Onlangs verscheen de tweede plaat van dit gezelschap: Queen of the Meadow, vol met donkere maar sierlijke popmuziek, die raakvlakken vertoont met het werk van Nick Cave of Mazzy Star. Centraal staan de onweerstaanbaar sensuele stem van Charles en het subtiele gitaarspel van Bloedow, die ooit nog het mooie weer maakte bij The Lounge Lizards en inmiddels is uitgegroeid tot een van de opvallendste figuren van de New Yorkse downtown scene. Hun debuut, Bleed You Cedar dateert alweer van 1996. Dat ze er ruim vijf jaar over deden om nieuw werk uit te brengen, is enkel te wijten aan perikelen met hun toenmalige platenlabel. Elysian Fields nam immers ook al een volledig plaat op met de beruchte Steve Albini (zie Big Black, Shellac, producer van Nirvana, PJ Harvey e.v.a.), die echter te rauw en a-commercieel bevonden werd. Na een lang dispuut kon de groep wel overstappen naar een ander label, maar het werk (de eigenlijke 'tweede' plaat) blijft voorlopig in de kluizen liggen. Voor de fans: Charles en Bloedow sluiten niet uit dat die songs vooralsnog op het internet terecht zouden komen - blijf uitkijken! De song ' witness ' die ze live vertolkten doet alleszins verlangen naar meer. Van dit tweetal verscheen inmiddels, onder hun eigen naam, ook La Mar Enfortuna, een gloedvolle, smaakvol gearrangeerde plaat met eigenzinnige interpretaties van Sefardische (de 'Spaanse joden') muziek, op het Tzadik-label van John Zorn.
Oren: "Hij had ons al gevraagd om te spelen op tribute platen voor Serge Gainsbourg en Marc Bolan, die ook verschenen in de 'Great Jewish Music'-reeks. Hij was zo opgetogen over die songs dat hij ons aanbod om een volledige plaat met Joodse muziek op te nemen. Ik was vooral geïnteresseerd in de Sefardische stijl, ook al omdat ik die bestudeerd had toen ik nog op school zat. Uiteindelijk is het grootste deel van de tijd gekropen in de research: we gingen overal we konden op zoek naar opnames en bladmuziek; enkele van de mooiste songs vonden we zelfs terug bij de moeder van Jennifer (een klassiek muzikante, SD). Het inspelen zelf verliep ook nogal chaotisch, omdat er zoveel muzikanten en instrumenten bij betrokken waren. Maar we zijn er tevreden over"

Ook op de platen van Elysian Fields duiken regelmatig referenties naar 'exotische' muziek op, zoals op de song 'Black Acres', met duidelijke Klezmer invloeden , 'Queen of The Meadow', dat een Andalusische sfeer uitademt en 'Off or Out', waarop Bloedow de sitar bespeelt.
Jennifer: "Absoluut, we luisteren naar heel veel muziek en we proberen veel verschillende elementen te integreren in wat we doen. Niet enkel derivatief bedoeld, maar op een meer vloeiende, spontane manier."
Oren: "Het is niet zo dat die invloeden ingecalculeerd zijn. We denken niet dat dit deuren gaat openen voor ons, als we bijvoorbeeld 'Queen of The Meadow' dat specifiek geluid geven. We zijn er wel min of meer van bewust hoe onze muziek klinkt, maar het is niet berekend. Ik bedoel, we zouden geen reggea muziek spelen zonder dat we het merken..."

New York, de stad waar Charles en Bloedow leven en musiceren heeft een grote traditie aan muzikaal eclecticisme. De grootstad heeft een enorm verscheiden etnische bevolking, met evenveel cultuuruitingen. Heeft dat geen invloed op de muziek van Elysian Fields?
Oren: "Natuurlijk, maar denk je niet dat de hele wereld zo kosmopolitisch geworden is? Zeker in het westen, waar mensen toegang hebben tot zoveel media. Dat is bijvoorbeeld niet het geval in Costa Rica, waar we een jaar of zo geleden op vakantie waren. Daar zijn de spullen die wij hebben niet te krijgen. De mensen zijn er arm en hebben heel weinig kanalen om muziek te horen, laat staan te kopen. Hun idee van cultuur wordt vooral geleverd door de Kerk en een kleine muziekindustrie die een soort candy-muziek voor iedereen produceert. We hebben er wel wat vrienden gemaakt en vaak kwamen we samen om gewoon wat liedjes te zingen, maar die mensen hebben gewoon niet zoveel muziek in hun leven. Als we bijvoorbeeld naar België komen voelen we ons nog steeds in dat kosmopolitisch universum, overal waar je gaat zijn de mensen welgesteld en hebben ze toegang tot heel wat cultuur."
Jennifer: "Niet enkel dat, maar langs het Internet kun je alles verkrijgen, ongeacht waar men zich bevindt. Zelfs als je ergens in het hol van Pluto woont, kan je gewoon 'albanian music' of 'Indian music' intypen en die muziek vinden.
Oren:"Het prachtige aan New York is dat al die mensen daar ook wónen. Je hebt dus niet alleen toegang tot de beste boeken- en platenwinkels, maar er is ook een enorm diverse etnische populatie. De meest diverse etnische zipcode in het universum, in de wereld is wellicht Elmhearst Queens, waar er massa's Chinese, Indische mensen, & wonen. Als je echt geïnteresseerd bent in Indische cultuur, kun je gewoon naast de deur Indische mensen ontmoeten."

New York heeft ook een gereputeerde 'downtown' scene, die in de jaren zeventig en tachtig zijn hoogtepunt beleefde. Het was de tijd van de 'postpunk', met grondleggers als de Talking Heads, de Ramones, Patti Smith, Iggy Pop, Lydia Lunch, Arto Lindsay en vele anderen. Later werd The Knitting Factory opgericht, een club en label waar fantastische muzikanten als John Zorn, Marc Ribot en Fred Frith zich konden uitleven. De laatste jaren schijnt de scene opnieuw wat op te leven, met eigengereide muziek van bijvoorbeeld Blonde Redhead, Cibo Matto of de betreurde Jeff Buckley. Michael Tighe en Matt Johnson, die vroeger bij Buckley speelden, hebben trouwens een groot deel van de twee laatste platen van Elysian Fields helpen inblikken, net als Jamie Saft, Ben Perowski en James Genus, het kruim van de NY scene.
Oren: "Dit is echt een heel goeie tijd, er zijn heel wat clubs en concerten en heel wat fantastische muzikanten die interessante muziek maken. Ikzelf ben graag bezig met uiteenlopende muziekstijlen, ik sta altijd open voor allerhande collaboraties. Zo speelde ik vorige week nog een concert met Liminal (experimentele electronica, zgn. Illbient, SD), samen met o.a. Ari van the Slits en Zeena Parkins, wat heel plezant was om te doen; en de week daarvoor speelde ik een geïmproviseerde set met een turntablist, DJ Olive en met leden van Spanish Fly. We voelen dus zeker een verwantschap met die wereld van electronica die kruist met de wereld van nieuwe muziek en improvisatie. Maar we zijn niet op zoek naar de soundtrack voor een "space age" appartement, daar houden we ons echt niet mee bezig."(Ik weet bij god niet waar hij het over heeft, maar quoque dixit, SD)

Over soundtracks gesproken, de muziek van Elysian Fields duikt geregeld op in films, zoals 'Emporte Moi', een Franse film van Léa Pool. Onlangs werkte Jennifer Charles ook samen met Jonny Klimek en Reinhold Heil - die ook de soundtrack leverden voor 'Lola Rennt' - aan de filmmuziek voor het Hollywood vehikel (dixit Charles) 'Tango'. Hebben ze nooit zin gehad om hun muziek te laten inspireren door beelden?
Oren: "Als ze ons zouden vragen om een soundtrack te schrijven, zouden we direct toehappen."
Jennifer: " De wereld is gemaakt van beelden, zelfs voor de blinden. Begrijp je wat ik bedoel? Zelfs als je niet kan zien, kan je beelden opmaken langs andere zintuigen - je kan dingen aanvoelen. Ik denk niet dat je beelden van iemand anders nodig hebt om iets te creëren. Maar ik denk wel dat het interessant kan zijn om te zien hoe zoiets inspirerend kan werken."

Voor wie van mening is dat mijn schrijfsels verwarrend zijn: terecht, maar de hersenspinsels van Bloedow en vooral Charles zijn nu eenmaal behoorlijk ondoorgrondelijk. Ook de songteksten van de hand van Charles zijn niet bepaald hapklare brokken: ze handelen over Eros en Thanatos, lust en angst, droom en realiteit... De tekst van 'Dream within a dream', over de vervaging tussen realiteit en perceptie, van de hand van Edgar Allen Poe past perfect in de sfeer.
Jennifer: "Als je leeft en je bent reflectief, dan kun je niet anders dan je afvragen waar het allemaal om draait: ons bestaan, de dood, geboren en herboren worden, ... we zijn heel geïnteresseerd in de kosmische connecties van het bestaan, wat er voortvloeit uit het zijn en wat het betekent om mens te zijn, te voelen en emoties te hebben. Ik ben ook geobsedeerd door verschillende realiteiten, de droomwereld en hun invloed op ons leven."
Oren: "Ik denk dat Jennifer een gave heeft om op een directe manier dat soort kwesties te beschrijven. Ze heeft absoluut geen vernauwde ervaring van het leven. De meeste mensen zien ons als een niet-commerciële groep, maar toch denk ik dat velen kunnen begrijpen waarover ze het heeft, omdat ze heel vlug naar de essenties gaat. Ze verliest geen tijd door het over irrelevante details van haar of onze levensstijl te hebben."
Jennifer: "Het is niet zo dat ik dat niet kan appreciëren. Ik ben gewoon van mening dat er al genoeg uitspattingen van de Popcultuur rond ons zijn en ik ben niet geneigd om die te documenteren, dat is niet mijn specialiteit. Wanneer mensen dingen willen name-taggen, zoals in de rap-cultuur, vind ik dat wel interessant, maar het is niet mijn gave. Ik denk gewoon dat het toch al zoveel rond ons heen gebeurt, er moet niets meer over gezegd worden..."
Oren: "je bent immers geen cultuur criticus"

"Dream within a dream" - text by Edgar Allan Poe
Take this kiss upon the brow
And, in parting from you now,
Thus much let me avow-
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day
In a vision, or in none
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf- tormented shore,
And I hold within my hands
Grains of the golden sand-
Oh how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep-while I weep!
Oh god! can I not grasp
Them with a tighter clasp
Oh god! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?

Elysian Fields, Bleed Your Cedar , Radioactive, 1996.
Elysian Fields, Queen of The Meadow , Jetset, 2001.
Oren Bloedow & Jennifer Charles, La Mar Enfortuna , Tzadik, 2001.


Van Oren Bloedow veschenen ook al enkele solo-platen op Knitting Factory.

www.elysianmusic.com

Foto: Pedro Bruneel