Waar Joost wel zeker in slaagt is het doordringen tot de mens in de zaal. Door verschillende 'types' mensen aan te spreken met verschillende stijlen, humor en retoriek, toont hij niet alleen zijn taalvaardigheid en intelligentie maar ook zijn intentie. Onder het mom van een persoonlijk, kritisch relaas laat hij tenslotte vooral het publiek zichzelf analyseren. Het gaat niet om de sociale inzichten of de politieke voorkeur van 'de blanke man van 31 met een mening', zoals hij zichzelf noemt. De voorstelling wordt een interne monoloog voor de mensen in de zaal en het projectiedoek een spiegel van de absurde en vaak redundante gedachtegang die onvermijdelijk symptoom is van ons hedendaagse denken.

Misschien duurt het allemaal wat lang en vergaloppeert het geraaskal zich links en rechts maar dat is tenslotte de flair van conferences en vrije performancevormen. Iedereen weet ook dat je niet naar Vandecasteele gaat kijken voor de esthetische presentatie, het aangename stemgeluid of de manier waarop Joost beweegt, dus het zou ook flauw zijn de voorstelling daar op af te rekenen. Dit doen blijkbaar veel mensen wel en Joost toont dan ook in een metatheatraal intermezzo boze e-mails van haters en absurde vragen van fans die hem wel eens op hun trouwfeest of valentijnsdate willen horen zwanzen.

Op 'De Nachten 2010' zag ik al een voorproefje van wat toen Otaku moest worden en eigenlijk zat daar al de pikante pit in. De rest, de vervolmaking en afwerking, of gewoon de andere delen -"nee er is geen deel twee, dit is nog eens een deel één "- waren enkel nodig om het kader duidelijker te maken en de persoonlijke uitlatingen te voorzien van het nodige beeld- en bewijsmateriaal. Want dat is wellicht het sterkste aan Otaku; ondanks de twijfelachtige argumentatie en de soms wat easy score humor, heb je wel het gevoel dat de interne logica van de voorstelling onaantastbaar is en dat er een gezonde balans leeft tussen beeld en verhaal. Tenslotte primeert een sfeer van ludiek nihilisme die zeer kenmerkend is voor onze generatie en voor één keer eenduidig activisme in zijn blootje zet en bijna ongeloofwaardig maakt... De kracht van het markeren van misstappen en het relativeren van de oplossing.