Mojave 3 is een vijftal dat gedragen wordt door Neil Halstead en Rachel Goswell. Zij maken muziek die balanceert op de vele randjes die het muzikale landschap rijk is. En dus ontsnappen ze aan elk vakje. Sad-core, roepen sommigen. Nee, folk, zeggen anderen. Country! Blues! Enkel een combinatie van al die stijlen tot de tiende macht kan (misschien) volstaan als beschrijving voor de pure brok emotie die Mojave 3 op haar verbijsterde publiek heeft afgestuurd. Halstead en Goswell hebben met hun project een behoorlijk grondige gedaantewisseling ondergaan. Ze maakten vroeger immers deel uit van de eclectische formatie die luisterde naar de naam Slowdive. Nadat die band gesplit was, beseften ze dat ze misschien wel genoeg hadden aan een akoestische gitaar en een piano om hun muzikale talenten bot te vieren. Later kwam daar een bas en wat slagwerk bij, maar dat alles neemt niet weg dat Mojave 3 het resultaat is van een beslissing die tot rust moest leiden. Excuses for Travellers is intussen reeds het derde geesteskind van deze uitermate vruchtbare beslissing. De bijna fluisterende, ijle, gecontroleerd labiele stem van Neil Halstead wordt begeleid door een vaak heel eenvoudig maar nooit simplistisch palet dat me af en toe doet denken aan de muzikale sferen waarin een groep als Lambchop verkeert. Het levert songs op die glashelder zijn, en die precies door die radicale helderheid ook uitermate breekbaar blijken. Liedjes die stuk voor stuk dubbelzinnig zijn omdat ze enerzijds vederlicht lijken, maar anderzijds ook steeds een bittere smaak achterlaten. Wat aanvankelijk een ingetogen plaatje leek te zijn, draaide uiteindelijk zonder meer uit op een niet aflatende tweestrijd tussen liefde en frustratie, tussen illusie en ontgoocheling. Ronduit schitterend is “When you’re drifting” – een nummer dat die dubbelzinnigheid als geen ander weet te vatten. Het is doorschijnend en gewichtloos, maar toch ook zwaarbeladen. Een nummer waarvan ik écht niet weet of het nu vrolijk is of triest. Denk misschien aan sommige episodes van Pinback (This is a Pinback cd, 1999). Ander voorbeeld van Mojave 3’s uitermate dubbelzinnige sferen is “Got my Sunshine”. ‘The sun came up today & it burned my blues away’, zingt Neil Halstead in dat ontwapenende lied, dat echter allerminst van een blauw gevoel bevrijd lijkt te zijn. Hemelsblauw, misschien, maar niettemin: blauw. Mojave 3 is een band die je misschien vooral erg langzaam moet laten binnensijpelen. Aanvankelijk klinkt alles heel clichématig, ronduit doordeweeks zelfs. Het is een formatie die zich duidelijk van geen enkele trend bewust is. Het is een band die erin slaagt muzikale ingrediënten van erg lang geleden restloos uit te spuwen over ons, kinderen van een nieuwe generatie, opgegroeid in een omgeving van bits en beats. Mojave 3 maakt muziek die zich onversneden aan je opdringt. Die je nooit meer los zal laten, eens je haar de kans gegeven hebt zich aan je vast te klampen. Excuses for Travellers is de geknipte uitvlucht om even mee te drijven op de wondermooie wolken die Mojave 3 zonder ophouden de hemel inblaast.