De waarde van antiek
Dat de Buena Vista Social Club over heel de wereld een groot succes is, is ondertussen al wel iedereen duidelijk geworden. Overal waar de oude heren komen, vullen ze zalen, grote zalen. Hun publiek is er één waar Minister Anciaux ongetwijfeld jaloers op is: voor even verzoenen jong en oud zich met elkaar en schuiven ze zij aan zij aan om op de Cubaanse smartlappen de heupen te kunnen wiegen. Zo zie je maar: ook de ouderen onder ons kunnen nog goud waard zijn.
Tickets om de Club vanop de eerste rijen te aanschouwen kostten dan ook maar liefst 1900 frank, een prijs die doet vermoeden dat je op één van de zwoelste feesten ooit terecht zal komen. In ruil krijg je een zitje dat je zelfs niet in de kelder durft te plaatsen en een geluid dat de sound van een walkman niet kan evenaren. Maar je ziet de sterren van dichtbij en met een beetje geluk hoor je ook hun beenderen kraken als ze verwoed een poging doen om misschien wel voor de laatste maal een sexy move te maken. Maar geen slecht woord over de oude knarren, zij lijken nog steeds te genieten van elke noot die ze produceren. En als ze al eens een beetje als een parodie op zichzelf overkomen, dan moet je dat ongetwijfeld op de jetlag steken.
Shake your moneymaker
Dat een zaal als Vorst Nationaal volloopt is ongetwijfeld de verdienste van de meegereisde sterren Ruben Gonzalez, Ibrahim Ferrer en Omara Portuondo. Niet zozeer omwille van hun muzikale verdiensten, maar wel omdat het leuk is je te laten entertainen door mensen van wie hun leeftijd doet vermoeden dat dat niet evident is. En dat weet het management achter de Social Club maar al te goed. Zeg niet dat u niet gewaarschuwd was als Ruben Gonzalez de volgende keer vanop een ziekenhuisbed zijn piano bespeelt, want deze maal maakte hij geen al te beste indruk. Piano spelen kan hij nog steeds als de beste, alleen heeft hij daarvoor nu wel de nodige assistentie nodig. Zijn persoonlijke en lieftallige assistent hield hem nauwlettend in het oog, legde zijn hand op de juiste toetsen en behandelde hem als een klein kind dat voor de eerste maal piano speelde. Of hoe de jongere garde langzaam aan de oudere vervangt.
Buena Vista Social Club Jr.
Dat de Buena Vista Social Club zal blijven bestaan is zeker, Jr. zal ergens in kleine lettertjes onderaan de affiche prijken. Maar gissingen zijn niet politiek correct, dus laten we het bij de harde feiten houden. Dat Ruben Gonzalez volle zalen trekt is zeker, en dat hij werd meegebracht om als een aapje dat aan een orgeltje draait op te voeren is dat ook. Desondanks bleek hij toch te genieten van het overdonderde applaus dat hem toegeworpen werd. De overvloedige kussen, aaitjes en strelinkjes van zijn assistent lieten hem eerder koud. Af en toe leek het alsof hij wist hoe de vork in de steel zat en bleef hij maar op zijn piano hameren, ook al was zijn tijd voorbij. Afvoeren, een ander in de plaats zetten en op het einde nog eens terughalen was de boodschap. We hadden tenslotte betaald om hem te zien spelen.
Verboden te dansen
De overige sterretjes Ibrahim Ferrer en Omara Portuondo hadden in tegenstelling tot Gonzalez wel nog een stevige stap in de benen. Het duurde dan ook wat minder lang voor zij de afstand tussen de coulissen en hun microfoon afgelegd hadden. Maar ondanks hun enthousiasme om de show te stelen slaagden ook zij er niet onmiddellijk in om een groot feest te bouwen. Maar toen leek het tij te keren. Mevrouw Portuondo moest er wel bijna voor op de knieën gaan, maar na een tijdje had het publiek wel door dat het gevraagd werd zich iets minder luizig te gedragen en de stoeltjes te laten voor wat ze waren. Het publiek werd ongeduldig en menige jongelui hadden er genoeg van gekregen de voorbuur met de knieën lastig te vallen. Ze zetten het dan ook op een aanval richting podium. Tevergeefs, want enkele bodyguards vrijwaarden de plaats voor het podium van een bestorming. Want er zou wel eens gedanst kunnen worden. Ondertussen klapten de stoeltjes alweer één voor één naar beneden.
Toen was het de beurt aan Ibrahim Ferrer, de man die vroeger nooit roem gekend had en vast van plan is dat nu in te halen. Hij kreeg de zaal wel onmiddellijk mee en op het einde lieten de veiligheidsmensen het publiek dan toch naar het podium stormen om de twee uur lang opgekropte emoties uit het lichaam te schudden. Ferrer was dankbaar en gebruikte zijn vrije hand dan maar om handjes te schudden, een half uur lang. Het publiek was blij. Nog blijer was het toen de drie samen de klassiekers Dos Gardenias en Candela brachten. Daarna kon iedereen tevreden naar huis. Dat was althans de bedoeling.
