Het begon op een dinsdag, twintig jaar geleden. De morgenstond van de beruchte Nineties, tien jaar voor de aftrap van de 21e eeuw, iets wat in een ver verleden nog science fiction was. XTC was nog legaal en de laatste Trabant rolde van de band. Het was 110 jaar geleden dat een jaartal een palindroom was en het zou erna weer duren tot 2002. Merci Wikipedia!

In 1990 is Duitsland weer verenigd, eindigde de Koude Oorlog en kreeg Rusland zijn eerste McDonald’s. Het volgende jaar werd president Gorbatsjov opgevolgd door Boris Jeltsin. Tot nu toe heuglijk nieuws allemaal maar na de ene oorlog volgt de andere, en deze keer heet het onding ‘Golfoorlog’.

Tot zover volgde ik de politiek. Ongetwijfeld zullen er velen zijn die er weinig tot geen affiniteit met dit decennium hebben. Voor de meesten is de revival alweer voorbij maar voor mijn generatie is het pure nostalgie. Ik was in ’91 een ukkepuk die keek naar 'Kinderen Voor Kinderen' en 'Postbus X'. Achteraf bekeken had ik een vreemde fascinatie voor de clip van Maria Mckee’s Show me heaven. Grunge begon aan zijn opmars. Dat jaar was Pukkelpop nog miniem, met 17 000 bezoekers, maar op de affiche prijkten onder andere The Ramones, The Pogues, Sonic Youth en Nirvana. Wat nu old school heet, de Nineties hiphop van A Tribe Called Quest en De La Soul en consorten, was toen super fresh.

Qua films was ik tevreden met The Beauty and the Beast Op latere leeftijd ontdekten wij echter (op VHS!) Naked Lunch van Cronenberg, Silence of the Lambs en Edward Furlong - toen om bij weg te zwijmelen, nu een papzak - als John Connor in Terminator 2. Het heerlijke Delicatessen van Mark Caro en Jean-Pierre Jeunet, La double vie de Véronique van Kieslowski, met een betoverende soundtrack van Zbigniew Preisner zijn ook nog steeds het bekijken waard.

En wat met theater, zegt u? Helaas, dat kent uw dienaar alleen van op de schoolbanken. Gelukkig is er op drie september de Toneelstofavond op Het Theaterfestival, met de voorstelling van deel IV - Breaking the Wave - die deze lacune in mijn culturele geschiedenis vakkundig zal opvullen.

Hoe vliegt de tijd. Ergens onderweg vond het eerste Vlaamse Theaterfestival plaats. Ik was zes, mijn broer had een skateboard en het waren postmoderne tijden.