Het is wat je ziet als je er langkomst: een bed, dood van steen en daarboven het geluid wat je denkt te horen. Tegenstellingen van een tegenkunstenaar. Over muren die willen praten, over een blik die naar de aarde gaat. Stilte als puin, steengruis dat niet gaat praten. Ook wat je niet te weten komt, is iets om niet meteen verder te gaan. Kunst als een menselijk verhaal, vooral waar het oog niet gaan kan. Wat je zegt: zwijgzame poëzie. Ook nog: het museum als Oosterse tuin, je gaat vanzelf aan het volgende staan.

Kom je aan, ga je met twee knuffels aan de slag, twee wezens samen verbonden met de navelstreng van hun bestaan, het plafond kijkt mee, haalt mee herinnering op om een bad te nemen in toen. Maar hoe vreemd dat je daar dan bijstaat, weer klein in de wereld, ieder zijn jeugd zie ik iemand denken en wat een prachtige tijd om in de verbeelding op te gaan! Chinees of Europeaan, komen we niet overal thuis in ons eigen verzonnen verhaal?
Alles hedendaags, maar dan wel uit jaren van vroeger. En of dit misschien kunst is dat gelukkig maakt.


Hey, are you ready - MadeIn

Daarna het wit in en het piepschuim van onze breekbaarheid. 'Hey, are you ready', maar wij willen er geen voet te veel zetten. Architecturale eenvoud van kleur. Iets pakt ons in, bebouwde stilte, daarna het kippenvel. Je zou hier geruisloos willen zijn, niets hebben dat sneeuw kan breken. Je bent tenslotte een passant, een bezoeker voor even. Je hoopt onderweg naar je woorden geen spoor achter te laten. De opstelling onder licht. Wat de kunstenaar misschien bedoelde: je kan hier een dagdroom koesteren, een zonovergoten zwijgen, een leeg plein met immense gebouwen.

Maar evenzeer neemt hij je mee met strategieën over de dood. Ik zie minstens weer een steen die eeuwig zal zwijgen. Zo gaat hij met ons verder.
Wat heet centraal als het staan van een biljart. Gevuld met een land in een zaal apart. Roestbruin en ver van huis. Tot stof, Afghanistan? Men kan met een stok reiken tot aan het binnenland. Wie speelt hier wie uit verband?
Om afgetekend te wachten tot ballen storm geven over een dor land? Metafoor voor een wereld onder vuur? Wat het toedekt: een massagraf, rood voor het geheugen in het bedoelde van kleur, zwijgzaam voor het bombardement. Een tapijt.


Perfect Volume - MadeIn

Aan de muur. Clichés van koppen, stemmen, getekend denkgoed, de visie dat politiek een kwestie is van luide gesprekken voeren.
Wereldwijde problematiek, Irak, slogan om de oren. Kakofonische oorlog, blinde terreur van alle tijden. Samen op doek. Je hoort beelden die afstompen, soldaten trappen een land aan flarden en niets of niemand die hen tegen zal houden. Maar genoeg lawaai!!

Gaat de kunstenaar daarna weer liggen en schuilen in 'Perfect Volume'. Je haalt adem, ziet wat esthetisch wordt verborgen. De kunstenaar eigent zich weer de regels van het spel toe dat hij met de toeschouwer speelt. Soldatenschoenen met netjes afgezaagde toppen in een cirkel. Nog is het oorlog maar dan verzwegen, het leed dat weer ondergronds gaat. Je denkt in diep, je hangt af van de gedachte waar een lichaam aan vastzat, dus niet dat je echt geraakt bij wat begraven ligt. Als kijken naar wat kijken toedekt, maar wat toch zijn getuigen heeft. Cadans bestorven in huid en haar, peloton en executie.
Een tentoonstelling van wreed mooi dat in de bezoeker gaat liggen.


MadeIn - Seeing One's Own Eyes
Nog tot 14 maart 2010 in het S.M.A.K.