Nu leent Händels oratorium zich wel uitstekend voor een actuele invulling, Huans keuze voor een kruisbestuiving tussen Griekse mythologie, de barokmuziek uit de 18e eeuw, de oosterse muzikale invulling en het boeddistische denkbeelden doet in het begin wat stroef, gemaakt aan. Een paard dat met bovenmaatse penis lustig tegen een zuil schuurt, een reusachtige opblaaspop, acteurs die vanuit de publieksingang de bühne betreden, sumoworstelaars die elkaar stevig onder handen nemen: het lijken in eerste instantie spectaculaire, provocerende, maar kleffe stunts. Het neemt de aandacht ook deels weg van de waar het in opera om draait: het samenspel tussen verhaal en zang.

Doorwinterde operagangers zullen dit betreuren en gewagen van de teloorgang van de klassieke westerse opera, maar voor velen is dit zonder twijfel een openbaring. Semele rijt de grens tussen Oost en West open, en neemt meteen heel wat barrières die veelal tussen publiek en opera staan, mee. Volgens Huan is de enige reden waarom hij zich inlaat met opera het feit dat hij het genre niet begrijpt. Dat zorgt er aanvankelijk voor dat hij vooral met krachtige beelden (die hij als kunstenaar begrijpt als geen ander) en decoratieve toevoegingen, imponeert. Zo blijft het centraal decorstuk, de imposante zestiende eeuwse Chinese tempel, tot het einde een indrukwekkend, verrassend dienst doen als plaats waar begeerte en ontroering, en het goddelijke en het aardse, samenkomen.

Tijdens de pauze hoor en zie je onder Zhangs driebenige boeddha-sculptuur op het Muntplein niet alleen een concertje van traditionele Mongoolse muzikanten, maar ook heel wat operagangers die ietwat klagend op hun honger blijven zitten. Toch zaten er heel wat mooie scènes in de eerste twee bedrijven vervat. De voetmassage die Jupiter aan Semele geeft, is een even intiem als ontroerend hoogtepunt van de voorstelling. Maar dat waren sommigen blijkbaar al vergeten...

Huan snoert de criticasters van de pauze de mond met een beklijvend derde bedrijf, waarin meteen ook alles een plaats krijgt. Drama en oeroude levenswijsheid - twee aspecten die het genre opera zo kenmerken - raken elkaar bloedmooi. Sereen, ontroerend en overtuigend. Het orkest Les Talents Lyriques, onder leiding van Christophe Rousset, is uitmuntend rijk en energiek, dan weer intens dramatisch, en de cast lijkt eindelijk bevrijd van het rigide, gestileerde bewegingsverloop waarin ze iets te lang gevangen zat. De voorstelling eindigt zoals ze opende, met videobeelden. Semele brandt op en sterft zo een serene dood, bijgestaan door het monnikenkoor dat de Internationale zingt. Geen happy, maar wel een sterk einde van Huans operadebuut.

credits:
muzikale leiding | Christophe Rousset
regie | Zhang Huan
scenografie | Zhang Huan
kostuums | Han Feng
belichting | Wolfgang Göbbel
choreografie en medewerking aan de regie | Su Jie
koorleiding | Piers Maxim


www.demunt.be