is watching you en dat dus allemaal gratis en voor niks. Een neurotische madam in de toiletten? Praat tegen zichzelf? De kans is groot dat u getuige bent van een toonmoment van a.pass. U mag altijd blijven toekijken, u mengen in de monoloog, of de vrouw in kwestie volgen.
Hierbij bent u gewaarschuwd, trap en gang zijn meer dan saaie doorgangen naar de voorstelling. De scène is overal. Iedereen op scène.

Als u een lezer bent van het aandachtige, denkende soort, vraagt u zich misschien af of de setting in het begin van dit editoriaal echt bestaat. De ondernemenden onder u zijn misschien aan het uitvlooien hoe ze dit tafereel kunnen reproduceren.
Omdat wij een gratis medium zijn en dus niet over budget beschikken voor wedstrijdvragen en bijbehorende iPhones, zal ik het u verklappen. Het is ons redactielokaal. De wassen bolletjes stoppen wij in onze oren zodat muziekgroepen in de foyer hun distortion effect kunnen testen .

Wat een dagkrantredacteur al niet lijden kan. Maar zit u daar vooral niet mee in.